Little Office of the Most Amiable Child Jesus

Jesu puer dulcissime,

ter millies ave to:

cor moerens tu suavissime

unguento mulces lato:

qui amat te, prosentitur

dulcedinum in mare;

tuus dum amor cernitur,

quis nollet te amare?

qui meum te fraterculum

nasci fecit pauperculum.

Deus ingens infantulum

induere volebat,

parvum, tenellum, blandulum

se terris exhibebat:

ut cunctis sic amabilis

foret, praesertim reis,

non esset formidabilis,

culpas indulgens eis:

ridens blande nos aspicit

suavi nos spe sic afficit.

Puer in quo mirifice

divinitas se celat,

formae tamen deificae

venustas te revelat:

lucis divinae radius

ex oculis dimanat,

cor meum velut gladius

amoris ictu tranat:

amore quis det moriari,

hac morte caelis oriar!

Fleo puer ac rideo,

ridens cogor plorare

tuisdum stellas video

in oculis micare:

candor ostrum eximitum

rosarum genis nectit,

ac lux corusca nivium

se artubus implectit:

auro dant crispo splendicant

crines, cor sibi vindicant.

Dum lachrymis tam bellulos

aspicio natare

tuos Jesu ocellulos,

queis culpas vis lavare:

latis cor meum gestibus

exultans tenerescit,

et sic amoris aestibus

ut cera colliquescit:

amorem hunc perpendere,

cor suum est accendere.

Saepe cor meum angitur,

sua volvens delicta.

Vix non desperans frangitur,

mens metu jacet icta:

sed dum infantis cogito

mei blandum amorem,

dimitti culpas, rogito

exutiens timorem.

A se me non projiciet,

propitius aspiciet.

Dum frigore constringeris,

qui ignis es divinus:

totus rigore cingeris,

meos veni in sinus.

Cor meum ardens flammulis

amoris te fovebit,

a tuis nunquam famulis

me ullus dimovebit:

tenebo, nec dimittam te,

donec mors advocabit me.