Breviário Monástico
Monástico 1963
Ofício Divino beneditino
Início
omitido
Invitatório
Antífona do Comum ou Festa
Regem, cui ómnia vivunt, * Veníte adorémus.
Regem, cui ómnia vivunt, * Veníte adorémus.
Vinde, exultemos no Senhor, cantemos com júbilo a Deus, nosso Salvador: apresentemo-nos diante d’Ele em acção de graças, e celebremo-l’O com salmos.
Veníte, exsultémus Dómino, iubilémus Deo, salutári nostro: præoccupémus fáciem eius in confessióne, et in psalmis iubilémus ei.
Regem, cui ómnia vivunt, * Veníte adorémus.
Porque o Senhor é o grande Deus, e o Rei grande sobre todos os deuses, porque o Senhor não rejeitará o seu povo: pois na sua mão estão todos os confins da terra, e Ele contempla as alturas dos montes.
Quóniam Deus magnus Dóminus, et Rex magnus super omnes deos, quóniam non repéllet Dóminus plebem suam: quia in manu eius sunt omnes fines terræ, et altitúdines móntium ipse cónspicit.
Veníte adorémus.
Porque seu é o mar, e Ele o fez, e as suas mãos fundaram a terra árida (genuflecte-se) vinde, adoremos e prostremo-nos diante de Deus: choremos diante do Senhor que nos fez, porque Ele é o Senhor, nosso Deus; e nós somos o seu povo e as ovelhas do seu pasto.
Quóniam ipsíus est mare, et ipse fecit illud, et áridam fundavérunt manus eius (genuflectitur) veníte, adorémus, et procidámus ante Deum: plorémus coram Dómino, qui fecit nos, quia ipse est Dóminus, Deus noster; nos autem pópulus eius, et oves páscuæ eius.
Regem, cui ómnia vivunt, * Veníte adorémus.
Hoje, se ouvirdes a sua voz, não endureçais os vossos corações, como quando me provocaram à ira, no dia da tentação no deserto: onde vossos pais me tentaram, me provaram e viram as minhas obras.
Hódie, si vocem eius audiéritis, nolíte obduráre corda vestra, sicut in exacerbatióne secúndum diem tentatiónis in desérto: ubi tentavérunt me patres vestri, probavérunt et vidérunt ópera mea.
Veníte adorémus.
Quarenta anos estive próximo desta geração, e disse: Sempre estes erram no coração, eles, porém, não conheceram os meus caminhos: aos quais jurei na minha ira: Não entrarão no meu repouso.
Quadragínta annis próximus fui generatióni huic, et dixi: Semper hi errant corde, ipsi vero non cognovérunt vias meas: quibus iurávi in ira mea: Si introíbunt in réquiem meam.
Regem, cui ómnia vivunt, * Veníte adorémus.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Veníte adorémus.
Regem, cui ómnia vivunt, * Veníte adorémus.
Hino
omitido
Salmos com leituras
Antífonas e Salmos do Comum ou Festa
Noturno I
Dírige, * Dómine, Deus meus, in conspéctu tuo viam meam.
Dirige Domine Modo VII
Liber antiphonarius, 1960, p. [154] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Dírige, * Dómine, Deus meus, in conspéctu tuo viam meam.
Salmo 5 [1]
5:2 Senhor, dai ouvidos às minhas palavras, * escutai o meu clamor.
5:3 Atendei à voz da minha súplica, * meu Rei e meu Deus.
5:4 Porque a Vós orarei: * Senhor, de manhã ouvireis a minha voz.
5:5 De manhã ficarei ante Vós e contemplarei: * porque não sois um Deus que ame a iniquidade.
5:6 Nem o maligno habitará junto de Vós: * nem os injustos poderão permanecer ante vossos olhos.
5:7 Odiais todos os que obram a iniquidade: * exterminareis todos os que dizem a mentira.
5:7 O Senhor abominará o homem sanguinário e doloso: * eu, porém, confiado na abundância de vossa misericórdia.
5:8 Entrarei na vossa casa: * e pelo vosso temor, no vosso santo templo Vos adorarei.
5:9 Senhor, na vossa justiça guiai-me: * por causa dos meus inimigos dirigi ante vossos olhos o meu caminho.
5:10 Porque não há verdade na boca deles: * vão é o seu coração.
5:11 Sua garganta é um sepulcro aberto, urdem enganos com suas línguas, * julgai-os, ó Deus.
5:11 Frustrem-se os seus desígnios, expulsai-os segundo a multidão das suas impiedades, * porque Vos irritaram, Senhor.
5:12 Alegrem-se todos aqueles que em Vós esperam, * exultarão eternamente: e neles habitareis.
5:12 Em Vós gloriar-se-ão todos os que amam o vosso nome, * porque o justo Vós o abençoareis.
5:13 Ó Senhor, como um escudo de vossa boa vontade * nos coroastes.
5:2 Verba mea áuribus pércipe, Dómine, * intéllege clamórem meum.
5:3 Inténde voci oratiónis meæ, * Rex meus et Deus meus.
5:4 Quóniam ad te orábo: * Dómine, mane exáudies vocem meam.
5:5 Mane astábo tibi et vidébo: * quóniam non Deus volens iniquitátem tu es.
5:6 Neque habitábit iuxta te malígnus: * neque permanébunt iniústi ante óculos tuos.
5:7 Odísti omnes, qui operántur iniquitátem: * perdes omnes, qui loquúntur mendácium.
5:7 Virum sánguinum et dolósum abominábitur Dóminus: * ego autem in multitúdine misericórdiæ tuæ.
5:8 Introíbo in domum tuam: * adorábo ad templum sanctum tuum in timóre tuo.
5:9 Dómine, deduc me in iustítia tua: * propter inimícos meos dírige in conspéctu tuo viam meam.
5:10 Quóniam non est in ore eórum véritas: * cor eórum vanum est.
5:11 Sepúlcrum patens est guttur eórum, linguis suis dolóse agébant, * iúdica illos, Deus.
5:11 Décidant a cogitatiónibus suis, secúndum multitúdinem impietátum eórum expélle eos, * quóniam irritavérunt te, Dómine.
5:12 Et læténtur omnes, qui sperant in te, * in ætérnum exsultábunt: et habitábis in eis.
5:12 Et gloriabúntur in te omnes, qui díligunt nomen tuum, * quóniam tu benedíces iusto.
5:13 Dómine, ut scuto bonæ voluntátis tuæ * coronásti nos.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Dírige, Dómine, Deus meus, in conspéctu tuo viam meam.
Convértere, * Dómine, et éripe ánimam meam: quóniam non est in morte, qui memor sit tui.
Antiphona · Convertere Modo VIII
Liber antiphonarius, 1960, p. [156] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Convértere, * Dómine, et éripe ánimam meam: quóniam non est in morte, qui memor sit tui.
Salmo 6 [2]
6:2 Senhor, não me acuseis na vossa indignação, * nem me castigueis na vossa ira.
6:3 Tende misericórdia de mim, ó Senhor, porque estou fraco: * sarai-me, Senhor, porque estão abalados os meus ossos.
6:4 Turvou-se-me a alma profundamente: * mas Vós, ó Senhor, até quando?
6:5 Volvei, Senhor, e livrai a minha alma: * salvai-me pela vossa misericórdia.
6:6 Porque na morte não há quem se recorde de Vós: * no inferno quem Vos louvará?
6:7 Esgotei-me com meus gemidos, lavarei o meu leito todas as noites: * com lágrimas regarei a minha cama.
6:8 Turvou-se-me o olho devido à indignação: * envelheci no meio de todos meus inimigos.
6:9 Apartai-vos de mim todos os que praticais a iniquidade: * porque o Senhor ouviu a voz do meu pranto.
6:10 O Senhor ouviu a minha súplica, * o Senhor acolheu a minha oração.
6:11 Envergonhados e extremamente conturbados sejam todos meus inimigos: * retirem-se e sejam velozmente cobertos de vergonha.
6:2 Dómine, ne in furóre tuo árguas me, * neque in ira tua corrípias me.
6:3 Miserére mei, Dómine, quóniam infírmus sum: * sana me, Dómine, quóniam conturbáta sunt ossa mea.
6:4 Et ánima mea turbáta est valde: * sed tu, Dómine, úsquequo?
6:5 Convértere, Dómine, et éripe ánimam meam: * salvum me fac propter misericórdiam tuam.
6:6 Quóniam non est in morte qui memor sit tui: * in inférno autem quis confitébitur tibi?
6:7 Laborávi in gémitu meo, lavábo per síngulas noctes lectum meum: * lácrimis meis stratum meum rigábo.
6:8 Turbátus est a furóre óculus meus: * inveterávi inter omnes inimícos meos.
6:9 Discédite a me, omnes, qui operámini iniquitátem: * quóniam exaudívit Dóminus vocem fletus mei.
6:10 Exaudívit Dóminus deprecatiónem meam, * Dóminus oratiónem meam suscépit.
6:11 Erubéscant, et conturbéntur veheménter omnes inimíci mei: * convertántur et erubéscant valde velóciter.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Convértere, Dómine, et éripe ánimam meam: quóniam non est in morte, qui memor sit tui.
Nequándo rápiat * ut leo ánimam meam, dum non est qui rédimat, neque qui salvum fáciat.
Salmo 7 [3]
7:2 Senhor, Deus meu, em Vós esperei: * salvai-me de todos os que me perseguem e livrai-me.
7:3 Para que ninguém rasgue como um leão a minha alma, * sem que haja quem me livre, nem quem me salve.
7:4 Ó Senhor meu Deus, se fiz isso, * se há iniquidade nas minhas mãos:
7:5 Se retribuí maldades aos que mas faziam, * caia justamente debaixo dos meus inimigos.
7:6 Persiga o inimigo a minha alma, e a apanhe, e calque na terra a minha vida * e a pó reduza a minha glória.
7:7 Levantai-Vos, ó Senhor, na vossa ira: * e exaltai-Vos nas fronteiras dos meus inimigos.
7:7 Levantai-Vos, ó Senhor meu Deus, na lei que ordenastes: * e rodear-Vos-á a congregação dos povos.
7:8 Por esta ao alto retornai: * o Senhor é que julga os povos.
7:9 Julgai-me, ó Senhor, segundo a minha justiça, * e segundo a inocência que há em mim.
7:10 Será consumida a malícia dos pecadores e encaminhareis o justo, * sondais os corações e as entranhas, ó Deus.
7:11 Justo é o meu auxílio que vem do Senhor, * que salva os rectos de coração.
7:12 Deus é um juiz justo, forte e paciente: * ira-se todos os dias porventura?
7:13 Se não vos converterdes, vibrará a sua espada: * armou o seu arco e tem-no preparado.
7:14 Pôs nele dardos mortais: * preparou as suas setas ardentes.
7:15 Eis que pariu a injustiça: * concebeu a dor e deu à luz a iniquidade.
7:16 Fosso abriu e o cavou: * e caiu na cova que fez.
7:17 A dor volver-se-á contra a sua cabeça: * e sobre a sua fronte recairá a sua iniquidade.
7:18 Glorificarei o Senhor segundo a sua justiça: * e cantarei o nome do altíssimo Senhor.
7:2 Dómine, Deus meus, in te sperávi: * salvum me fac ex ómnibus persequéntibus me, et líbera me.
7:3 Nequándo rápiat ut leo ánimam meam, * dum non est qui rédimat, neque qui salvum fáciat.
7:4 Dómine, Deus meus, si feci istud, * si est iníquitas in mánibus meis:
7:5 Si réddidi retribuéntibus mihi mala, * décidam mérito ab inimícis meis inánis.
7:6 Persequátur inimícus ánimam meam, et comprehéndat, et concúlcet in terra vitam meam, * et glóriam meam in púlverem dedúcat.
7:7 Exsúrge, Dómine, in ira tua: * et exaltáre in fínibus inimicórum meórum.
7:7 Et exsúrge, Dómine, Deus meus, in præcépto quod mandásti: * et synagóga populórum circúmdabit te.
7:8 Et propter hanc in altum regrédere: * Dóminus iúdicat pópulos.
7:9 Iúdica me, Dómine, secúndum iustítiam meam, * et secúndum innocéntiam meam super me.
7:10 Consumétur nequítia peccatórum, et díriges iustum, * scrutans corda et renes, Deus.
7:11 Iustum adiutórium meum a Dómino, * qui salvos facit rectos corde.
7:12 Deus iudex iustus, fortis, et pátiens: * numquid iráscitur per síngulos dies?
7:13 Nisi convérsi fuéritis, gládium suum vibrábit: * arcum suum teténdit, et parávit illum.
7:14 Et in eo parávit vasa mortis: * sagíttas suas ardéntibus effécit.
7:15 Ecce, partúriit iniustítiam: * concépit dolórem, et péperit iniquitátem.
7:16 Lacum apéruit, et effódit eum: * et íncidit in fóveam quam fecit.
7:17 Convertétur dolor eius in caput eius: * et in vérticem ipsíus iníquitas eius descéndet.
7:18 Confitébor Dómino secúndum iustítiam eius: * et psallam nómini Dómini altíssimi.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Nequándo rápiat ut leo ánimam meam, dum non est qui rédimat, neque qui salvum fáciat.
Antiphona · Nequando Modo VIII
Liber antiphonarius, 1960, p. [157] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 7 Tonus 8 G
GregoBase, CC0
Nequándo rápiat * ut leo ánimam meam, dum non est qui rédimat, neque qui salvum fáciat.
A porta ínferi.
Erue, Dómine, ánimas eórum.
«Pai Nosso» é dito todo silenciosamente.
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores; e não nos deixeis cair em tentação; mas livrai-nos do mal. Amém.
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Leitura 1
Job 7:16-21
16 Parce mihi, Dómine; nihil enim sunt dies mei.
17 Quid est homo, quia magníficas eum? aut quid appónis erga eum cor tuum?
18 Vísitas eum dilúculo, et súbito probas illum.
19 Usquequo non parcis mihi, nec dimíttis me, ut glútiam salívam meam?
20 Peccávi, quid fáciam tibi, o custos hóminum? quare posuísti me contrárium tibi, et factus sum mihimetípsi gravis?
21 Cur non tollis peccátum meum, et quare non aufers iniquitátem meam? Ecce nunc in púlvere dórmiam: et, si mane me quæsíeris, non subsístam.
Credo quod Redémptor meus vivit, et in novíssimo die de terra surrectúrus sum, * Et in carne mea vidébo Deum Salvatórem meum.
Quem visúrus sum ego ipse, et non álius; et óculi mei conspectúri sunt.
Et in carne mea vidébo Deum Salvatórem meum.
Leitura 2
Job 14:1-6
1 Homo natus de mulíere, brevi vivens témpore, replétur multis misériis.
2 Qui quasi flos egréditur et contéritur, et fugit velut umbra, et nunquam in eódem statu pérmanet.
3 Et dignum ducis super hujuscémodi aperíre óculos tuos, et addúcere eum tecum in judícium?
4 Quis potest fácere mundum de immúndo concéptum sémine? Nonne tu qui solus es?
5 Breves dies hóminis sunt: númerus ménsium ejus apud te est: constituísti términos ejus, qui præteríri non póterunt.
6 Recéde páululum ab eo, ut quiéscat, donec optáta véniat, sicut mercenárii, dies ejus.
1 Homo natus de mulíere, brevi vivens témpore, replétur multis misériis.
2 Qui quasi flos egréditur et contéritur, et fugit velut umbra, et nunquam in eódem statu pérmanet.
3 Et dignum ducis super huiuscémodi aperíre óculos tuos, et addúcere eum tecum in iudícium?
4 Quis potest fácere mundum de immúndo concéptum sémine? Nonne tu qui solus es?
5 Breves dies hóminis sunt: númerus ménsium eius apud te est: constituísti términos eius, qui præteríri non póterunt.
6 Recéde páululum ab eo, ut quiéscat, donec optáta véniat, sicut mercenárii, dies eius.
Qui Lázarum resuscitásti a monuménto fœ́tidum, * Tu eis, Dómine, dona réquiem, et locum indulgéntiæ.
Qui ventúrus es judicáre vivos et mórtuos, et sǽculum per ignem.
Qui ventúrus es iudicáre vivos et mórtuos, et sǽculum per ignem.
Tu eis, Dómine, dona réquiem, et locum indulgéntiæ.
Leitura 3
Job 19:20-27
20 Pelli meæ, consúmptis cárnibus, adhǽsit os meum, et derelícta sunt tantúmmodo lábia circa dentes meos.
21 Miserémini mei, miserémini mei saltem vos, amíci mei, quia manus Dómini tétigit me.
22 Quare persequímini me sicut Deus, et cárnibus meis saturámini?
23 Quis mihi tríbuat ut scribántur sermónes mei? quis mihi det ut exaréntur in libro
24 Stylo férreo et plumbi lámina, vel celte sculpántur in sílice?
25 Scio enim quod redémptor meus vivit, et in novíssimo die de terra surrectúrus sum:
26 Et rursum circúmdabor pelle mea, et in carne mea vidébo Deum meum:
27 Quem visúrus sum ego ipse, et óculi mei conspectúri sunt, et non álius: repósita est hæc spes mea in sinu meo.
Dómine, quando véneris judicáre terram, ubi me abscóndam a vultu iræ tuæ? * Quia peccávi nimis in vita mea.
