Sectio 13, art. 2: De existentia peccati originalis et ejns effectuum

in Adae posteris.

Status quaestionis: Pcccatum originale negaverunt indircctc illi qui voluerunt omnia mala hujusce vitac explicarc non per peccatum Adae, sed pcr iniluxum niali principii, ita Gnostici et Manichaei. Directe autem peccatum originalc impugnaverunt Theodorus Mopsuestcnus, Rufinus, Pelagiani, deinde mcdio aevo Abaelardus, Albigenses, etin aetate moderna Sociniani, Unitarii, protestantes liberales qm tcncnt Adamum sibi soli nocuisse, non vcro generi humano, nisi malum exemplum praebendo. A fortiori rationalistae et pantheistae peccatum originale negant ut quid absurdum. Modernistae dixerunt quod doctrina de peccato originali est solum theoria a S. Augustino inventa.

E contrario priorcs protestantes ut Lutherus exaggcraverunt conscqucntias peccati originalis diccndo: «libcrum arbitrium post peccatum est rcs dc solo titulo; et dum facit quod in se est, pcccat mortaliter». Denz. 776, cfr. Conc. rnd. 815. Bajus aliquid simile dixit (Denz. 1065); item jansenistae 1298: « Nccessc est, mfidelem in omni opcre peccare».

Doctrina catholica ita formulatur in Conc. Trid., Denz. 789: «Si quis Adae praevancationcm sibi soli, et non ejus propagini, asserit nocuisse, acceptam a Deo sanctitatem et jusHliam, quam psrdidit, sibi soli et non nobis ctiam eum pcrdidissc: aut inquinatum illum per inobedientiae pcccatum mortem et poenas corpons tantum in omne gcnus humanum transfudisse, non autem et peccatum quod mors cst animac, an. s., cura contradicat Apostolo dicenti: Pcr unum homxncm pcccatum intravit in mundum, ct />er fczcalum mors, ct ita in omm honuncs mors pcrlransiil, in quo omncs peccavcrunt. Rom.. V, 12 n ¹.

Defimtum est insuper quod pcccatum orLinalc non imitalwne sed propagalionc seu gencratione cx semine Adae transfunditur, Dcnz. 711. 790 sq., 795;

DE EXISTENTIA PKCCATI ORIGINALIS IN ADAE POSTBRIS

cstjjcrum pcccatum, importat privation&m gratiac sanctificantis tl doni inlcgritatis, 101, 174 sq., 795, cst unicuique proprium, 790, 795, quamvis non pcrsonaU 532' ineSt ipsis parx ulis, 102, 410, 532, 753, 791, christianorum aeque atque infide^ hum 534, est voluntarium, non habituali voluntate parvuli 1048, sed rationc originis cx voluntate primi hominis, capitis humanitatis 1047, ct differt a peccato actuali ratione coiisensus 410, atquc ratione pocnae, quae pro peccato oripjnali solo est carcntia visionis Dei 410, sed alio modo atque in reliquis damnatis 321, 410, 464, 693, cum parvuli non baptizati damncntur quidem (poena damni) ncque tamcn Dcum actu odio habcnt 1049, ncc poenam ignis (sensus) sustineant, 1526, 3049. Deletur pcccatum originale in baptismo regencrationis 101 sq., 329, 348, 790 sq., 3026, qui saltcm voto suscipicndus est (bapt. flaminis) 388, 413.

Hacc doctrina ad hoc reducitur: Omnes homincs ex Adamo naturaliter geniri, exccpta B. Virginc, cx conccptione sua pcccatum aliquod contrahunt quod recte dicitur pcccatum originale 6t « pcccatum naturae », quod importat privationcm gratiae sanctiiicantis ct doni integritatis.

Ante Conc. Trid., haec doctrina formulatur in Conc. Milevitano II, a. 416 ²enz. 102) et in Conc. Arausicano II (Denz. 175).

