Caput II. De contritione et confessione , de praepaiatione immediata et de ipsa celebratione

1 His praemissis, poslquain ex ruminatione praedictorum in meditatione tua exardescit ignis * in corde tuo, evome et purga faeces peccatorum tuorum, spiritu contrito et humiliato memorans, quanta commisisti cogitatione, verbo et opere, quanta bona omisisli, quae debuisti facere et potuisti, et vadens ad spiritualem medicum et patrem , dic peccata lua, non communi et generali confessione, ut quidam duri corde faciunt, palliantes foliis communium verborum in generali confessione sua enormia peccata et absque verecundia et dolore taliter proferentes, ut etiam in plateis possent taliter absque rubore publice confiteri. Haec non est confessio , sed deceptio et derisio. Sed si vis sanari , aperi vulnera tua et de profundo corde enarra clare et aperte quae post praecedentem confessionera egisti, non solum opera, sed et cogitationes perversas, quarum delectatio mentem maculal, non solum mortalia, sed etiam venialia graviora, quae conscientiam mordent et laedunt. Cetera per modum generalem breviter et clare exprime.

2. Deinde, peracta poenitentia libi iniuncta, decanta cum devotione illos quinque psalmos: Quam dilecta, Benedixisii, Inclina, Credidi ei De profundis, cum suis versiculis et orationibus. Dicas etiara, si tempus suppetit, orationem illam Summe Sacerdos, quae valde efficax est et devota. Postea procedens ad altare, recole Christum euntem ad crucem et fige cor ad ea quae in passione gesta sunt; legas clare et distincte ea quae legenda sunt, non multiplicando collectas nimias nec alia legendo ex devotione vel proprio arbitrio, quam quod a sanctis Patribus institutum est.

3. Cum autem perveneris ad sanctum canonem, recollige mentem, ne per diversa vagetur, et appone diligentiam magnam in signis et actibus, maiorem jn verbis, maximam in intentione, primo propter continentiam tam pretiosi corporis, secundo, propter continentiam tam gloriosae animae, tertio, propter continentiam Deitatis immensae. — In Memento vero tam pro vivis quam pro mortuis non fiat cum voce et verbis recommendatio, sed tantum mente discurre per quasdam personas magis intimas ceterasque recollige sub compendio, referens intentionem ad omnes, pro quibus antea orasti sive orare proposuisti. Dum autem perveneris ad Qui pridie, dirige mentem et intentionem luam ad faciendum

illud quod intellexit Christus in sua coena, et quod intendit sancta Mater Ecclesia. In Communione autem paulisper subsiste et dic non lingua vel labiis, sed corde :

Oratio.

4. Domine mi, quis es lu, et quis sum ego, ut praesumam te mittere in latrinam foetidam corporis mei et animae meae? Ut quid me fecisti, ul libi hanc iniuriam exsecrandam facerem ? Mille enim lacrymarum anni et poenitentiae non sufficerent ad tam nobile Sacramentum digne semel percipiendum ; quanto magis ego miser indignus sum, qui quotidie pecco, incorrigibilis persevero et impraeparate accedo; sed in infinitum inaior est misericordia tua quam mea miseria; unde de tua pietate confisus te sumere praesumo.

Haec enim duo maxime requiruntur ad congruam perceptionem Sacramenti, scilicet profunda humilitas cum annihilatione sui et compassio mortis Ghristi.

5. Post communionem si non sentis ahquam spiritualem refectionem, signum est infirmitatis spirilualis vel mortis. Ignem posuisli in sinum, et non sentis calorem, mel in ore, et non sentis dulcedinem. Si vero consolationem sentis aliquam, non tibi tribuas, sed suae bonitati immensae, quae etiam ad malos extenditur et indignos consolatur, et dicas in corde tuo : ad meam miseriam detestandam me convicit beneficiis suis. Si mihi peccatori talia fecit,

quid faceret, si vitam meam correxero? Ideo totis viribus volo me mutare et semper sibi adhaerere. Hoc aulem non reputes posse tua virtute, sed auxilio gratiae eius; quod ipse tibi et mihi praestare dignetur. Amen.

Explicit.