Dómine, quando véneris iudicáre terram, ubi me abscóndam a vultu iræ tuæ? * Quia peccávi nimis in vita mea.
Commíssa mea pavésco, et ante te erubésco: dum véneris judicáre, noli me condemnáre.
Commíssa mea pavésco, et ante te erubésco: dum véneris iudicáre, noli me condemnáre.
Quia peccávi nimis in vita mea.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Quia peccávi nimis in vita mea.
Noturno II
In loco páscuæ * ibi me collocávit.
In loco pascuae ibi me Modo VIII
Liber antiphonarius, 1960, p. [161] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
In loco páscuæ * ibi me collocávit.
Salmo 22 [4]
22:1 O Senhor é meu pastor e nada me faltará: * num lugar de pastos me colocou.
22:2 Conduziu-me junto a uma água refrescante: * converteu a minha alma.
22:3 Levou-me por veredas de justiça, * por causa do seu nome.
22:4 Pois, ainda que ande no meio da sombra da morte, não temerei mal algum: * porque Vós estais comigo.
22:4 Vossa vara e o vosso báculo: * me consolaram.
22:5 Preparastes uma mesa ante mim, * à vista daqueles que me atribulam.
22:5 Ungistes com óleo a minha cabeça: * e quão precioso é o meu cálice farto!
22:6 Vossa misericórdia seguir-me-á * todos os dias da minha vida:
22:6 A fim de que habite na casa do Senhor, * durante longos dias.
22:1 Dóminus regit me, et nihil mihi déerit: * in loco páscuæ ibi me collocávit.
22:2 Super aquam refectiónis educávit me: * ánimam meam convértit.
22:3 Dedúxit me super sémitas iustítiæ, * propter nomen suum.
22:4 Nam, et si ambulávero in médio umbræ mortis, non timébo mala: * quóniam tu mecum es.
22:4 Virga tua, et báculus tuus: * ipsa me consoláta sunt.
22:5 Parásti in conspéctu meo mensam, * advérsus eos, qui tríbulant me.
22:5 Impinguásti in óleo caput meum: * et calix meus inébrians quam præclárus est!
22:6 Et misericórdia tua subsequétur me * ómnibus diébus vitæ meæ:
22:6 Et ut inhábitem in domo Dómini, * in longitúdinem diérum.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
In loco páscuæ ibi me collocávit.
Delícta * juventútis meæ, et ignorántias meas ne memíneris, Dómine.
Delícta * iuventútis meæ, et ignorántias meas ne memíneris, Dómine.
Antiphona · Delicta Modo VIII
Liber antiphonarius, 1960, p. [161] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Delícta * juventútis meæ, et ignorántias meas ne memíneris, Dómine.
Salmo 24 [5]
24:1 A Vós, ó Senhor, elevei a minha alma: * Deus meu, em Vós confio, não seja eu envergonhado.
24:3 Não me escarneçam os meus inimigos: * de facto, nem um dos que esperam em Vós será confundido.
24:4 Sejam confundidos todos os que a iniquidade * cometem em vão.
24:4 Mostrai-me, ó Senhor, os vossos caminhos: * e ensinai-me as vossas veredas.
24:5 Dirigi-me na vossa verdade e ensinai-me: * pois Vós sois Deus, meu Salvador, e esperei em Vós todo o dia.
24:6 Lembrai-Vos, ó Senhor, de vossas bondades, * e de vossas misericórdias, que datam dos séculos passados.
24:7 Dos delitos da minha mocidade, * e das minhas ignorâncias, não Vos recordeis.
24:7 De acordo com vossa misericórdia lembrai-Vos de mim: * ó Senhor, segundo a vossa bondade.
24:8 Doce e recto é o Senhor: * por isso Ele dará lei aos que pecam pelo caminho.
24:9 Aos mansos conduzirá em justiça: * aos brandos ensinará seus caminhos.
24:10 Todos os caminhos do Senhor são misericórdia e verdade, * para os que buscam a sua aliança e os seus mandamentos.
24:11 Por causa de vosso nome, ó Senhor, me haveis de perdoar o meu pecado, * pois é grande.
24:12 Quem é o homem que teme o Senhor? * Fixou-lhe Ele uma lei no caminho que escolheu.
24:13 Sua alma repousará em bens: * e a sua descendência herdará a terra.
24:14 O Senhor é o firme apoio dos que O temem: * e manifestar-lhes-á a sua aliança.
24:15 Meus olhos estão sempre voltados para o Senhor: * porque Ele tirará os meus pés do laço.
24:16 Olhai para mim e tende misericórdia de mim: * pois vejo-me só e pobre.
24:17 As tribulações do meu coração multiplicaram-se: * livrai-me das minhas aflições.
24:18 Olhai para o meu abatimento e para o meu trabalho: * e perdoai todos meus pecados.
24:19 Vede quanto os meus inimigos se têm multiplicado, * e com que ódio iníquo me odeiam.
24:20 Guardai a minha alma e livrai-me: * não seja eu envergonhado, tendo em Vós esperado.
24:21 Os inocentes e os justos uniram-se comigo: * pois esperei em Vós.
24:22 Livrai Israel, ó Deus, * de todas suas tribulações.
24:1 Ad te, Dómine, levávi ánimam meam: * Deus meus, in te confído, non erubéscam.
24:3 Neque irrídeant me inimíci mei: * étenim univérsi, qui sústinent te, non confundéntur.
24:4 Confundántur omnes iníqua agéntes * supervácue.
24:4 Vias tuas, Dómine, demónstra mihi: * et sémitas tuas édoce me.
24:5 Dírige me in veritáte tua, et doce me: * quia tu es, Deus, salvátor meus, et te sustínui tota die.
24:6 Reminíscere miseratiónum tuárum, Dómine, * et misericordiárum tuárum, quæ a sǽculo sunt.
24:7 Delícta iuventútis meæ, * et ignorántias meas ne memíneris.
24:7 Secúndum misericórdiam tuam meménto mei tu: * propter bonitátem tuam, Dómine.
24:8 Dulcis et rectus Dóminus: * propter hoc legem dabit delinquéntibus in via.
24:9 Díriget mansuétos in iudício: * docébit mites vias suas.
24:10 Univérsæ viæ Dómini, misericórdia et véritas, * requiréntibus testaméntum eius et testimónia eius.
24:11 Propter nomen tuum, Dómine, propitiáberis peccáto meo: * multum est enim.
24:12 Quis est homo qui timet Dóminum? * legem státuit ei in via, quam elégit.
24:13 Ánima eius in bonis demorábitur: * et semen eius hereditábit terram.
24:14 Firmaméntum est Dóminus timéntibus eum: * et testaméntum ipsíus ut manifestétur illis.
24:15 Óculi mei semper ad Dóminum: * quóniam ipse evéllet de láqueo pedes meos.
24:16 Réspice in me, et miserére mei: * quia únicus et pauper sum ego.
24:17 Tribulatiónes cordis mei multiplicátæ sunt: * de necessitátibus meis érue me.
24:18 Vide humilitátem meam, et labórem meum: * et dimítte univérsa delícta mea.
24:19 Réspice inimícos meos quóniam multiplicáti sunt, * et ódio iníquo odérunt me.
24:20 Custódi ánimam meam, et érue me: * non erubéscam quóniam sperávi in te.
24:21 Innocéntes et recti adhæsérunt mihi: * quia sustínui te.
24:22 Líbera, Deus, Israël, * ex ómnibus tribulatiónibus suis.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Delícta juventútis meæ, et ignorántias meas ne memíneris, Dómine.
Delícta iuventútis meæ, et ignorántias meas ne memíneris, Dómine.
Credo vidére * bona Dómini in terra vivéntium.
Antiphona · Credo videre Modo IV
Liber antiphonarius, 1960, p. [163] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Credo vidére * bona Dómini in terra vivéntium.
Salmo 26 [6]
26:1 O Senhor é a minha luz e a minha salvação, * a quem temerei?
26:1 O Senhor é o defensor da minha vida, * ante quem trepidarei?
26:2 Enquanto se aproximam de mim os malvados, * para devorar as minhas carnes:
26:2 Meus inimigos que me atribulam, * eles mesmos se debilitaram e caíram.
26:3 Se contra mim exércitos fizerem cerco, * o meu coração não temerá.
26:3 Ainda que se levante batalha contra mim, * mesmo assim esperarei.
26:4 Uma cousa só pedi ao Senhor, esta solicitarei, * é que habite na casa do Senhor todos os dias da minha vida:
26:4 Para ver as delícias do Senhor, * e visitar o seu templo.
26:5 Porque me escondeu no seu tabernáculo: * no dia do tormento me protegeu no recôndito do seu tabernáculo.
26:6 Ergueu-me numa pedra: * e agora ergueu a minha cabeça sobre os meus inimigos.
26:6 Circundei e no seu tabernáculo ofereci uma hóstia de júbilo: * cantarei e entoarei um salmo ao Senhor.
26:7 Ouvi, ó Senhor, a minha voz, com que clamei a Vós: * de mim tende compaixão e ouvi-me.
26:8 Meu coração Vos falou, meus olhos Vos buscaram: * Senhor, hei-de procurar o vosso rosto.
26:9 Não escondais de mim o vosso rosto: * e não Vos retireis com ira de vosso servo.
26:9 Sede a minha ajuda: * não me deixeis, nem me desprezeis, ó Deus meu Salvador.
26:10 Porque meu pai e minha mãe me abandonaram: * mas o Senhor me acolheu.
26:11 Prescrevei-me, ó Senhor, uma lei no vosso caminho: * e conduzi-me pela vereda direita, por causa dos meus inimigos.
26:12 Não me entregueis à mercê das almas que me atribulam: * pois contra mim se levantaram falsas testemunhas, mas a iniquidade mentiu contra si própria.
26:13 Creio ver os bens do Senhor * na terra dos viventes.
26:14 Espera o Senhor, porta-te virilmente: * fortifique-se o teu coração e espera no Senhor.
26:1 Dóminus illuminátio mea, et salus mea, * quem timébo?
26:1 Dóminus protéctor vitæ meæ, * a quo trepidábo?
26:2 Dum apprópiant super me nocéntes, * ut edant carnes meas:
26:2 Qui tríbulant me inimíci mei, * ipsi infirmáti sunt, et cecidérunt.
26:3 Si consístant advérsum me castra, * non timébit cor meum.
26:3 Si exsúrgat advérsum me prǽlium, * in hoc ego sperábo.
26:4 Unam pétii a Dómino, hanc requíram, * ut inhábitem in domo Dómini ómnibus diébus vitæ meæ:
26:4 Ut vídeam voluptátem Dómini, * et vísitem templum eius.
26:5 Quóniam abscóndit me in tabernáculo suo: * in die malórum protéxit me in abscóndito tabernáculi sui.
26:6 In petra exaltávit me: * et nunc exaltávit caput meum super inimícos meos.
26:6 Circuívi, et immolávi in tabernáculo eius hóstiam vociferatiónis: * cantábo, et psalmum dicam Dómino.
26:7 Exáudi, Dómine, vocem meam, qua clamávi ad te: * miserére mei, et exáudi me.
26:8 Tibi dixit cor meum, exquisívit te fácies mea: * fáciem tuam, Dómine, requíram.
26:9 Ne avértas fáciem tuam a me: * ne declínes in ira a servo tuo.
26:9 Adiútor meus esto: * ne derelínquas me, neque despícias me, Deus, salutáris meus.
26:10 Quóniam pater meus, et mater mea dereliquérunt me: * Dóminus autem assúmpsit me.
26:11 Legem pone mihi, Dómine, in via tua: * et dírige me in sémitam rectam propter inimícos meos.
26:12 Ne tradíderis me in ánimas tribulántium me: * quóniam insurrexérunt in me testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi.
26:13 Credo vidére bona Dómini * in terra vivéntium.
26:14 Exspécta Dóminum, viríliter age: * et confortétur cor tuum, et sústine Dóminum.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Credo vidére bona Dómini in terra vivéntium.
Cóllocet eos Dóminus cum princípibus.
Cum princípibus pópuli sui.
«Pai Nosso» é dito todo silenciosamente.
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores; e não nos deixeis cair em tentação; mas livrai-nos do mal. Amém.
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Leitura 4
Ex Libro sancti Augustíni Epíscopi de cura pro mórtuis gerénda
Cap 2 et 3
Curátio fúneris, condítio sepultúræ, pompa exsequiárum magis sunt vivórum solácia quam subsídia mortuórum. Nec ídeo tamen contemnénda et abiciénda sunt córpora defunctórum, maximéque justórum ac fidélium, quibus tamquam órganis et vasis ad ómnia bona ópera sancte usus est spíritus. Si enim patérna vestis et ánulus, ac si quid hujúsmodi, tanto cárius est pósteris, quanto erga paréntes major afféctus; nullo modo ipsa spernénda sunt córpora, quæ útique multo familiárius atque conjúnctius quam quǽlibet induménta gestámus. Hæc enim non ad ornaméntum vel adjutórium, quod adhibétur extrínsecus, sed ad ipsam natúram hóminis pértinent. Unde et antiquórum justórum fúnera officiósa pietáte curáta sunt, et exséquiæ celebrátæ, et sepultúra provísa; ipsíque, cum víverent, de sepeliéndis vel étiam transferéndis suis corpóribus fíliis mandavérunt.
Curátio fúneris, condítio sepultúræ, pompa exsequiárum magis sunt vivórum solácia quam subsídia mortuórum. Nec ídeo tamen contemnénda et abiciénda sunt córpora defunctórum, maximéque iustórum ac fidélium, quibus tamquam órganis et vasis ad ómnia bona ópera sancte usus est spíritus. Si enim patérna vestis et ánulus, ac si quid huiúsmodi, tanto cárius est pósteris, quanto erga paréntes maior afféctus; nullo modo ipsa spernénda sunt córpora, quæ útique multo familiárius atque coniúnctius quam quǽlibet induménta gestámus. Hæc enim non ad ornaméntum vel adiutórium, quod adhibétur extrínsecus, sed ad ipsam natúram hóminis pértinent. Unde et antiquórum iustórum fúnera officiósa pietáte curáta sunt, et exséquiæ celebrátæ, et sepultúra provísa; ipsíque, cum víverent, de sepeliéndis vel étiam transferéndis suis corpóribus fíliis mandavérunt.
Meménto mei, Deus, quia ventus est vita mea, * Nec aspíciat me visus hóminis.
De profúndis clamávi ad te, Dómine: Dómine, exáudi vocem meam.
Nec aspíciat me visus hóminis.
Leitura 5
Cap. 4
Recordántis et precántis afféctus cum defúnctis a fidélibus caríssimis exhibétur, eum prodésse non dúbium est iis, qui cum in córpore víverent, tália sibi post hanc vitam prodésse meruérunt. Verum, etsi áliqua necéssitas vel humári córpora, vel in sacris locis humári nulla data facultáte permíttat, non sunt prætermitténdæ supplicatiónes pro spirítibus mortuórum: quas faciéndas pro ómnibus in christiána et cathólica societáte defúnctis, étiam tácitis eórum nomínibus, sub generáli commemoratióne suscépit Ecclésia; ut quibus ad ista desunt paréntes, aut fílii, aut quicúmque cognáti vel amíci, ab una eis exhibeántur pia matre commúni. Si autem deéssent istæ supplicatiónes, quæ fiunt recta fide ac pietáte pro mórtuis, puto quod nihil prodésset spirítibus eórum, quámlibet in locis sanctis exánima córpora poneréntur.
Hei mihi, Dómine, quia peccávi nimis in vita mea: Quid fáciam, miser? ubi fúgiam, nisi ad te, Deus meus? * Miserére mei, dum véneris in novíssimo die.
Anima mea turbáta est valde, sed tu, Dómine, succúrre ei.
Miserére mei, dum véneris in novíssimo die.
Leitura 6
Cap. 18
Quæ cum ita sint, non existimémus ad mórtuos, pro quibus curam gérimus, perveníre, nisi quod pro eis sive altáris, sive oratiónum, sive eleemosynárum sacrifíciis solémniter supplicámus: quamvis non pro quibus fiunt, ómnibus prosint; sed iis tantum pro quibus, dum vivunt, comparátur, ut prosint. Sed quia non discérnimus qui sunt, opórtet ea pro regenerátis ómnibus fácere, ut nullus eórum prætermittátur, ad quos hæc benefícia possint et débeant perveníre. Mélius enim supérerunt ista eis, quibus nec obsunt nec prosunt; quam eis déerunt, quibus prosunt. Diligéntius tamen facit hæc quisque pro necessáriis suis, quo pro illo fiat simíliter a suis. Córpori autem humándo quidquid impénditur, non est præsídium salútis, sed humanitátis offícium, secúndum afféctum quo nemo unquam carnem suam ódio habet. Unde opórtet ut quam potest pro carne próximi curam gerat, cum ille inde recésserit, qui gerébat. Et si hæc fáciunt, qui carnis resurrectiónem non credunt, quanto magis debent fácere qui credunt; ut córpori mórtuo, sed tamen resurrectúro et in æternitáte mansúro, impénsum ejúsmodi offícium sit étiam quodámmodo ejúsdem fídei testimónium!
Quæ cum ita sint, non existimémus ad mórtuos, pro quibus curam gérimus, perveníre, nisi quod pro eis sive altáris, sive oratiónum, sive eleemosynárum sacrifíciis solémniter supplicámus: quamvis non pro quibus fiunt, ómnibus prosint; sed iis tantum pro quibus, dum vivunt, comparátur, ut prosint. Sed quia non discérnimus qui sunt, opórtet ea pro regenerátis ómnibus fácere, ut nullus eórum prætermittátur, ad quos hæc benefícia possint et débeant perveníre. Mélius enim supérerunt ista eis, quibus nec obsunt nec prosunt; quam eis déerunt, quibus prosunt. Diligéntius tamen facit hæc quisque pro necessáriis suis, quo pro illo fiat simíliter a suis. Córpori autem humándo quidquid impénditur, non est præsídium salútis, sed humanitátis offícium, secúndum afféctum quo nemo unquam carnem suam ódio habet. Unde opórtet ut quam potest pro carne próximi curam gerat, cum ille inde recésserit, qui gerébat. Et si hæc fáciunt, qui carnis resurrectiónem non credunt, quanto magis debent fácere qui credunt; ut córpori mórtuo, sed tamen resurrectúro et in æternitáte mansúro, impénsum eiúsmodi offícium sit étiam quodámmodo eiúsdem fídei testimónium!
Ne recordéris peccáta mea, Dómine, * Dum véneris judicáre sǽculum per ignem.
Ne recordéris peccáta mea, Dómine, * Dum véneris iudicáre sǽculum per ignem.
Dírige, Dómine, Deus meus, in conspéctu tuo viam meam.
Dum véneris judicáre sǽculum per ignem.
Dum véneris iudicáre sǽculum per ignem.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Dum véneris judicáre sǽculum per ignem.
Dum véneris iudicáre sǽculum per ignem.
Noturno III
Compláceat * tibi, Dómine, ut erípias me: Dómine, ad adjuvándum me réspice.
Compláceat * tibi, Dómine, ut erípias me: Dómine, ad adiuvándum me réspice.
Salmo 39 [7]
39:2 Aguardei expectante o Senhor, * e Ele me atendeu.
39:3 Ouviu as minhas súplicas: * e tirou-me do abismo da miséria e do lodo profundo.
39:3 Meus pés pôs sobre pedra: * e dirigiu os meus passos.
39:4 Um cântico novo pôs na minha boca, * uma canção ao nosso Deus.
39:4 Muitos vê-l'O-ão e temerão: * e esperarão no Senhor.
39:5 Bem-aventurado o varão, cuja esperança é o nome do Senhor: * e que não olhou para vaidades e falsas loucuras.
39:6 Ó Senhor meu Deus, tendes feito muitas obras maravilhosas: * e nos vossos desígnios não há quem Vos seja semelhante.
39:6 Anunciei-os e falei deles: * é inumerável o seu número.
39:7 Não quisestes sacrifício nem oblação: * mas ouvidos me formastes.
39:7 Não pedistes holocausto nem sacrifício pelo pecado: * então disse: eis que aqui venho.
39:8 Está escrito de mim na capa do livro, para fazer a vossa vontade: * ó Deus meu, assim o quis e a vossa lei está no íntimo do meu coração.
39:10 Anunciei a vossa justiça numa grande igreja, * eis que não fecharei os meus lábios: ó Senhor, Vós o sabeis.
39:11 Não escondi a vossa justiça no meu coração: * declarei a vossa verdade e a salvação que vem de Vós.
39:11 Não escondi a vossa misericórdia e a vossa verdade * ao numeroso concílio.
39:12 Vós, ó Senhor, não afasteis de mim as vossas misericórdias: * a vossa misericórdia e a vossa verdade sempre me ampararam.
39:13 Um sem número de males me cercaram: * surpreenderam-me as minhas iniquidades e não pude vê-las.
39:13 Multiplicaram-se mais do que os cabelos da minha cabeça: * e o meu coração desfaleceu.
39:14 Seja de vosso agrado me livrardes, ó Senhor: * ó Senhor, voltai os olhos para me socorrerdes.
39:15 Simultaneamente sejam confundidos e envergonhados, os que minha vida * procuram tirar.
39:15 Recuem e fiquem confundidos, * os que me desejam males.
39:16 Sofram imediatamente a sua confusão, * aqueles que me dizem: bem, bem!
39:17 Regozijem-se e alegrem-se em Vós todos os que Vos buscam: * e os que amam a vossa salvação digam sempre: o Senhor seja glorificado.
39:18 Quanto a mim sou mendigo e pobre: * o Senhor, porém, de mim tem cuidado.
39:18 Vós sois o meu auxílio e o meu protector: * não tardeis, ó meu Deus.
39:2 Exspéctans exspectávi Dóminum, * et inténdit mihi.
39:3 Et exaudívit preces meas: * et edúxit me de lacu misériæ, et de luto fæcis.
39:3 Et státuit super petram pedes meos: * et diréxit gressus meos.
39:4 Et immísit in os meum cánticum novum, * carmen Deo nostro.
39:4 Vidébunt multi, et timébunt: * et sperábunt in Dómino.
39:5 Beátus vir, cuius est nomen Dómini spes eius: * et non respéxit in vanitátes et insánias falsas.
39:6 Multa fecísti tu, Dómine, Deus meus, mirabília tua: * et cogitatiónibus tuis non est qui símilis sit tibi.
39:6 Annuntiávi et locútus sum: * multiplicáti sunt super númerum.
39:7 Sacrifícium et oblatiónem noluísti: * aures autem perfecísti mihi.
39:7 Holocáustum et pro peccáto non postulásti: * tunc dixi: Ecce, vénio.
39:8 In cápite libri scriptum est de me ut fácerem voluntátem tuam: * Deus meus, vólui, et legem tuam in médio cordis mei.
39:10 Annuntiávi iustítiam tuam in ecclésia magna, * ecce, lábia mea non prohibébo: Dómine, tu scisti.
39:11 Iustítiam tuam non abscóndi in corde meo: * veritátem tuam et salutáre tuum dixi.
39:11 Non abscóndi misericórdiam tuam et veritátem tuam * a concílio multo.
39:12 Tu autem, Dómine, ne longe fácias miseratiónes tuas a me: * misericórdia tua et véritas tua semper suscepérunt me.
39:13 Quóniam circumdedérunt me mala, quorum non est númerus: * comprehendérunt me iniquitátes meæ, et non pótui ut vidérem.
39:13 Multiplicátæ sunt super capíllos cápitis mei: * et cor meum derelíquit me.
39:14 Compláceat tibi, Dómine, ut éruas me: * Dómine, ad adiuvándum me réspice.
39:15 Confundántur et revereántur simul, qui quærunt ánimam meam, * ut áuferant eam.
39:15 Convertántur retrórsum, et revereántur, * qui volunt mihi mala.
39:16 Ferant conféstim confusiónem suam, * qui dicunt mihi: Euge, euge.
39:17 Exsúltent et læténtur super te omnes quæréntes te: * et dicant semper: Magnificétur Dóminus: qui díligunt salutáre tuum.
39:18 Ego autem mendícus sum, et pauper: * Dóminus sollícitus est mei.
39:18 Adiútor meus, et protéctor meus tu es: * Deus meus, ne tardáveris.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Compláceat tibi, Dómine, ut erípias me: Dómine, ad adjuvándum me réspice.
Compláceat tibi, Dómine, ut erípias me: Dómine, ad adiuvándum me réspice.
Sana, Dómine, * ánimam meam, quia peccávi tibi.
Antiphona · Sana Domine Modo II
Liber antiphonarius, 1960, p. [168] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Sana, Dómine, * ánimam meam, quia peccávi tibi.
Salmo 40 [8]
40:2 Bem-aventurado o que tem em consideração o necessitado e o pobre: * no mau dia livrá-lo-á o Senhor.
40:3 Guarde-o o Senhor e lhe dê vida e o faça feliz na terra: * e não o entregue ao poder dos seus inimigos.
40:4 O Senhor lhe dê auxílio sobre o leito da sua dor: * na doença revirastes toda sua cama.
40:5 Eu disse: ó Senhor, compadecei-Vos de mim: * sarai a minha alma, pois pequei contra Vós.
40:6 Maldades os meus inimigos falaram contra mim: * quando morrerá e perecerá o seu nome?
40:7 E, se entrava para me ver, dizia vãs cousas: * o seu coração acumulava em si a iniquidade.
40:7 Ele saía para fora, * e falava para o mesmo fim.
40:8 Murmuravam contra mim todos meus inimigos: * teciam males contra mim.
40:9 Decretaram contra mim uma injusta palavra: * o que dorme não poderá porventura volver a erguer-se?
40:10 De facto, o homem da minha paz, em quem esperei: * que comia o meu pão, engrandeceu contra mim a sua traição.
40:11 Vós, porém, ó Senhor, tende compaixão de mim e elevai-me: * e lhes retribuirei.
40:12 Nisto conhecerei que Vós me quereis bem: * porque sobre mim o meu inimigo não se alegrará.
40:13 Porque Vós me suportastes por causa da minha inocência: * e me fortificastes ante Vós para sempre.
40:14 Seja bendito o Senhor Deus de Israel por todos os séculos dos séculos: * assim seja, assim seja.
40:2 Beátus qui intéllegit super egénum, et páuperem: * in die mala liberábit eum Dóminus.
40:3 Dóminus consérvet eum, et vivíficet eum, et beátum fáciat eum in terra: * et non tradat eum in ánimam inimicórum eius.
40:4 Dóminus opem ferat illi super lectum dolóris eius: * univérsum stratum eius versásti in infirmitáte eius.
40:5 Ego dixi: Dómine, miserére mei: * sana ánimam meam, quia peccávi tibi.
40:6 Inimíci mei dixérunt mala mihi: * Quando moriétur, et períbit nomen eius?
40:7 Et si ingrediebátur ut vidéret, vana loquebátur: * cor eius congregávit iniquitátem sibi.
40:7 Egrediebátur foras, * et loquebátur in idípsum.
40:8 Advérsum me susurrábant omnes inimíci mei: * advérsum me cogitábant mala mihi.
40:9 Verbum iníquum constituérunt advérsum me: * Numquid qui dormit non adíciet ut resúrgat?
40:10 Étenim homo pacis meæ, in quo sperávi: * qui edébat panes meos, magnificávit super me supplantatiónem.
40:11 Tu autem, Dómine, miserére mei, et resúscita me: * et retríbuam eis.
40:12 In hoc cognóvi quóniam voluísti me: * quóniam non gaudébit inimícus meus super me.
40:13 Me autem propter innocéntiam suscepísti: * et confirmásti me in conspéctu tuo in ætérnum.
40:14 Benedíctus Dóminus, Deus Israël, a sǽculo et usque in sǽculum: * fiat, fiat.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Sana, Dómine, ánimam meam, quia peccávi tibi.
Sitívit * ánima mea ad Deum vivum: quando véniam, et apparébo ante fáciem Dómini?
Antiphona · Sitivit... ad Deum Modo II
The Liber Usualis, 1961, p. 1795 · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Sitívit * ánima mea ad Deum vivum: quando véniam, et apparébo ante fáciem Dómini?
Salmo 41 [9]
41:2 Assim como o veado suspira pelas fontes das águas: * assim por Vós suspira a minha alma, ó Deus.
41:3 Minha alma tem sede do Deus forte e vivo: * quando virei e aparecerei ante a face de Deus?
41:4 Noite e dia as minhas lágrimas foram o meu pão: * enquanto todos os dias me dizem: onde está o teu Deus?
41:5 Lembrei-me destas cousas e dentro de mim mesmo derramei a minha alma: * porque irei ao lugar do admirável tabernáculo, até à casa de Deus.
41:5 Entre vozes de alegria e louvor: * o ruído dum festim.
41:6 Porque estás triste, alma minha? * E porque me conturbas?
41:6 Espera em Deus, porque ainda O hei-de louvar: * a Ele que é a salvação da minha face e meu Deus.
41:7 Minha alma está abalada dentro de mim mesmo: * portanto lembrar-me-ei de Vós, na terra do Jordão e de Hermon e desde o pequeno monte.
41:8 Abismo atrai abismo, * à voz de vossas cataratas.
41:8 Todas vossas vagas e vossas ondas * passaram sobre mim.
41:9 Durante o dia enviou o Senhor a sua misericórdia: * e de noite o seu cântico.
41:9 Orarei dentro de mim ao Deus da minha vida: * direi a Deus: sois o meu protector.
41:10 Porque de mim Vos esquecestes? * E porque hei-de andar triste, enquanto o inimigo me aflige?
41:11 Enquanto os meus ossos são quebrados, * insultam-me os meus inimigos que me atribulam.
41:11 Dizendo-me todos os dias: o teu Deus onde está? * Porque estás triste, alma minha? E porque me conturbas?
41:12 Espera em Deus, porque O ainda hei-de louvar: * a Ele que é a salvação do meu rosto e o meu Deus.
41:2 Quemádmodum desíderat cervus ad fontes aquárum: * ita desíderat ánima mea ad te, Deus.
41:3 Sitívit ánima mea ad Deum fortem vivum: * quando véniam, et apparébo ante fáciem Dei?
41:4 Fuérunt mihi lácrimæ meæ panes die ac nocte: * dum dícitur mihi cotídie: Ubi est Deus tuus?
41:5 Hæc recordátus sum, et effúdi in me ánimam meam: * quóniam transíbo in locum tabernáculi admirábilis, usque ad domum Dei.
41:5 In voce exsultatiónis, et confessiónis: * sonus epulántis.
41:6 Quare tristis es, ánima mea? * et quare contúrbas me?
41:6 Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: * salutáre vultus mei, et Deus meus.
41:7 Ad meípsum ánima mea conturbáta est: * proptérea memor ero tui de terra Iordánis, et Hermóniim a monte módico.
41:8 Abýssus abýssum ínvocat, * in voce cataractárum tuárum.
41:8 Ómnia excélsa tua, et fluctus tui * super me transiérunt.
41:9 In die mandávit Dóminus misericórdiam suam: * et nocte cánticum eius.
41:9 Apud me orátio Deo vitæ meæ, * dicam Deo: Suscéptor meus es.
41:10 Quare oblítus es mei? * et quare contristátus incédo, dum afflígit me inimícus?
41:11 Dum confringúntur ossa mea, * exprobravérunt mihi qui tríbulant me inimíci mei.
41:11 Dum dicunt mihi per síngulos dies: Ubi est Deus tuus? * quare tristis es, ánima mea? et quare contúrbas me?
41:12 Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: * salutáre vultus mei, et Deus meus.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Sitívit ánima mea ad Deum vivum: quando véniam, et apparébo ante fáciem Dómini?
Ne tradas béstiis ánimas confiténtes tibi.
Et ánimas páuperum tuórum ne obliviscáris in finem.
«Pai Nosso» é dito todo silenciosamente.
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores; e não nos deixeis cair em tentação; mas livrai-nos do mal. Amém.
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Leitura 7
De Epístola prima beáti Pauli Apóstoli ad Corínthios
1 Cor 15:12-22
12 Si Christus prædicátur quod resurréxit a mórtuis, quómodo quidam dicunt in vobis, quóniam resurréctio mortuórum non est?
13 Si autem resurréctio mortuórum non est: neque Christus resurréxit.
14 Si autem Christus non resurréxit, inánis est ergo prædicátio nostra, inánis est et fides vestra:
15 Invenímur autem et falsi testes Dei: quóniam testimónium díximus advérsus Deum quod suscitáverit Christum, quem non suscitávit, si mórtui non resúrgunt.
16 Nam si mórtui non resúrgunt, neque Christus resurréxit.
17 Quod si Christus non resurréxit, vana est fides vestra: adhuc enim estis in peccátis vestris.
18 Ergo et qui dormiérunt in Christo, periérunt.
19 Si in hac vita tantum in Christo sperántes sumus, miserabilióres sumus ómnibus homínibus.
20 Nunc autem Christus resurréxit a mórtuis primítiæ dormiéntium,
21 Quóniam quidem per hóminem mors, et per hóminem resurréctio mortuórum.
22 Et sicut in Adam omnes moriúntur, ita et in Christo omnes vivificabúntur.
Peccántem me cotídie, et non me pœniténtem, timor mortis contúrbat me: * Quia in inférno nulla est redémptio, miserére mei, Deus, et salva me.
Deus, in nómine tuo salvum me fac, et in virtúte tua líbera me.
Quia in inférno nulla est redémptio, miserére mei, Deus, et salva me.
Leitura 8
1 Cor 15:35-44
35 Sed dicet áliquis: Quómodo resúrgunt mórtui? qualíve córpore vénient?
36 Insípiens, tu quod séminas non vivificátur, nisi prius moriátur:
37 Et quod séminas, non corpus, quod futúrum est, séminas, sed nudum granum, ut puta trítici, aut alicújus ceterórum.
38 Deus autem dat illi corpus sicut vult, et unicuíque séminum próprium corpus.
39 Non omnis caro, éadem caro: sed ália quidem hóminum, ália vero pécorum, ália vólucrum, ália autem píscium.
40 Et córpora cæléstia, et córpora terréstria: sed ália quidem cæléstium glória, ália autem terréstrium.
41 Alia cláritas solis, ália cláritas lunæ, et ália cláritas stellárum; stella enim a stella differt in claritáte:
42 Sic et resurréctio mortuórum. Seminátur in corruptióne, surget in incorruptióne.
43 Seminátur in ignobilitáte, surget in glória: seminátur in infirmitáte, surget in virtúte:
44 Seminátur corpus animále, surget corpus spiritále.
35 Sed dicet áliquis: Quómodo resúrgunt mórtui? qualíve córpore vénient?
36 Insípiens, tu quod séminas non vivificátur, nisi prius moriátur:
37 Et quod séminas, non corpus, quod futúrum est, séminas, sed nudum granum, ut puta trítici, aut alicúius ceterórum.
38 Deus autem dat illi corpus sicut vult, et unicuíque séminum próprium corpus.
39 Non omnis caro, éadem caro: sed ália quidem hóminum, ália vero pécorum, ália vólucrum, ália autem píscium.
40 Et córpora cæléstia, et córpora terréstria: sed ália quidem cæléstium glória, ália autem terréstrium.
41 Alia cláritas solis, ália cláritas lunæ, et ália cláritas stellárum; stella enim a stella differt in claritáte:
42 Sic et resurréctio mortuórum. Seminátur in corruptióne, surget in incorruptióne.
43 Seminátur in ignobilitáte, surget in glória: seminátur in infirmitáte, surget in virtúte:
44 Seminátur corpus animále, surget corpus spiritále.
Dómine, secúndum actum meum noli me judicáre: nihil dignum in conspéctu tuo egi; ídeo déprecor majestátem tuam, * Ut tu, Deus, déleas iniquitátem meam.
Dómine, secúndum actum meum noli me iudicáre: nihil dignum in conspéctu tuo egi; ídeo déprecor maiestátem tuam, * Ut tu, Deus, déleas iniquitátem meam.
Amplius lava me, Dómine, ab injustítia mea, et a delícto meo munda me.
Amplius lava me, Dómine, ab iniustítia mea, et a delícto meo munda me.
Ut tu, Deus, déleas iniquitátem meam.
Leitura 9
1 Cor 15:51-58
51 Ecce mystérium vobis dico: Omnes quidem resurgémus, sed non omnes immutábimur.
52 In moménto, in ictu óculi, in novíssima tuba: canet enim tuba, et mórtui resúrgent incorrúpti: et nos immutábimur.
53 Opórtet enim corruptíbile hoc indúere incorruptiónem: et mortále hoc indúere immortalitátem.
54 Cum autem mortále hoc indúerit immortalitátem, tunc fiet sermo, qui scriptus est: Absórpta est mors in victória.
55 Ubi est mors victória tua? ubi est mors stímulus tuus?
56 Stímulus autem mortis peccátum est: virtus vero peccáti lex.
57 Deo autem grátias, qui dedit nobis victóriam per Dóminum nostrum Jesum Christum.
58 Itaque fratres mei dilécti, stábiles estóte, et immóbiles: abundántes in ópere Dómini semper, sciéntes quod labor vester non est inánis in Dómino.
51 Ecce mystérium vobis dico: Omnes quidem resurgémus, sed non omnes immutábimur.
52 In moménto, in ictu óculi, in novíssima tuba: canet enim tuba, et mórtui resúrgent incorrúpti: et nos immutábimur.
53 Opórtet enim corruptíbile hoc indúere incorruptiónem: et mortále hoc indúere immortalitátem.
54 Cum autem mortále hoc indúerit immortalitátem, tunc fiet sermo, qui scriptus est: Absórpta est mors in victória.
55 Ubi est mors victória tua? ubi est mors stímulus tuus?
56 Stímulus autem mortis peccátum est: virtus vero peccáti lex.
57 Deo autem grátias, qui dedit nobis victóriam per Dóminum nostrum Iesum Christum.
58 Itaque fratres mei dilécti, stábiles estóte, et immóbiles: abundántes in ópere Dómini semper, sciéntes quod labor vester non est inánis in Dómino.
Líbera me, Dómine, de morte ætérna in die illa treménda, * Quando cæli movéndi sunt et terra, * Dum véneris judicáre sǽculum per ignem.
Líbera me, Dómine, de morte ætérna in die illa treménda, * Quando cæli movéndi sunt et terra, * Dum véneris iudicáre sǽculum per ignem.
Tremens factus sum ego et tímeo, dum discússio vénerit atque ventúra ira.
Quando cæli movéndi sunt et terra.
Dies illa, dies iræ, calamitátis et misériæ, dies magna et amára valde.
Dum véneris judicáre sǽculum per ignem.
Dum véneris iudicáre sǽculum per ignem.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Líbera me, Dómine, de morte ætérna in die illa treménda, * Quando cæli movéndi sunt et terra, * Dum véneris judicáre sǽculum per ignem.
Líbera me, Dómine, de morte ætérna in die illa treménda, * Quando cæli movéndi sunt et terra, * Dum véneris iudicáre sǽculum per ignem.
Oração
do Próprio dos Santos
Senhor, ouvi a minha oração.
Dómine, exáudi oratiónem meam.
E que o meu clamor chegue até Vós.
Et clamor meus ad te véniat.
Oremos.
Orémus.
Ó Deus, Criador e Redentor de todos os fiéis, concedei às almas dos vossos servos e servas a remissão de todos os seus pecados, a fim de que, pelas nossas piedosas súplicas, alcancem o perdão que sempre desejaram.
Fidélium, Deus, ómnium Cónditor et Redémptor, animábus famulórum famularúmque tuárum Ordinis nostri remissiónem cunctórum tríbue peccatórum: ut indulgéntiam, quam semper optavérunt, piis supplicatiónibus consequántur:
Ó Vós, que viveis e reinais com Deus Pai em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.
Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amém.
Amen.
Pule o resto, a menos que ore Laudes separadamente.
Conclusão
Conclusão especial
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Início
omitido
Salmos
Salmos e antífonas do Comum ou Festa
Exultarão no Senhor * os ossos humilhados.
Exsultábunt Dómino * ossa humiliáta.
Salmo 50 [1]
50:3 Tende piedade de mim, ó Deus, * segundo a vossa grande misericórdia.
50:3 E, segundo a multidão de vossas bondades, * apagai a minha iniquidade.
50:4 Lavai-me inteiramente da minha iniquidade: * e purificai-me do meu pecado.
50:5 Porque reconheço a minha iniquidade: * e o meu pecado está sempre ante mim.
50:6 Contra Vós só pequei e ante Vós fiz o mal: * para que sejais justificado nas vossas palavras e vençais quando fordes julgado.
50:7 Eis que fui concebido em iniquidades: * e minha mãe no pecado me concebeu.
50:8 Eis que amastes a verdade: * e me revelastes o incerto e o oculto de vossa sabedoria.
50:9 Aspergir-me-eis com o hissope e ficarei limpo: * lavar-me-eis e me tornarei mais branco que a neve.
50:10 Far-me-eis ouvir palavras de consolação e alegria: * e exultarão os ossos humilhados.
50:11 Afastai o vosso rosto dos meus pecados: * e apagai todas minhas iniquidades.
50:12 Criai um coração puro em mim, ó Deus: * e renovai nas minhas entranhas um espírito recto.
50:13 Não me expulseis de vossa presença: * e de mim não afasteis o vosso espírito santo.
50:14 Restaurai em mim a alegria de vossa salvação: * e confortai-me com um espírito magnânimo.
50:15 Ensinarei aos iníquos os vossos caminhos: * e a Vós converter-se-ão os ímpios.
50:16 Livrai-me das penas de sangue, ó Deus, Deus da minha salvação: * e a minha língua exaltará a vossa justiça.
50:17 Abrireis os meus lábios, ó Senhor: * e a minha boca anunciará os vossos louvores.
50:18 Porque se quisésseis um sacrifício, tê-lo-ia oferecido: * mas não Vos deleitais com holocaustos.
50:19 O sacrifício para Deus é um espírito contrito: * não desprezareis, ó Deus, um coração contrito e humilhado.
50:20 Pela vossa bondade, ó Senhor, sede benigno para com Sião: * para que se edifiquem os muros de Jerusalém.
50:21 Aceitareis então os sacrifícios legítimos, oferendas e holocaustos: * então sobre o vosso altar serão colocados vitelos.
50:3 Miserére mei, Deus, * secúndum magnam misericórdiam tuam.
50:3 Et secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum, * dele iniquitátem meam.
50:4 Ámplius lava me ab iniquitáte mea: * et a peccáto meo munda me.
50:5 Quóniam iniquitátem meam ego cognósco: * et peccátum meum contra me est semper.
50:6 Tibi soli peccávi, et malum coram te feci: * ut iustificéris in sermónibus tuis, et vincas cum iudicáris.
50:7 Ecce enim, in iniquitátibus concéptus sum: * et in peccátis concépit me mater mea.
50:8 Ecce enim, veritátem dilexísti: * incérta et occúlta sapiéntiæ tuæ manifestásti mihi.
50:9 Aspérges me hyssópo, et mundábor: * lavábis me, et super nivem dealbábor.
50:10 Audítui meo dabis gáudium et lætítiam: * et exsultábunt ossa humiliáta.
50:11 Avérte fáciem tuam a peccátis meis: * et omnes iniquitátes meas dele.
50:12 Cor mundum crea in me, Deus: * et spíritum rectum ínnova in viscéribus meis.
50:13 Ne proícias me a fácie tua: * et spíritum sanctum tuum ne áuferas a me.
50:14 Redde mihi lætítiam salutáris tui: * et spíritu principáli confírma me.
50:15 Docébo iníquos vias tuas: * et ímpii ad te converténtur.
50:16 Líbera me de sanguínibus, Deus, Deus salútis meæ: * et exsultábit lingua mea iustítiam tuam.
50:17 Dómine, lábia mea apéries: * et os meum annuntiábit laudem tuam.
50:18 Quóniam si voluísses sacrifícium, dedíssem útique: * holocáustis non delectáberis.
50:19 Sacrifícium Deo spíritus contribulátus: * cor contrítum, et humiliátum, Deus, non despícies.
50:20 Benígne fac, Dómine, in bona voluntáte tua Sion: * ut ædificéntur muri Ierúsalem.
50:21 Tunc acceptábis sacrifícium iustítiæ, oblatiónes, et holocáusta: * tunc impónent super altáre tuum vítulos.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Exultarão no Senhor os ossos humilhados.
Exsultábunt Dómino ossa humiliáta.
Antiphona · Exsultabunt Domino Modo I
Liber antiphonarius, 1960, p. [176] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 50 Tonus 1 f
GregoBase, CC0
Exultarão no Senhor * os ossos humilhados.
Ouvi, Senhor, * a minha oração: a Vós toda a carne virá.
Exáudi, Dómine, * oratiónem meam: ad te omnis caro véniet.
Salmo 64 [2]
64:2 A Vós, ó Deus, são devidos os hinos em Sião: * e a Vós serão prestados votos em Jerusalém.
64:3 Ouvi a minha oração: * a Vós toda a carne virá.
64:4 As palavras dos iníquos prevaleceram sobre nós: * mas Vós perdoareis as nossas impiedades.
64:5 Bem-aventurado o que elegestes e adoptastes: * ele habitará nos vossos átrios.
64:5 Seremos cheios dos bens da vossa casa: * santo é o vosso templo, maravilhoso em equidade.
64:6 Ouvi-nos, ó Deus, nosso Salvador, * esperança de todos os confins da terra e no mar longínquo.
64:7 Dais firmeza aos montes com vossa força, cingido de poder: * conturbais o fundo do mar, o estrondo das suas ondas.
64:8 Perturbar-se-ão as gentes e os que habitam os confins da terra temerão aos vossos prodígios: * dareis alegria às saídas matutinas e vespertinas.
64:10 Visitastes a terra e a inebriastes: * multiplicastes suas riquezas.
64:10 O rio de Deus encheu-se de águas, preparastes o seu sustento: * porque tal é a sua disposição.
64:11 Inebriai os seus ribeiros, multiplicai as suas produções: * com o destilar do orvalho alegrar-se-á nos frutos.
64:12 Bendireis a coroa do ano da vossa bondade: * e os vossos campos se encherão de abundância.
64:13 O deserto ficará viçoso: * e as colinas vestir-se-ão de alegria.
64:14 Os carneiros dos rebanhos se agasalharão e os vales estarão cheios de trigo: * clamarão, deveras cantarão hinos.
64:2 Te decet hymnus, Deus, in Sion: * et tibi reddétur votum in Ierúsalem.
64:3 Exáudi oratiónem meam: * ad te omnis caro véniet.
64:4 Verba iniquórum prævaluérunt super nos: * et impietátibus nostris tu propitiáberis.
64:5 Beátus, quem elegísti, et assumpsísti: * inhabitábit in átriis tuis.
64:5 Replébimur in bonis domus tuæ: * sanctum est templum tuum, mirábile in æquitáte.
64:6 Exáudi nos, Deus, salutáris noster, * spes ómnium fínium terræ, et in mari longe.
64:7 Prǽparans montes in virtúte tua, accínctus poténtia: * qui contúrbas profúndum maris sonum flúctuum eius.
64:8 Turbabúntur gentes, et timébunt qui hábitant términos a signis tuis: * éxitus matutíni, et véspere delectábis.
64:10 Visitásti terram, et inebriásti eam: * multiplicásti locupletáre eam.
64:10 Flumen Dei replétum est aquis, parásti cibum illórum: * quóniam ita est præparátio eius.
64:11 Rivos eius inébria, multíplica genímina eius: * in stillicídiis eius lætábitur gérminans.
64:12 Benedíces corónæ anni benignitátis tuæ: * et campi tui replebúntur ubertáte.
64:13 Pinguéscent speciósa desérti: * et exsultatióne colles accingéntur.
64:14 Indúti sunt aríetes óvium, et valles abundábunt fruménto: * clamábunt, étenim hymnum dicent.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Ouvi, Senhor, a minha oração: a Vós toda a carne virá.
Exáudi, Dómine, oratiónem meam: ad te omnis caro véniet.
Antiphona · Exaudi Domine orationem meam Modo VIII
Liber antiphonarius, 1960, p. [177] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 64 Tonus 8 G
GregoBase, CC0
Ouvi, Senhor, * a minha oração: a Vós toda a carne virá.
A vossa dextra * me acolheu, Senhor.
Me suscépit * déxtera tua, Dómine.
Salmo 62 [3]
62:2 Ó Deus, ó meu Deus, * a Vós vigio desde a aurora.
62:2 De Vós está sedenta a minha alma, * de quantas maneiras a minha carne.
62:3 Em terra deserta, intransitável e sem água: * no santuário me apresentei a Vós, para contemplar o vosso poder e a vossa glória.
62:4 Porque a vossa misericórdia é melhor que as vidas: * os meus lábios Vos louvarão.
62:5 Assim Vos bendirei em minha vida: * e, invocando o vosso nome, levantarei as minhas mãos.
62:6 Como de banha e gordura seja farta a minha alma: * e com lábios de júbilo louvar-Vos-á a minha boca.
62:7 Se me tenho lembrado de Vós sobre o meu leito, nas madrugadas meditarei em Vós: * pois fostes o meu defensor.
62:8 À sombra de vossas asas me regozijarei, a minha alma está presa a Vós: * a vossa dextra me acolheu.
62:10 Eles em vão procuraram tirar-me a vida, entrarão nas profundidades da terra: * serão entregues ao poder da espada e virão a ser presa das raposas.
62:12 Entretanto o rei alegrar-se-á em Deus, louvados serão todos os que juram por Ele: * pois foi fechada a boca aos que proferiam iniquidades.
62:2 Deus, Deus meus, * ad te de luce vígilo.
62:2 Sitívit in te ánima mea, * quam multiplíciter tibi caro mea.
62:3 In terra desérta, et ínvia, et inaquósa: * sic in sancto appárui tibi, ut vidérem virtútem tuam, et glóriam tuam.
62:4 Quóniam mélior est misericórdia tua super vitas: * lábia mea laudábunt te.
62:5 Sic benedícam te in vita mea: * et in nómine tuo levábo manus meas.
62:6 Sicut ádipe et pinguédine repleátur ánima mea: * et lábiis exsultatiónis laudábit os meum.
62:7 Si memor fui tui super stratum meum, in matutínis meditábor in te: * quia fuísti adiútor meus.
62:8 Et in velaménto alárum tuárum exsultábo, adhǽsit ánima mea post te: * me suscépit déxtera tua.
62:10 Ipsi vero in vanum quæsiérunt ánimam meam, introíbunt in inferióra terræ: * tradéntur in manus gládii, partes vúlpium erunt.
62:12 Rex vero lætábitur in Deo, laudabúntur omnes qui iurant in eo: * quia obstrúctum est os loquéntium iníqua.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
A vossa dextra me acolheu, Senhor.
Me suscépit déxtera tua, Dómine.
Antiphona · Me suscepit Modo VII
Liber antiphonarius, 1960, p. [178] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 62 Tonus 7 c
GregoBase, CC0
A vossa dextra * me acolheu, Senhor.
Da porta do inferno * livrai, Senhor, a minha alma.
A porta ínferi * érue, Dómine, ánimam meam.
Cântico de Ezequias [4]
Isa 38:10-24
38:10 Eu disse: Na metade de meus dias, * lá me vou para as portas do abismo:
38:11 Procurei o resto dos meus anos. * Eu disse: Não mais verei o meu Senhor Deus na terra dos vivos.
38:12 Não verei mais homem algum * nem o habitante do repouso.
38:13 A minha geração foi tirada, e enrolada para longe de mim, * como tenda de pastores.
38:14 A minha vida foi cortada como por um tecelão: quando eu ainda a urdia, ele cortou-me: * desde manhã até à tarde Vós acabareis comigo.
38:15 Eu esperava até amanhecer, * como um leão, assim ele esmagou todos os meus ossos:
38:16 Da manhã até à tarde acabareis comigo: * como a cria da andorinha assim clamarei, gemerei como a pomba:
38:17 Cansaram-se meus olhos * de olhar para o alto:
38:18 Senhor, estou angustiado, socorrei-me. * Que direi, ou que me responderá, tendo-o Ele mesmo feito?
38:19 Repassarei diante de Vós todos os meus anos * na amargura da minha alma.
38:20 Senhor, se é assim que se vive, e se a vida do meu espírito consiste em tais coisas, corrigir-me-eis e far-me-eis viver. * Eis, em paz a minha amargosíssima aflição.
38:21 Mas Vós livrastes a minha alma para que não perecesse: * lançastes para trás das vossas costas todos os meus pecados.
38:22 Com efeito, o inferno não Vos louvará, nem a morte Vos celebrará: * os que descem à cova não esperarão mais na vossa verdade.
38:23 O que vive, o que vive, esse Vos louvará, como faço hoje: * o pai dará a conhecer aos filhos a vossa verdade.
38:24 Senhor, salvai-me, * e cantaremos nossos salmos, todos os dias da nossa vida, na casa do Senhor.
38:10 Ego dixi: In dimídio diérum meórum * vadam ad portas ínferi.
38:11 Quæsívi resíduum annórum meórum. * Dixi: Non vidébo Dóminum Deum in terra vivéntium.
38:12 Non aspíciam hóminem ultra, * et habitatórem quiétis.
38:13 Generátio mea abláta est, et convolúta est a me, * quasi tabernáculum pastórum.
38:14 Præcísa est velut a texénte, vita mea: dum adhuc ordírer, succídit me: * de mane usque ad vésperam fínies me.
38:15 Sperábam usque ad mane, * quasi leo sic contrívit ómnia ossa mea:
38:16 De mane usque ad vésperam fínies me: * sicut pullus hirúndinis sic clamábo, meditábor ut colúmba:
38:17 Attenuáti sunt óculi mei, * suspiciéntes in excélsum.
38:18 Dómine, vim pátior, respónde pro me. * Quid dicam, aut quid respondébit mihi, cum ipse fécerit?
38:19 Recogitábo tibi omnes annos meos * in amaritúdine ánimæ meæ.
38:20 Dómine, si sic vívitur, et in tálibus vita spíritus mei, corrípies me, et vivificábis me. * Ecce, in pace amaritúdo mea amaríssima:
38:21 Tu autem eruísti ánimam meam ut non períret: * proiecísti post tergum tuum ómnia peccáta mea.
38:22 Quia non inférnus confitébitur tibi, neque mors laudábit te: * non exspectábunt qui descéndunt in lacum, veritátem tuam.
38:23 Vivens vivens ipse confitébitur tibi, sicut et ego hódie: * pater fíliis notam fáciet veritátem tuam.
38:24 Dómine, salvum me fac * et psalmos nostros cantábimus cunctis diébus vitæ nostræ in domo Dómini.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Da porta do inferno livrai, Senhor, a minha alma.
A porta ínferi érue, Dómine, ánimam meam.
Antiphona · A porta inferi Modo II
Liber antiphonarius, 1960, p. [179] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Canticum Ezechiæ Tonus 2
GregoBase, CC0
Da porta do inferno * livrai, Senhor, a minha alma.
Todo o espírito * louve o Senhor.
Omnis spíritus * laudet Dóminum.
Salmo 150 [5]
150:1 Louvai o Senhor no seu santuário: * louvai-O no seu augusto firmamento.
150:2 Louvai-O nas suas virtudes: * louvai-O segundo a multitude da sua grandeza.
150:3 Louvai-O ao som da trombeta: * louvai-O com o saltério e a cítara.
150:4 Louvai-O com timbales e em coro: * louvai-O com cordas e órgão.
150:5 Louvai-O com címbalos melodiosos: louvai-O com címbalos de júbilo: * todo o espírito louve o Senhor.
150:1 Laudáte Dóminum in sanctis eius: * laudáte eum in firmaménto virtútis eius.
150:2 Laudáte eum in virtútibus eius: * laudáte eum secúndum multitúdinem magnitúdinis eius.
150:3 Laudáte eum in sono tubæ: * laudáte eum in psaltério, et cíthara.
150:4 Laudáte eum in týmpano, et choro: * laudáte eum in chordis, et órgano.
150:5 Laudáte eum in cýmbalis benesonántibus: laudáte eum in cýmbalis iubilatiónis: * omnis spíritus laudet Dóminum.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Todo o espírito louve o Senhor.
Omnis spíritus laudet Dóminum.
Antiphona · Omnis spiritus Modo VII
Liber antiphonarius, 1960, p. [180] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 150 Tonus 7 a
GregoBase, CC0
Todo o espírito * louve o Senhor.
Versículo (em lugar do Capítulo)
Ouvi uma voz do céu que me dizia:
Audívi vocem de cælo dicéntem mihi.
Bem-aventurados os mortos que morrem no Senhor.
Beáti mórtui qui in Dómino moriúntur.
Cântico: Benedictus
Antífona do Próprio dos Santos
Eu sou * a ressurreição e a vida: quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá; e todo aquele que vive e crê em mim não morrerá eternamente.
Ego sum * resurréctio et vita: qui credit in me, étiam si mórtuus fúerit, vivet; et omnis qui vivit et credit in me, non moriétur in ætérnum.
Cântico de Zacarias
Lucas 1:68-79
1:68 Bendito seja o Senhor, ✠ Deus de Israel * pois visitou e resgatou o seu povo.
1:69 Fez surgir para nós uma força salvadora, * na casa de David, seu servo.
1:70 Assim como falou pela boca dos santos, * dos seus profetas desde os tempos antigos.
1:71 Para nos salvar dos inimigos, * e da mão dos que nos odeiam.
1:72 Usando de misericórdia com nossos pais, * lembrando a sua santa aliança.
1:73 E o juramento que fizera a nosso pai Abraão, * em nosso favor:
1:74 De que, livres das mãos dos inimigos, * o serviríamos sem temor,
1:75 Em santidade e justiça diante dele, * todos os dias de nossa vida.
1:76 E tu, menino, serás chamado Profeta do Altíssimo, * porque irás na frente do Senhor, preparando os seus caminhos;
1:77 Dando ao seu povo o conhecimento da salvação, * para a remissão dos seus pecados.
1:78 Graças à terna misericórdia de nosso Deus, * pela qual nos visitou a luz do alto.
1:79 Para iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte, * dirigir nossos pés no caminho da paz.
1:68 Benedíctus ✠ Dóminus, Deus Israël: * quia visitávit, et fecit redemptiónem plebis suæ:
1:69 Et eréxit cornu salútis nobis: * in domo David, púeri sui.
1:70 Sicut locútus est per os sanctórum, * qui a sǽculo sunt, prophetárum eius:
1:71 Salútem ex inimícis nostris, * et de manu ómnium, qui odérunt nos.
1:72 Ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris: * et memorári testaménti sui sancti.
1:73 Iusiurándum, quod iurávit ad Ábraham patrem nostrum, * datúrum se nobis:
1:74 Ut sine timóre, de manu inimicórum nostrórum liberáti, * serviámus illi.
1:75 In sanctitáte, et iustítia coram ipso, * ómnibus diébus nostris.
1:76 Et tu, puer, Prophéta Altíssimi vocáberis: * præíbis enim ante fáciem Dómini, paráre vias eius:
1:77 Ad dandam sciéntiam salútis plebi eius: * in remissiónem peccatórum eórum:
1:78 Per víscera misericórdiæ Dei nostri: * in quibus visitávit nos, óriens ex alto:
1:79 Illumináre his, qui in ténebris, et in umbra mortis sedent: * ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Eu sou a ressurreição e a vida: quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá; e todo aquele que vive e crê em mim não morrerá eternamente.
Ego sum resurréctio et vita: qui credit in me, étiam si mórtuus fúerit, vivet; et omnis qui vivit et credit in me, non moriétur in ætérnum.
Antiphona · Ego sum resurrectio Modo II
Liber antiphonarius, 1960, p. [181] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Canticum Zachariæ Tonus 2
GregoBase, CC0
Eu sou * a ressurreição e a vida: quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá; e todo aquele que vive e crê em mim não morrerá eternamente.
Oração
do Próprio dos Santos
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
E não nos deixeis cair em tentação:
Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Mas livrai-nos do mal.
Sed líbera nos a malo.
Da porta do inferno.
A porta ínferi.
Livrai, Senhor, as suas almas.
Erue, Dómine, ánimas eórum.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Senhor, ouvi a minha oração.
Dómine, exáudi oratiónem meam.
E que o meu clamor chegue até Vós.
Et clamor meus ad te véniat.
secunda «Domine, exaudi» omittitur
omite-se o segundo «Senhor, ouvi a minha oração»
Oremos.
Orémus.
Ó Deus, Criador e Redentor de todos os fiéis, concedei às almas dos vossos servos e servas a remissão de todos os seus pecados, a fim de que, pelas nossas piedosas súplicas, alcancem o perdão que sempre desejaram.
Fidélium, Deus, ómnium Cónditor et Redémptor, animábus famulórum famularúmque tuárum Ordinis nostri remissiónem cunctórum tríbue peccatórum: ut indulgéntiam, quam semper optavérunt, piis supplicatiónibus consequántur:
Ó Vós, que viveis e reinais com Deus Pai em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.
Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amém.
Amen.
Conclusão
Conclusão especial
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Salmos
Salmo 17(26-51) [1]
17:26 Sereis santo com o santo, * e com o homem inocente sereis inocente:
17:27 Com o eleito, eleito sereis: * com o perverso sereis perverso.
17:28 Porque salvareis o povo humilde: * e humilhareis os olhos dos soberbos.
17:29 Visto que Vós, ó Senhor, iluminais a minha candeia: * esclarecei, meu Deus, as minhas trevas.
17:30 Porque por Vós sairei livre da tentação, * e com meu Deus passarei a muralha.
17:31 Sem mácula é o caminho do meu Deus, as palavras do Senhor são examinadas no fogo: * é o protector de todos os que esperam n’Ele.
17:32 Porque, quem é Deus senão o Senhor? * Ou que deus há para além do nosso Deus?
17:33 O Deus que me revestiu de força: * e fez com que o meu caminho fosse imaculado.
17:34 Que fez os meus pés como os dos veados, * e me estabeleceu sobre lugares altos.
17:35 Que adestra as minhas mãos para a luta: * e fizestes dos meus braços como um arco de bronze.
17:36 Destes-me a vossa protecção para me salvar: * e a vossa direita me susteve:
17:36 Vossa disciplina corrigiu-me até ao fim: * e essa vossa mesma disciplina ensinar-me-á.
17:37 Abristes o caminho sob os meus passos: * e os meus pés não se enfraqueceram:
17:38 Perseguirei os meus inimigos e apanhá-los-ei: * e não recuarei até que eles acabem.
17:39 Quebrar-lhes-ei as forças, não conseguirão manter-se em pé: * cairão debaixo dos meus pés.
17:40 Porque me guarnecestes de força para a guerra: * e suplantastes os insurgentes debaixo de mim.
17:41 Fizestes os meus inimigos voltarem-me as costas, * e aniquilastes os que me odiavam.
17:42 Gritaram e não havia quem os salvasse para o Senhor: * e Ele não os ouviu.
17:43 Vencê-los-ei como o pó atirado ao vento: * esmagá-los-ei como à lama das ruas.
17:44 Livrar-me-eis das contradições do povo: * estabelecer-me-eis chefe das gentes.
17:45 Um povo que não conhecia me serviu: * ao ouvir a minha voz, foi-me obediente.
17:46 Mentiram-me os filhos alheios, * os filhos alheios envelheceram e claudicaram dos seus caminhos.
17:47 Vive o Senhor e seja bendito o meu Deus: * e seja exaltado o Deus da minha salvação!
17:48 Deus, que me vingais e que sujeitais os povos debaixo de mim: * que me livrais dos meus inimigos enfurecidos.
17:49 Elevar-me-eis acima dos que se insurgem contra mim: * livrar-me-eis do homem iníquo.
17:50 Por isso eu, ó Senhor, Vos louvarei entre as nações: * e cantarei um salmo ao vosso nome.
17:51 Dando ao seu Rei grandes vitórias, mostrando misericórdia a David seu Ungido: * e com sua descendência por todos os séculos.
17:26 Cum sancto sanctus eris, * et cum viro innocénte ínnocens eris:
17:27 Et cum elécto eléctus eris: * et cum pervérso pervertéris.
17:28 Quóniam tu pópulum húmilem salvum fácies: * et óculos superbórum humiliábis.
17:29 Quóniam tu illúminas lucérnam meam, Dómine: * Deus meus, illúmina ténebras meas.
17:30 Quóniam in te erípiar a tentatióne, * et in Deo meo transgrédiar murum.
17:31 Deus meus, impollúta via eius: elóquia Dómini igne examináta: * protéctor est ómnium sperántium in se.
17:32 Quóniam quis Deus præter Dóminum? * aut quis Deus præter Deum nostrum?
17:33 Deus, qui præcínxit me virtúte: * et pósuit immaculátam viam meam.
17:34 Qui perfécit pedes meos tamquam cervórum, * et super excélsa státuens me.
17:35 Qui docet manus meas ad prǽlium: * et posuísti, ut arcum ǽreum, brácchia mea.
17:36 Et dedísti mihi protectiónem salútis tuæ: * et déxtera tua suscépit me:
17:36 Et disciplína tua corréxit me in finem: * et disciplína tua ipsa me docébit.
17:37 Dilatásti gressus meos subtus me: * et non sunt infirmáta vestígia mea:
17:38 Pérsequar inimícos meos et comprehéndam illos: * et non convértar, donec defíciant.
17:39 Confríngam illos, nec póterunt stare: * cadent subtus pedes meos.
17:40 Et præcinxísti me virtúte ad bellum: * et supplantásti insurgéntes in me subtus me.
17:41 Et inimícos meos dedísti mihi dorsum, * et odiéntes me disperdidísti.
17:42 Clamavérunt, nec erat qui salvos fáceret ad Dóminum: * nec exaudívit eos.
17:43 Et commínuam eos, ut púlverem ante fáciem venti: * ut lutum plateárum delébo eos.
17:44 Erípies me de contradictiónibus pópuli: * constítues me in caput géntium.
17:45 Pópulus quem non cognóvi servívit mihi: * in audítu auris obedívit mihi.
17:46 Fílii aliéni mentíti sunt mihi, * fílii aliéni inveteráti sunt, et claudicavérunt a sémitis suis.
17:47 Vivit Dóminus, et benedíctus Deus meus: * et exaltétur Deus salútis meæ.
17:48 Deus, qui das vindíctas mihi, et subdis pópulos sub me: * liberátor meus de inimícis meis iracúndis.
17:49 Et ab insurgéntibus in me exaltábis me: * a viro iníquo erípies me.
17:50 Proptérea confitébor tibi in natiónibus, Dómine: * et nómini tuo psalmum dicam.
17:51 Magníficans salútes Regis eius, et fáciens misericórdiam Christo suo David: * et sémini eius usque in sǽculum.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 18 [2]
18:2 Os céus proclamam a glória de Deus: * e o firmamento anuncia a obra das suas mãos.
18:3 Um dia transmite ao outro esta mensagem, * e a noite mostra sabedoria a outra noite.
18:4 Não há discursos nem línguas, * em que não sejam ouvidas suas vozes.
18:5 Seu eco estendeu-se por toda a terra: * e as suas palavras até aos confins do mundo.
18:6 Estabeleceu o seu tabernáculo no sol: * e Ele mesmo é como um esposo que sai do tálamo:
18:6 Dá saltos como gigante para percorrer o caminho, * a sua saída é de uma extremidade do céu:
18:7 Seu curso vai até à outra extremidade: * e não há quem se esconda do seu calor.
18:8 A lei do Senhor é imaculada, convertendo a alma: * o testemunho do Senhor é fiel, dando sabedoria aos pequeninos.
18:9 As justiças do Senhor são rectas, alegram os corações: * os mandamentos do Senhor são claros, iluminam os olhos.
18:10 O temor do Senhor é santo, permanece pelos séculos dos séculos: * os juízos do Senhor são verdadeiros, cheios de justiça em si mesmos.
18:11 Mais preciosos que o ouro e as muitas pedras preciosas: * e mais doces do que o mel e o favo.
18:12 De facto, o vosso servo os guarda, * e em os guardar há grande recompensa.
18:13 Quem os seus delitos conhece? Dos que me são ocultos purificai-me: * e as alheias, perdoai ao vosso servo.
18:14 Se elas não me dominarem, serei imaculado: * e serei purificado dum delito desmedido.
18:15 Então as palavras da minha boca ser-Vos-ão agradáveis: * e a meditação do meu coração esteja sempre na vossa presença.
18:15 Ó Senhor, meu amparo * e meu redentor.
18:2 Cæli enárrant glóriam Dei: * et ópera mánuum eius annúntiat firmaméntum.
18:3 Dies diéi erúctat verbum, * et nox nocti índicat sciéntiam.
18:4 Non sunt loquélæ, neque sermónes, * quorum non audiántur voces eórum.
18:5 In omnem terram exívit sonus eórum: * et in fines orbis terræ verba eórum.
18:6 In sole pósuit tabernáculum suum: * et ipse tamquam sponsus procédens de thálamo suo:
18:6 Exsultávit ut gigas ad curréndam viam, * a summo cælo egréssio eius:
18:7 Et occúrsus eius usque ad summum eius: * nec est qui se abscóndat a calóre eius.
18:8 Lex Dómini immaculáta, convértens ánimas: * testimónium Dómini fidéle, sapiéntiam præstans párvulis.
18:9 Iustítiæ Dómini rectæ, lætificántes corda: * præcéptum Dómini lúcidum, illúminans óculos.
18:10 Timor Dómini sanctus, pérmanens in sǽculum sǽculi: * iudícia Dómini vera, iustificáta in semetípsa.
18:11 Desiderabília super aurum et lápidem pretiósum multum: * et dulcióra super mel et favum.
18:12 Étenim servus tuus custódit ea, * in custodiéndis illis retribútio multa.
18:13 Delícta quis intéllegit? ab occúltis meis munda me: * et ab aliénis parce servo tuo.
18:14 Si mei non fúerint domináti, tunc immaculátus ero: * et emundábor a delícto máximo.
18:15 Et erunt ut compláceant elóquia oris mei: * et meditátio cordis mei in conspéctu tuo semper.
18:15 Dómine, adiútor meus, * et redémptor meus.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 19 [3]
19:2 O Senhor te ouça no dia da tribulação: * o nome de Deus de Jacob te proteja.
19:3 Envie-te auxílio do seu santuário: * e de Sião te proteja.
19:4 Tenha presentes todos teus sacrifícios: * e o teu holocausto Lhe seja agradável.
19:5 Ele te dê segundo o teu coração: * e cumpra todos teus planos.
19:6 Alegrar-nos-emos na tua salvação: * e em nome do nosso Deus seremos engrandecidos.
19:7 Satisfaça o Senhor todas as tuas petições: * pois sei agora que o Senhor salvou o seu Ungido.
19:7 Ele ouvi-lo-á do céu, sua santa morada: * em sua poderosa direita está a salvação.
19:8 Uns confiam nos carros, outros nos cavalos: * nós, porém, invocaremos o nome do Senhor nosso Deus.
19:9 Eles ficaram atados e caíram: * mas nós nos levantámos e ficámos de pé.
19:10 Ó Senhor, salvai o rei: * e ouvi-nos no dia em que Vos invocarmos.
19:2 Exáudiat te Dóminus in die tribulatiónis: * prótegat te nomen Dei Iacob.
19:3 Mittat tibi auxílium de sancto: * et de Sion tueátur te.
19:4 Memor sit omnis sacrifícii tui: * et holocáustum tuum pingue fiat.
19:5 Tríbuat tibi secúndum cor tuum: * et omne consílium tuum confírmet.
19:6 Lætábimur in salutári tuo: * et in nómine Dei nostri magnificábimur.
19:7 Ímpleat Dóminus omnes petitiónes tuas: * nunc cognóvi quóniam salvum fecit Dóminus Christum suum.
19:7 Exáudiet illum de cælo sancto suo: * in potentátibus salus déxteræ eius.
19:8 Hi in cúrribus, et hi in equis: * nos autem in nómine Dómini, Dei nostri invocábimus.
19:9 Ipsi obligáti sunt, et cecidérunt: * nos autem surréximus et erécti sumus.
19:10 Dómine, salvum fac regem: * et exáudi nos in die, qua invocavérimus te.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Oração
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
E não nos deixeis cair em tentação:
Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Mas livrai-nos do mal.
Sed líbera nos a malo.
Da porta do inferno.
A porta ínferi.
Livrai, Senhor, as suas almas.
Erue, Dómine, ánimas eórum.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Senhor, ouvi a minha oração.
Dómine, exáudi oratiónem meam.
E que o meu clamor chegue até Vós.
Et clamor meus ad te véniat.
secunda «Domine, exaudi» omittitur
omite-se o segundo «Senhor, ouvi a minha oração»
Oremos.
Orémus.
Súplices, Senhor, derramamos as nossas preces pelas almas de todos os vossos servos e servas, para que, clemente, lhes perdoeis tudo o que contraíram no convívio humano, e, benigno, ponhais termo às suas penas.
Súpplices, Dómine, pro animábus ómnium famulórum famularúmque tuárum Ordinis nostri preces effúndimus: ut, quidquid conversatióne contraxérunt humána, clemens indúlgeas, et pœnis eórum finem benígnus impónas.
Por Nosso Senhor Jesus Cristo, vosso Filho, que convosco vive e reina em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amém.
Amen.
Martirológio
antecipado
No décimo sétimo dia antes das Calendas de Dezembro. Lua quinta. Ano do Senhor de 2026
Décimo séptimo Kaléndas Decémbris Luna quinta. Anno Dómini 2026
Neste dia, a Comemoração de todos os defuntos da nossa Ordem, na qual a Igreja, piedosa Mãe, depois de se ter esforçado por celebrar com dignos louvores os seus filhos que, pelo caminho da Santa Regra, seguiram as pisadas do Patriarca dos monges e já se alegram no céu, logo se empenha também em socorrer, com eficazes sufrágios junto de Cristo, Senhor e Esposo, todos os que ainda gemem no Purgatório, para que possam quanto antes chegar à companhia dos cidadãos do céu.
Hac die Commemorátio ómnium defunctórum Ordinis nostri; in qua pia Mater Ecclésia, postquam fílios suos trámite Sanctæ Régulæ vestígia Patriárchæ monachórum persecútos et iam in cælo lætántes cóngruis stúduit celebráre præcóniis, mox et omnes adhuc in Purgatório geméntes válidis apud Dóminum et Sponsum Christum satágit suffrágiis adiuváre, ut quam cítius váleant ad societátem supernórum cívium perveníre.
Em Colónia Agripina, Santo Alberto, Bispo e Confessor, da Ordem dos Pregadores, cognominado Magno, célebre pela santidade e pela doutrina, que o Papa Pio XI declarou Doutor da Igreja universal, e que Pio XII constituiu, junto de Deus, celeste Padroeiro dos cultores das ciências naturais.
Colóniæ Agrippínæ sancti Albérti Epíscopi et Confessóris, ex Ordine Prædicatórum, cognoménto Magni, sanctitáte et doctrína célebris, quem Pius Papa Undécimus Doctórem universális Ecclésiæ declarávit, et Pius Duodécimus cultórum scientiárum naturálium cæléstem apud Deum Patrónum constítuit.
No mesmo dia, o natalício de Santo Eugénio, Bispo de Toledo e Mártir, que foi discípulo do bem-aventurado Dionísio Areopagita e, no território de Paris, consumada a carreira do martírio, recebeu do Senhor a coroa da bem-aventurada paixão. O seu corpo foi depois trasladado para Toledo, em Espanha.
Eódem die natális sancti Eugénii, Epíscopi Toletáni et Mártyris; qui fuit beáti Dionýsii Areopagítæ discípulus, et in território Parisiénsi, consummáto martýrii cursu, beátæ passiónis corónam percépit a Dómino. Ipsíus autem corpus Tolétum, in Hispánia, póstea fuit translátum.
Em Nola, na Campânia, o bem-aventurado Félix, Bispo e Mártir, que, desde os quinze anos de idade, brilhou por milagres e, sob o governador Marciano, com outros trinta Companheiros, completou o combate do martírio.
Nolæ, in Campánia, beáti Felícis, Epíscopi et Mártyris; qui, a quintodécimo ætátis suæ anno, miráculis cláruit, et, sub Marciáno Prǽside, cum áliis trigínta Sóciis, agónem martýrii complévit.
Em Edessa, na Mesopotâmia, a paixão de Santo Abibo, Diácono, que, sob o Imperador Licínio e o governador Lisânias, dilacerado com unhas de ferro, foi lançado ao fogo.
Edéssæ, in Mesopotámia, pássio sancti Abibi Diáconi, qui sub Licínio Imperatóre et Lysánia Prǽside, únguibus lacerátus, in ignem coniéctus est.
No mesmo lugar, os santos Mártires Gurias e Samonas, sob o Imperador Diocleciano e o governador Antonino.
Ibídem sanctórum Mártyrum Guríæ et Samónæ, sub Diocletiáno Imperatóre et Antoníno Prǽside.
Em África, os santos Mártires Segundo, Fidenciano e Várico.
In Africa sanctórum Mártyrum Secúndi, Fidentiáni et Várici.
Em Archingeay, no território de Saintes, o natalício de São Macuto, Bispo de Aleth, na Gália, que, nascido em Inglaterra, desde os primeiros anos da sua idade resplandeceu por milagres.
Apud Arcum, in território Santonénsi, natális sancti Machúti, Aleténsis in Gállia Epíscopi; qui, in Anglia natus, a primǽvo ætátis suæ tirocínio miráculis emícuit.
Em Verona, São Lupério, Bispo e Confessor.
Verónæ sancti Lupérii, Epíscopi et Confessóris.
Em Kahlenberg, perto de Viena, na Áustria, São Leopoldo, Marquês da mesma província da Áustria, que o Papa Inocêncio VIII inscreveu no número dos Santos.
Kahlembérgæ, prope Vindobónam, in Austria, sancti Leopóldi, eiúsdem provínciæ Austriæ Marchiónis, quem Innocéntius Papa Octávus in Sanctórum númerum adscrípsit.
E noutros lugares, muitos outros santos Mártires e Confessores, e santas Virgens.
Et álibi aliórum plurimórum sanctórum Mártyrum et Confessórum, atque sanctárum Vírginum.
Graças a Deus.
Deo grátias.
In memória ætérna erunt justi.
In memória ætérna erunt iusti.
Ab auditióne mala non timébunt.
Oremos.
Orémus.
Deus, véniæ largítor et humánæ salútis amátor: quǽsumus cleméntiam tuam: ut nostræ congregatiónis fratres, qui ex hoc sǽculo transiérunt, beáta María semper vírgine intercedénte cum ómnibus sanctis tuis ad perpétuæ beatitúdinis consórtium perveníre concédas. Per Christum Dóminum nostrum.
Amen.
Conclusio specialis
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Requiéscant in pace.
Amen.
Salmos
Salmo 119 [1]
119:1 Na minha tribulação, clamei ao Senhor: * e ouviu-me.
119:2 Ó Senhor, livrai a minha alma dos lábios iníquos, * e da língua dolosa.
119:3 Que te será dado, ou que te será acrescentado, * ó língua dolosa?
119:4 Setas agudas do poderoso, * com brasas devoradoras.
119:5 Ai de mim, o meu desterro prolongou-se, habitei com os moradores de Cedar: * muito andou peregrinando a minha alma.
119:7 Com os que odiavam a paz eu era pacífico: * quando lhes falava, me contradiziam sem motivo.
119:1 Ad Dóminum cum tribulárer clamávi: * et exaudívit me.
119:2 Dómine, líbera ánimam meam a lábiis iníquis, * et a lingua dolósa.
119:3 Quid detur tibi, aut quid apponátur tibi * ad linguam dolósam?
119:4 Sagíttæ poténtis acútæ, * cum carbónibus desolatóriis.
119:5 Heu mihi, quia incolátus meus prolongátus est: habitávi cum habitántibus Cedar: * multum íncola fuit ánima mea.
119:7 Cum his, qui odérunt pacem, eram pacíficus: * cum loquébar illis, impugnábant me gratis.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 120 [2]
120:1 Levantei os meus olhos para os montes, * donde me virá o auxílio.
120:2 Meu auxílio vem do Senhor, * que fez o céu e a terra.
120:3 Não permita Ele que vacile o teu pé: * nem adormeça Aquele que te guarda.
120:4 Eis que não adormecerá, nem dormirá, * O que guarda Israel.
120:5 O Senhor te guarda, o Senhor é a tua protecção, * Ele está à tua direita.
120:6 Durante o dia o sol não te queimará: * nem de noite a lua.
120:7 O Senhor te guarda de todo o mal: * o Senhor guarde a tua alma.
120:8 O Senhor guarde a tua entrada e a tua saída: * desde agora e para sempre.
120:1 Levávi óculos meos in montes, * unde véniet auxílium mihi.
120:2 Auxílium meum a Dómino, * qui fecit cælum et terram.
120:3 Non det in commotiónem pedem tuum: * neque dormítet qui custódit te.
120:4 Ecce, non dormitábit neque dórmiet, * qui custódit Israël.
120:5 Dóminus custódit te, Dóminus protéctio tua, * super manum déxteram tuam.
120:6 Per diem sol non uret te: * neque luna per noctem.
120:7 Dóminus custódit te ab omni malo: * custódiat ánimam tuam Dóminus.
120:8 Dóminus custódiat intróitum tuum, et éxitum tuum: * ex hoc nunc, et usque in sǽculum.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 121 [3]
121:1 Alegrei-me com o que me foi dito: * iremos à casa do Senhor.
121:2 Estavam os nossos pés parados, * nos teus átrios, ó Jerusalém.
121:3 Jerusalém, que está edificada como uma cidade: * cujas partes estão em união.
121:4 De facto, lá subiram as tribos, as tribos do Senhor: * como testemunho a Israel, para louvar o nome do Senhor.
121:5 Pois ali se estabeleceram as sedes em julgamento, * sedes sobre a casa de David.
121:6 Rogai graças de paz para Jerusalém: * e abundância para os que te amam.
121:7 Reine a paz na tua força, * e abundância nas tuas torres.
121:8 Por causa dos meus irmãos e dos meus vizinhos, * pedi a paz para ti.
121:9 Por causa da casa do Senhor nosso Deus, * procurei o bem para ti.
121:1 Lætátus sum in his, quæ dicta sunt mihi: * In domum Dómini íbimus.
121:2 Stantes erant pedes nostri, * in átriis tuis, Ierúsalem.
121:3 Ierúsalem, quæ ædificátur ut cívitas: * cuius participátio eius in idípsum.
121:4 Illuc enim ascendérunt tribus, tribus Dómini: * testimónium Israël ad confiténdum nómini Dómini.
121:5 Quia illic sedérunt sedes in iudício, * sedes super domum David.
121:6 Rogáte quæ ad pacem sunt Ierúsalem: * et abundántia diligéntibus te:
121:7 Fiat pax in virtúte tua: * et abundántia in túrribus tuis.
121:8 Propter fratres meos, et próximos meos, * loquébar pacem de te:
121:9 Propter domum Dómini, Dei nostri, * quæsívi bona tibi.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
E não nos deixeis cair em tentação:
Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Mas livrai-nos do mal.
Sed líbera nos a malo.
Da porta do inferno.
A porta ínferi.
Livrai, Senhor, as suas almas.
Erue, Dómine, ánimas eórum.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Senhor, ouvi a minha oração.
Dómine, exáudi oratiónem meam.
E que o meu clamor chegue até Vós.
Et clamor meus ad te véniat.
secunda «Domine, exaudi» omittitur
omite-se o segundo «Senhor, ouvi a minha oração»
Oremos.
Orémus.
Ó Deus, Criador e Redentor de todos os fiéis, concedei às almas dos vossos servos e servas a remissão de todos os seus pecados, a fim de que, pelas nossas piedosas súplicas, alcancem o perdão que sempre desejaram.
Fidélium, Deus, ómnium Cónditor et Redémptor, animábus famulórum famularúmque tuárum Ordinis nostri remissiónem cunctórum tríbue peccatórum: ut indulgéntiam, quam semper optavérunt, piis supplicatiónibus consequántur:
Ó Vós, que viveis e reinais com Deus Pai em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.
Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amém.
Amen.
Conclusão especial
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Salmos
Salmo 122 [1]
122:1 Levantei os meus olhos para Vós, * que habitais nos céus.
122:2 Eis que, assim como os olhos dos servos * estão nas mãos dos seus senhores,
122:2 Como os olhos da serva nas mãos de sua senhora: * assim os nossos olhos estão no Senhor nosso Deus, até que tenha misericórdia de nós.
122:3 Tende misericórdia de nós, ó Senhor, tende misericórdia de nós: * pois estamos cheios de desprezo.
122:4 Pois a nossa alma está cheiíssima: * de ser o objecto de escárnio para os ricos e de desprezo para os soberbos.
122:1 Ad te levávi óculos meos, * qui hábitas in cælis.
122:2 Ecce, sicut óculi servórum * in mánibus dominórum suórum,
122:2 Sicut óculi ancíllæ in mánibus dóminæ suæ: * ita óculi nostri ad Dóminum, Deum nostrum, donec misereátur nostri.
122:3 Miserére nostri, Dómine, miserére nostri: * quia multum repléti sumus despectióne:
122:4 Quia multum repléta est ánima nostra: * oppróbrium abundántibus, et despéctio supérbis.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 123 [2]
123:1 Se o Senhor não tivesse estado connosco, diga-o agora Israel: * se o Senhor não tivesse estado connosco,
123:2 Quando os homens se levantavam contra nós, * de certo nos teriam devorado vivos:
123:3 Quando se inflamou a ira deles contra nós, * sem dúvida a água nos teria afogado.
123:5 A nossa alma passou a torrente: * talvez a nossa alma poderia ter passado a água intolerável.
123:6 Bendito o Senhor, * que não nos deu por presa aos seus dentes.
123:7 A nossa alma escapou como o pássaro * do laço dos caçadores:
123:7 O laço foi quebrado, * e nós ficámos livres.
123:8 Nosso auxílio está no nome do Senhor, * que fez o céu e a terra.
123:1 Nisi quia Dóminus erat in nobis, dicat nunc Israël: * nisi quia Dóminus erat in nobis,
123:2 Cum exsúrgerent hómines in nos, * forte vivos deglutíssent nos:
123:3 Cum irascerétur furor eórum in nos, * fórsitan aqua absorbuísset nos.
123:5 Torréntem pertransívit ánima nostra: * fórsitan pertransísset ánima nostra aquam intolerábilem.
123:6 Benedíctus Dóminus * qui non dedit nos in captiónem déntibus eórum.
123:7 Ánima nostra sicut passer erépta est * de láqueo venántium:
123:7 Láqueus contrítus est, * et nos liberáti sumus.
123:8 Adiutórium nostrum in nómine Dómini, * qui fecit cælum et terram.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 124 [3]
124:1 Os que confiam no Senhor serão como o monte Sião: * nunca será abalado o que habita em Jerusalém.
124:2 Ela está cercada de montes: * e o Senhor está ao redor do seu povo, desde agora e para sempre.
124:3 Pois o Senhor não deixará a vara dos pecadores sobre a herança dos justos: * para que os justos não estendam as suas mãos para a iniquidade.
124:4 Senhor, fazei bem aos bons * e aos rectos de coração.
124:5 Aos que se desviam para caminhos tortuosos, levá-los-á o Senhor com os que praticam a iniquidade: * a paz seja sobre Israel.
124:1 Qui confídunt in Dómino, sicut mons Sion: * non commovébitur in ætérnum, qui hábitat in Ierúsalem.
124:2 Montes in circúitu eius: * et Dóminus in circúitu pópuli sui, ex hoc nunc et usque in sǽculum.
124:3 Quia non relínquet Dóminus virgam peccatórum super sortem iustórum: * ut non exténdant iusti ad iniquitátem manus suas.
124:4 Bénefac, Dómine, bonis, * et rectis corde.
124:5 Declinántes autem in obligatiónes addúcet Dóminus cum operántibus iniquitátem: * pax super Israël.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
E não nos deixeis cair em tentação:
Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Mas livrai-nos do mal.
Sed líbera nos a malo.
Da porta do inferno.
A porta ínferi.
Livrai, Senhor, as suas almas.
Erue, Dómine, ánimas eórum.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Senhor, ouvi a minha oração.
Dómine, exáudi oratiónem meam.
E que o meu clamor chegue até Vós.
Et clamor meus ad te véniat.
secunda «Domine, exaudi» omittitur
omite-se o segundo «Senhor, ouvi a minha oração»
Oremos.
Orémus.
Ó Deus, Criador e Redentor de todos os fiéis, concedei às almas dos vossos servos e servas a remissão de todos os seus pecados, a fim de que, pelas nossas piedosas súplicas, alcancem o perdão que sempre desejaram.
Fidélium, Deus, ómnium Cónditor et Redémptor, animábus famulórum famularúmque tuárum Ordinis nostri remissiónem cunctórum tríbue peccatórum: ut indulgéntiam, quam semper optavérunt, piis supplicatiónibus consequántur:
Ó Vós, que viveis e reinais com Deus Pai em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.
Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amém.
Amen.
Conclusão especial
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Salmos
Salmo 125 [1]
125:1 Quando o Senhor fez volver os cativos de Sião: * nós ficámos cheios de consolação:
125:2 Então a nossa boca se encheu de alegria: * e a nossa língua exultou.
125:2 Então dir-se-á entre as gentes: * grandes cousas fez o Senhor para eles.
125:3 Grandes cousas fez o Senhor por nós: * estamos cheios de alegria.
125:4 Fazei, ó Senhor, volver os nossos cativos, * como as torrentes do sul.
125:5 Os que semeiam em lágrimas, * em exultação ceifarão.
125:6 Andando iam e choravam, * lançando as suas sementes.
125:6 Vindo, todavia, virão contentes, * trazendo os seus feixes.
125:1 In converténdo Dóminus captivitátem Sion: * facti sumus sicut consoláti:
125:2 Tunc replétum est gáudio os nostrum: * et lingua nostra exsultatióne.
125:2 Tunc dicent inter gentes: * Magnificávit Dóminus fácere cum eis.
125:3 Magnificávit Dóminus fácere nobíscum: * facti sumus lætántes.
125:4 Convérte, Dómine, captivitátem nostram, * sicut torrens in Austro.
125:5 Qui séminant in lácrimis, * in exsultatióne metent.
125:6 Eúntes ibant et flebant, * mitténtes sémina sua.
125:6 Veniéntes autem vénient cum exsultatióne, * portántes manípulos suos.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 126 [2]
126:1 Se o Senhor não edificar a casa, * é em vão que trabalham os que a edificam.
126:1 Se o Senhor não guardar a cidade, * inutilmente vigia o que a guarda.
126:2 Em vão vos levantais antes de amanhecer: * levantai-vos, depois que tiverdes repousado, vós que comeis o pão da dor.
126:2 Quando Ele der o sono aos seus amados: * eis que a herança do Senhor são filhos: a recompensa, o fruto do ventre.
126:4 Como setas na mão do valente: * assim são os filhos dos atribulados.
126:5 Ditoso o varão que viu cumprido o seu desejo com eles: * não será confundido quando falar com seus inimigos no portão.
126:1 Nisi Dóminus ædificáverit domum, * in vanum laboravérunt qui ædíficant eam.
126:1 Nisi Dóminus custodíerit civitátem, * frustra vígilat qui custódit eam.
126:2 Vanum est vobis ante lucem súrgere: * súrgite postquam sedéritis, qui manducátis panem dolóris.
126:2 Cum déderit diléctis suis somnum: * ecce heréditas Dómini fílii: merces, fructus ventris.
126:4 Sicut sagíttæ in manu poténtis: * ita fílii excussórum.
126:5 Beátus vir, qui implévit desidérium suum ex ipsis: * non confundétur cum loquétur inimícis suis in porta.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 127 [3]
127:1 Bem-aventurados todos os que temem o Senhor, * e que andam nos seus caminhos.
127:2 Pois comerás dos labores de tuas mãos: * bem-aventurado és e ficarás bem.
127:3 Tua esposa será como uma videira fecunda, * no interior de tua casa.
127:3 Teus filhos, como pimpolhos de oliveiras, * ao redor de tua mesa.
127:4 Eis como será abençoado o homem, * que teme o Senhor.
127:5 Abençoe-te o Senhor desde Sião: * e vejas os bens de Jerusalém todos os dias de tua vida.
127:6 Vejas os filhos de teus filhos, * e a paz sobre Israel.
127:1 Beáti, omnes, qui timent Dóminum, * qui ámbulant in viis eius.
127:2 Labóres mánuum tuárum quia manducábis: * beátus es, et bene tibi erit.
127:3 Uxor tua sicut vitis abúndans, * in latéribus domus tuæ.
127:3 Fílii tui sicut novéllæ olivárum, * in circúitu mensæ tuæ.
127:4 Ecce, sic benedicétur homo, * qui timet Dóminum.
127:5 Benedícat tibi Dóminus ex Sion: * et vídeas bona Ierúsalem ómnibus diébus vitæ tuæ.
127:6 Et vídeas fílios filiórum tuórum, * pacem super Israël.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
E não nos deixeis cair em tentação:
Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Mas livrai-nos do mal.
Sed líbera nos a malo.
Da porta do inferno.
A porta ínferi.
Livrai, Senhor, as suas almas.
Erue, Dómine, ánimas eórum.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Senhor, ouvi a minha oração.
Dómine, exáudi oratiónem meam.
E que o meu clamor chegue até Vós.
Et clamor meus ad te véniat.
secunda «Domine, exaudi» omittitur
omite-se o segundo «Senhor, ouvi a minha oração»
Oremos.
Orémus.
Ó Deus, Criador e Redentor de todos os fiéis, concedei às almas dos vossos servos e servas a remissão de todos os seus pecados, a fim de que, pelas nossas piedosas súplicas, alcancem o perdão que sempre desejaram.
Fidélium, Deus, ómnium Cónditor et Redémptor, animábus famulórum famularúmque tuárum Ordinis nostri remissiónem cunctórum tríbue peccatórum: ut indulgéntiam, quam semper optavérunt, piis supplicatiónibus consequántur:
Ó Vós, que viveis e reinais com Deus Pai em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.
Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amém.
Amen.
Conclusão especial
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Início
omitido
Salmos
Salmos e antífonas do Comum ou Festa
Agradarei ao Senhor * na região dos vivos.
Placébo Dómino * in regióne vivórum.
Salmo 114 [1]
114:1 Amei, porque o Senhor ouvirá * a voz da minha oração.
114:2 Pois inclinou para mim o seu ouvido: * e O invocarei todos meus dias.
114:3 Dores de morte me cercaram: * e perigos do inferno vieram sobre mim.
114:3 Encontrei-me na tribulação e na dor: * e invoquei o nome do Senhor.
114:4 Ó Senhor, livrai a minha alma: * o Senhor é misericordioso e justo e o nosso Deus é compassivo.
114:6 O Senhor é que guarda os pequeninos: * fui humilhado e Ele me livrou.
114:7 Volta, ó minha alma, ao teu repouso: * pois o Senhor te cumulou de bens.
114:8 Porque livrou da morte a minha alma: * os meus olhos das lágrimas, os meus pés da queda.
114:9 Agradarei ao Senhor * na região dos vivos.
114:1 Diléxi, quóniam exáudiet Dóminus * vocem oratiónis meæ.
114:2 Quia inclinávit aurem suam mihi: * et in diébus meis invocábo.
114:3 Circumdedérunt me dolóres mortis: * et perícula inférni invenérunt me.
114:3 Tribulatiónem et dolórem invéni: * et nomen Dómini invocávi.
114:4 O Dómine, líbera ánimam meam: * miséricors Dóminus, et iustus, et Deus noster miserétur.
114:6 Custódiens párvulos Dóminus: * humiliátus sum, et liberávit me.
114:7 Convértere, ánima mea, in réquiem tuam: * quia Dóminus benefécit tibi.
114:8 Quia erípuit ánimam meam de morte: * óculos meos a lácrimis, pedes meos a lapsu.
114:9 Placébo Dómino * in regióne vivórum.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Agradarei ao Senhor na região dos vivos.
Placébo Dómino in regióne vivórum.
Antiphona · Placebo Domino Modo III
Liber antiphonarius, 1960, p. [142] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 114 Tonus 3 b
GregoBase, CC0
Agradarei ao Senhor * na região dos vivos.
Ai de mim, Senhor, * porque o meu desterro se prolongou.
Heu mihi Dómine, * quia incolátus meus prolongátus est.
Salmo 119 [2]
119:1 Na minha tribulação, clamei ao Senhor: * e ouviu-me.
119:2 Ó Senhor, livrai a minha alma dos lábios iníquos, * e da língua dolosa.
119:3 Que te será dado, ou que te será acrescentado, * ó língua dolosa?
119:4 Setas agudas do poderoso, * com brasas devoradoras.
119:5 Ai de mim, o meu desterro prolongou-se, habitei com os moradores de Cedar: * muito andou peregrinando a minha alma.
119:7 Com os que odiavam a paz eu era pacífico: * quando lhes falava, me contradiziam sem motivo.
119:1 Ad Dóminum cum tribulárer clamávi: * et exaudívit me.
119:2 Dómine, líbera ánimam meam a lábiis iníquis, * et a lingua dolósa.
119:3 Quid detur tibi, aut quid apponátur tibi * ad linguam dolósam?
119:4 Sagíttæ poténtis acútæ, * cum carbónibus desolatóriis.
119:5 Heu mihi, quia incolátus meus prolongátus est: habitávi cum habitántibus Cedar: * multum íncola fuit ánima mea.
119:7 Cum his, qui odérunt pacem, eram pacíficus: * cum loquébar illis, impugnábant me gratis.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Psalmus · Psalmus 119 Tonus 3 b
GregoBase, CC0
Ai de mim, Senhor, porque o meu desterro se prolongou.
Heu mihi Dómine, quia incolátus meus prolongátus est.
O Senhor te guarde de todo o mal: * o Senhor guarde a tua alma.
Dóminus custódit te ab omni malo: * custódiat ánimam tuam Dóminus.
Salmo 120 [3]
120:1 Levantei os meus olhos para os montes, * donde me virá o auxílio.
120:2 Meu auxílio vem do Senhor, * que fez o céu e a terra.
120:3 Não permita Ele que vacile o teu pé: * nem adormeça Aquele que te guarda.
120:4 Eis que não adormecerá, nem dormirá, * O que guarda Israel.
120:5 O Senhor te guarda, o Senhor é a tua protecção, * Ele está à tua direita.
120:6 Durante o dia o sol não te queimará: * nem de noite a lua.
120:7 O Senhor te guarda de todo o mal: * o Senhor guarde a tua alma.
120:8 O Senhor guarde a tua entrada e a tua saída: * desde agora e para sempre.
120:1 Levávi óculos meos in montes, * unde véniet auxílium mihi.
120:2 Auxílium meum a Dómino, * qui fecit cælum et terram.
120:3 Non det in commotiónem pedem tuum: * neque dormítet qui custódit te.
120:4 Ecce, non dormitábit neque dórmiet, * qui custódit Israël.
120:5 Dóminus custódit te, Dóminus protéctio tua, * super manum déxteram tuam.
120:6 Per diem sol non uret te: * neque luna per noctem.
120:7 Dóminus custódit te ab omni malo: * custódiat ánimam tuam Dóminus.
120:8 Dóminus custódiat intróitum tuum, et éxitum tuum: * ex hoc nunc, et usque in sǽculum.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
O Senhor te guarde de todo o mal: o Senhor guarde a tua alma.
Dóminus custódit te ab omni malo: custódiat ánimam tuam Dóminus.
Antiphona · Dominus custodit te Modo VIII
Liber antiphonarius, 1960, p. [144] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 120 Tonus 8 G
GregoBase, CC0
O Senhor te guarde de todo o mal: * o Senhor guarde a tua alma.
Se observardes * as nossas iniquidades, Senhor: ó Senhor, quem subsistirá?
Si iniquitátes * observáveris, Dómine: Dómine, quis sustinébit?
Salmo 129 [4]
129:1 Do profundo clamei a Vós, Senhor: * ó Senhor, escutai a minha voz:
129:2 Estejam atentos os vossos ouvidos, * à voz da minha súplica.
129:3 Se observardes as nossas iniquidades, Senhor: * ó Senhor, quem subsistirá?
129:4 Pois em Vós está a clemência: * e devido à vossa lei esperei em Vós, Senhor.
129:4 Minha alma confiou na sua palavra: * esperou a minha alma no Senhor.
129:6 Desde a vigília matutina até à noite: * espere Israel no Senhor.
129:7 Pois no Senhor está a misericórdia: * e há n’Ele abundante redenção.
129:8 Ele mesmo redimirá Israel, * de todas suas iniquidades.
129:1 De profúndis clamávi ad te, Dómine: * Dómine, exáudi vocem meam:
129:2 Fiant aures tuæ intendéntes, * in vocem deprecatiónis meæ.
129:3 Si iniquitátes observáveris, Dómine: * Dómine, quis sustinébit?
129:4 Quia apud te propitiátio est: * et propter legem tuam sustínui te, Dómine.
129:4 Sustínuit ánima mea in verbo eius: * sperávit ánima mea in Dómino.
129:6 A custódia matutína usque ad noctem: * speret Israël in Dómino.
129:7 Quia apud Dóminum misericórdia: * et copiósa apud eum redémptio.
129:8 Et ipse rédimet Israël, * ex ómnibus iniquitátibus eius.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Se observardes as nossas iniquidades, Senhor: ó Senhor, quem subsistirá?
Si iniquitátes observáveris, Dómine: Dómine, quis sustinébit?
Antiphona · Si iniquitates Modo VIII
Liber antiphonarius, 1960, p. [144] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 129 Tonus 8 G
GregoBase, CC0
Se observardes * as nossas iniquidades, Senhor: ó Senhor, quem subsistirá?
Não desprezeis, * Senhor, as obras de vossas mãos.
Opera * mánuum tuárum, Dómine, ne despícias.
Salmo 137 [5]
137:1 Eu Vos glorificarei, ó Senhor, de todo o coração: * porque ouvistes as palavras da minha boca.
137:1 Em presença dos anjos Vos cantarei salmos: * adorar-Vos-ei no vosso santo templo e glorificarei o vosso nome.
137:2 Por causa de vossa misericórdia e de vossa verdade: * porque engrandecestes o vosso santo nome sobre tudo.
137:3 Em qualquer dia que Vos invocar, ouvi-me: * aumentareis a fortaleza na minha alma.
137:4 Louvem-Vos, ó Senhor, todos os reis da terra: * pois ouviram todas as palavras de vossa boca:
137:5 Cantem nos caminhos do Senhor: * porque a glória do Senhor é grande.
137:6 Porque, sendo o Senhor excelso, todavia, olha os humildes: * e conhece de longe os altos.
137:7 Se andar no meio da tribulação, me dareis a vida: * e estendestes a vossa mão contra a ira dos meus inimigos e a vossa direita me salvou.
137:8 O Senhor retribuirá por mim: * ó Senhor, a vossa misericórdia é eterna: não desprezeis as obras de vossas mãos.
137:1 Confitébor tibi, Dómine, in toto corde meo: * quóniam audísti verba oris mei.
137:1 In conspéctu Angelórum psallam tibi: * adorábo ad templum sanctum tuum, et confitébor nómini tuo.
137:2 Super misericórdia tua, et veritáte tua: * quóniam magnificásti super omne, nomen sanctum tuum.
137:3 In quacúmque die invocávero te, exáudi me: * multiplicábis in ánima mea virtútem.
137:4 Confiteántur tibi, Dómine, omnes reges terræ: * quia audiérunt ómnia verba oris tui:
137:5 Et cantent in viis Dómini: * quóniam magna est glória Dómini.
137:6 Quóniam excélsus Dóminus, et humília réspicit: * et alta a longe cognóscit.
137:7 Si ambulávero in médio tribulatiónis, vivificábis me: * et super iram inimicórum meórum extendísti manum tuam, et salvum me fecit déxtera tua.
137:8 Dóminus retríbuet pro me: * Dómine, misericórdia tua in sǽculum: ópera mánuum tuárum ne despícias.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Não desprezeis, Senhor, as obras de vossas mãos.
Opera mánuum tuárum, Dómine, ne despícias.
Antiphona · Opera manuum tuarum Modo II
Liber antiphonarius, 1960, p. [145] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Psalmus 137 Tonus 2
GregoBase, CC0
Não desprezeis, * Senhor, as obras de vossas mãos.
Versículo (em lugar do Capítulo)
Ouvi uma voz do céu que me dizia:
Audívi vocem de cælo dicéntem mihi.
Bem-aventurados os mortos que morrem no Senhor.
Beáti mórtui qui in Dómino moriúntur.
Cântico: Magnificat
Antífona do Próprio dos Santos
Tudo * o que o Pai me dá virá a mim; e o que vem a mim não o lançarei fora.
Omne * quod dat mihi Pater, ad me véniet; et eum qui venit ad me, non eíciam foras.
Cântico da Bem-Aventurada Virgem Maria
Lucas 1:46-55
1:46 Minha alma ✠ * engrandece ao Senhor.
1:47 E meu espírito exulta de alegria * em Deus, meu Salvador.
1:48 Porque pôs os olhos na sua humilde escrava, * eis que desde agora todas as gerações me chamarão bem-aventurada.
1:49 Grandes maravilhas fez em mim o Omnipotente, * cujo nome é santo.
1:50 Cuja misericórdia se estende de geração em geração, * sobre todos os que O temem.
1:51 Manifestou a força do seu braço * dispersou os soberbos de coração.
1:52 Derrubou do trono os poderosos * e exaltou os humildes.
1:53 Encheu de bens os famintos, * e despediu os ricos de mãos vazias.
1:54 Tomou Israel, seu servo, sob a sua protecção, * lembrado da sua antiga misericórdia.
1:55 Assim como prometera a nossos pais, * a Abraão e à sua descendência para sempre.
1:46 Magníficat ✠ * ánima mea Dóminum.
1:47 Et exsultávit spíritus meus: * in Deo, salutári meo.
1:48 Quia respéxit humilitátem ancíllæ suæ: * ecce enim ex hoc beátam me dicent omnes generatiónes.
1:49 Quia fecit mihi magna qui potens est: * et sanctum nomen eius.
1:50 Et misericórdia eius, a progénie in progénies: * timéntibus eum.
1:51 Fecit poténtiam in brácchio suo: * dispérsit supérbos mente cordis sui.
1:52 Depósuit poténtes de sede: * et exaltávit húmiles.
1:53 Esuriéntes implévit bonis: * et dívites dimísit inánes.
1:54 Suscépit Israël púerum suum: * recordátus misericórdiæ suæ.
1:55 Sicut locútus est ad patres nostros: * Ábraham, et sémini eius in sǽcula.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Tudo o que o Pai me dá virá a mim; e o que vem a mim não o lançarei fora.
Omne quod dat mihi Pater, ad me véniet; et eum qui venit ad me, non eíciam foras.
Antiphona · Omne quod dat mihi Modo VII
Liber antiphonarius, 1960, p. [146] · Transcrição de Andrew Hinkley · GregoBase, CC0
Psalmus · Canticum B. Mariæ Virginis Tonus 7 c
GregoBase, CC0
Tudo * o que o Pai me dá virá a mim; e o que vem a mim não o lançarei fora.
Oração
do Próprio dos Santos
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
E não nos deixeis cair em tentação:
Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Mas livrai-nos do mal.
Sed líbera nos a malo.
Da porta do inferno.
A porta ínferi.
Livrai, Senhor, as suas almas.
Erue, Dómine, ánimas eórum.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Senhor, ouvi a minha oração.
Dómine, exáudi oratiónem meam.
E que o meu clamor chegue até Vós.
Et clamor meus ad te véniat.
secunda «Domine, exaudi» omittitur
omite-se o segundo «Senhor, ouvi a minha oração»
Oremos.
Orémus.
Ó Deus, Criador e Redentor de todos os fiéis, concedei às almas dos vossos servos e servas a remissão de todos os seus pecados, a fim de que, pelas nossas piedosas súplicas, alcancem o perdão que sempre desejaram.
Fidélium, Deus, ómnium Cónditor et Redémptor, animábus famulórum famularúmque tuárum remissiónem cunctórum tríbue peccatórum: ut indulgéntiam, quam semper optavérunt, piis supplicatiónibus consequántur:
Ó Vós, que viveis e reinais com Deus Pai em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.
Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amém.
Amen.
Conclusão
Conclusão especial
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Eu me confesso a Deus, todo-poderoso, à bem-aventurada sempre Virgem Maria, ao bem-aventurado S. Miguel Arcanjo, ao bem-aventurado S. João Baptista, aos Santos Apóstolos S. Pedro e S. Paulo, ao bem-aventurado S. Bento, nosso Pai, e a todos os santos: que pequei muitas vezes por pensamentos, palavras e obras: bate no próprio peito por minha culpa, por minha culpa, por minha tão grande culpa. Portanto rogo à bem-aventurada sempre Virgem Maria, ao bem-aventurado S. Miguel Arcanjo, ao bem-aventurado S. João Baptista, aos Santos Apóstolos S. Pedro e S. Paulo, ao bem-aventurado S. Bento, nosso Pai, e a todos os Santos, que rogueis a Deus, Nosso Senhor, por mim.
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, beáto Patri nostro Benedícto, et ómnibus Sanctis, quia peccávi nimis, cogitatióne, verbo et ópere: (percutit sibi pectus) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ídeo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, beátum Patrem nostrum Benedíctum, et omnes Sanctos, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
Compadeça-se de nós Deus omnipotente, e, perdoados os nossos pecados, conduza-nos à vida eterna.
Amém.
Misereátur nostri omnípotens Deus, et dimíssis peccátis nostris, perdúcat nos ad vitam ætérnam. Amen.
Que o Senhor ✠ omnipotente e misericordioso nos conceda o perdão, a absolvição e a remissão dos nossos pecados.
Amém.
Indulgéntiam, ✠ absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus. Amen.
Salmo 4 [1]
4:2 Quando O invoquei, me ouviu o Deus da minha justiça: * na tribulação me dilatastes.
4:2 Tende compaixão de mim, * e escutai a minha oração.
4:3 Filhos dos homens, até quando duros de coração sereis? * Porque amais a vaidade e mentiras buscais?
4:4 Sabei, pois, que o Senhor fez maravilhoso o seu santo: * o Senhor escutar-me-á, quando a Ele clamar.
4:5 Irai-vos e não pequeis: * do que dizeis nos vossos corações, nos vossos leitos arrependei-vos.
4:6 Oferecei sacrifícios de justiça e esperai no Senhor. * Muitos dizem: quem nos mostrará o bem?
4:7 Gravada está sobre nós a luz de vossa face, ó Senhor: * no meu coração infundistes alegria.
4:8 Pelo fruto do seu trigo, vinho e azeite * se multiplicaram.
4:9 Em paz dormirei * e tranquilo descansarei;
4:10 Porque Vós, ó Senhor, de forma singular * na esperança me firmastes.
4:2 Cum invocárem exaudívit me Deus iustítiæ meæ: * in tribulatióne dilatásti mihi.
4:2 Miserére mei, * et exáudi oratiónem meam.
4:3 Fílii hóminum, úsquequo gravi corde? * ut quid dilígitis vanitátem, et quǽritis mendácium?
4:4 Et scitóte quóniam mirificávit Dóminus sanctum suum: * Dóminus exáudiet me cum clamávero ad eum.
4:5 Irascímini, et nolíte peccáre: * quæ dícitis in córdibus vestris, in cubílibus vestris compungímini.
4:6 Sacrificáte sacrifícium iustítiæ, et speráte in Dómino. * Multi dicunt: Quis osténdit nobis bona?
4:7 Signátum est super nos lumen vultus tui, Dómine: * dedísti lætítiam in corde meo.
4:8 A fructu fruménti, vini, et ólei sui * multiplicáti sunt.
4:9 In pace in idípsum * dórmiam, et requiéscam;
4:10 Quóniam tu, Dómine, singuláriter in spe * constituísti me.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 90 [2]
90:1 O que habita no auxílio do Altíssimo, * descansará na protecção do Deus do céu.
90:2 Dirá ao Senhor: Vós sois o meu defensor e o meu refúgio: * o meu Deus, em quem esperarei.
90:3 Porque Ele me livrou do laço dos caçadores, * e da palavra áspera.
90:4 Com seus ombros fazer-te-á sombra: * e debaixo das suas asas esperarás.
90:5 Cercar-te-á como um escudo a sua verdade: * assombros nocturnos não temerás,
90:6 Da seta que voa de dia, nem da trama que anda nas trevas: * de assaltos, nem do demónio do meio-dia.
90:7 Cairão mil a teu lado e dez mil à tua direita: * mas não se aproximará de ti.
90:8 Com teus olhos então contemplarás: * e verás o castigo dos pecadores.
90:9 Porque Vós sois, ó Senhor, a minha esperança: * o Altíssimo tomaste por teu refúgio.
90:10 O mal não virá sobre ti: * e o flagelo não se aproximará da tua tenda.
90:11 Porque mandou aos seus anjos a teu respeito: * para que te velem em todos teus caminhos.
90:12 Eles levar-te-ão nas suas mãos: * para que não tropece o teu pé em pedra alguma.
90:13 Sobre a víbora e o basilisco andarás: * e calcarás o leão e o dragão.
90:14 Porque esperou em mim, livrá-lo-ei: * protegê-lo-ei, porque conheceu o meu nome.
90:15 A mim clamará e eu o ouvirei: * com ele estou na tribulação, livrá-lo-ei e glorificá-lo-ei.
90:16 Enchê-lo-ei de longos dias: * e mostrar-lhe-ei a minha salvação.
90:1 Qui hábitat in adiutório Altíssimi, * in protectióne Dei cæli commorábitur.
90:2 Dicet Dómino: Suscéptor meus es tu, et refúgium meum: * Deus meus sperábo in eum.
90:3 Quóniam ipse liberávit me de láqueo venántium, * et a verbo áspero.
90:4 Scápulis suis obumbrábit tibi: * et sub pennis eius sperábis.
90:5 Scuto circúmdabit te véritas eius: * non timébis a timóre noctúrno,
90:6 A sagítta volánte in die, a negótio perambulánte in ténebris: * ab incúrsu, et dæmónio meridiáno.
90:7 Cadent a látere tuo mille, et decem míllia a dextris tuis: * ad te autem non appropinquábit.
90:8 Verúmtamen óculis tuis considerábis: * et retributiónem peccatórum vidébis.
90:9 Quóniam tu es, Dómine, spes mea: * Altíssimum posuísti refúgium tuum.
90:10 Non accédet ad te malum: * et flagéllum non appropinquábit tabernáculo tuo.
90:11 Quóniam Ángelis suis mandávit de te: * ut custódiant te in ómnibus viis tuis.
90:12 In mánibus portábunt te: * ne forte offéndas ad lápidem pedem tuum.
90:13 Super áspidem, et basilíscum ambulábis: * et conculcábis leónem et dracónem.
90:14 Quóniam in me sperávit, liberábo eum: * prótegam eum, quóniam cognóvit nomen meum.
90:15 Clamábit ad me, et ego exáudiam eum: * cum ipso sum in tribulatióne: erípiam eum et glorificábo eum.
90:16 Longitúdine diérum replébo eum: * et osténdam illi salutáre meum.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Salmo 133 [3]
133:1 Agora, pois, bendizei o Senhor, * todos os servos do Senhor:
133:1 Vós que estais na casa do Senhor, * nos átrios da casa do nosso Deus.
133:2 De noite levantai as vossas mãos para o santuário, * e bendizei o Senhor.
133:3 Abençoe-te de Sião o Senhor, * que fez o céu e a terra.
133:1 Ecce nunc benedícite Dóminum, * omnes servi Dómini:
133:1 Qui statis in domo Dómini, * in átriis domus Dei nostri.
133:2 In nóctibus extóllite manus vestras in sancta, * et benedícite Dóminum.
133:3 Benedícat te Dóminus ex Sion, * qui fecit cælum et terram.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Cântico de Simeão
Lucas 2:29-32
2:29 Agora, Senhor, ✠ segundo a vossa palavra, * deixais ir em paz o vosso servo,
2:30 porque os meus olhos * viram a vossa salvação,
2:31 que preparastes * diante de todos os povos:
2:32 luz para se revelar às nações * e glória de Israel, vosso povo.
2:29 Nunc dimíttis ✠ servum tuum, Dómine, * secúndum verbum tuum in pace:
2:30 Quia vidérunt óculi mei * salutáre tuum,
2:31 Quod parásti * ante fáciem ómnium populórum,
2:32 Lumen ad revelatiónem géntium, * et glóriam plebis tuæ Israël.
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Oração
Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
E não nos deixeis cair em tentação:
Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Mas livrai-nos do mal.
Sed líbera nos a malo.
Da porta do inferno.
A porta ínferi.
Livrai, Senhor, as suas almas.
Erue, Dómine, ánimas eórum.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.
Senhor, ouvi a minha oração.
Dómine, exáudi oratiónem meam.
E que o meu clamor chegue até Vós.
Et clamor meus ad te véniat.
secunda «Domine, exaudi» omittitur
omite-se o segundo «Senhor, ouvi a minha oração»
Oremos.
Orémus.
Sede propício, Senhor, Vos pedimos, às almas de todos os vossos servos e servas, pelas quais suplicantes imploramos a vossa majestade, para que, por estes ofícios de piedosa súplica, mereçam chegar ao descanso eterno.
Propitiáre, quǽsumus, Dómine, animábus ómnium famulórum famularúmque tuárum Ordinis nostri, pro quibus maiestátem tuam supplíciter exorámus: ut, per hæc piæ deprecatiónis offícia, perveníre mereántur ad réquiem sempitérnam.
Por Nosso Senhor Jesus Cristo, vosso Filho, que convosco vive e reina em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
Amém.
Amen.
Conclusão especial
Dai-lhes, Senhor, * o eterno descanso.
Réquiem ætérnam * dona eis, Dómine.
E a luz perpétua * lhes brilhe.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Descansem em paz.
Requiéscant in pace.
Amém.
Amen.