S. Scripturac tcstimonium jam aliquo modo invenitur ab exordio V. T. et magis cxplicite in N. T. — Ex Gcnesi III, 14-24 constat lapsum protoparentum etiam omnibus eorum posteris nocuissc; omncs enim amisc-runt familiaritatem cum Dco, dona immortalitatis, immunitatis a dolorc ct a concupiscentia; insuper ipsa rcdcmptionis promissio omncs posteros spcctat ac proindc supponit eos omncs in protoparentibus lapSOS fuisse. Job, XIV, 4: « Quis potcst facerc mundum dc immundo concepium scminc? »; hic textus a traditione judaica et christiana intelligitur de peccato e conceptu contracto. — Ps. L, 7: *Ecce enim in iniquitatibus (hebr. pravitate) conccptus sum, et in pcccatis (hebr. peccato) conccpit me matcr mca »; hic textus non probat nisi ope traditionis, quia tlici possct: aghui dc concupisccntia quac juxta Trid. (Denz. 792) improprio sensu peccatum appollitur.

Sic tota Revclatio V. T. annuntiat Redemptorem promissum i-t sic supponit lapsum humani generis redimcndi; legitur v. g. in Ecdi XXV, 33: « A muliere initium lactum cst pcccati et pcr Ulam omncs morimur 1 prout aliqualitcr peccatum protoparentum transit ad nos. Dcniqiu^ circumcisio juxta Patrcs (circa («en. XVII, Rom. IV, 11) delet peccatum or^inale, ita S. Thomas III, q. 70 ³.

In X. T. magis explicite revelatur haec doctrina. De Christo dicitur (Matth.

DE HOMINIS LAPSU

I 2i)- tsatviifh /aciel popiUum suum a pcccatis eprum » ct (Joan. I, 29): « Ecce agnus Dci. cccc qui tollit pcccatum mundi Itcm Christus ipse dicit (Joann., III 5): tNisi quis rcnatus fucrit cx aqua ct Spirilu Sancto, non potest introire in rcgnum Dci». Nemo autem potcst spii itu.iliter renasci, nisi fucrit mortuus spiritualiter, per pcdcatum conuhune habituale, quia parvuli non sunt capaces actualis peccati. Gfr. Comm. S. Thomac in Ep. ad Eplics. II, 3: tEramus natura filii irac, sicut cl cctcri *, id est a nativitate, ct i^itur non peccato actuali, scd peccato cx ipsa conccptionc contracto; saltcm ita hic tcxtus a multis intellectus cst.

Scd doctrina dc pcccato ori^inali modo magis cxplicito exprimitur ad Rom. V, 12: nPcr unum Iwmincm pcccatum in hunc mundum inlravit ct pcr pcccatuin mors, ct ita in omncs homines mors pcrlransiit, in quo (vcl quia) oinnes pcccavcrunt ' » (1). V, 19: iSicut enim pcr inobcdienliam uniits hominis peccatores constiluti sunt mulii; ita ct pcr unius obcditioncm justi constituti sunt multi ». Ut cxplicat S. Augustinus contra pjlagianos ct traditio doctorum, S. Paulus hic affirmat omncs homincs mori quia « omncs pcccaverunt » per Adamum aut in eo, sicut omncs vivificantur per Christum (v. 12). Ac.itur de vcro pcccato (non solum de concupisccntia quae remanct in renatis) quia opponitur justitiae ct gratiae (v. 18, 19) et cst *in condcmnationcm » (v. 16). Non autem est scrmo dc p -ccato actuali, quia cst ctiam in his < qui non pcccavcrunt in simiUtudinem pcccati Adac » (v. 14); unde agitur de pcccato quod a solo Adamo, humani gencris capitc, commissum cst, et in omnes ejus postcros transit non imitationc scd propagationc.ut dicet Conc. Trid. (Denz. 790). In hoc apparct paralL-lismus intcr Christura et Adanmm qui, ut caput humani gcneris, fuit « forma futuri », ut Lbidem dicitur. Cfr. Comm. S. Thomac in Ep. ad Rom. V, 12-20, in quo solvuntur objcctioncs p la-ianomm contra divcrsas partes hujusce tcxtus S. Pauli; ct Commentaria moderna ⁴.

Objcccrunt: Apud Ezcch. XVIII, 20 lcgitur: « filius non portabit iniquitatem patris» (cfr. Dcut. XXIV, i(>). — Rcsp.: Hic agitur dc pocna patri dcbita, qiiae fUio innoccnti infli ;i non debet, dum pcccatum originale in nos transit ct incst singulis, cum privatione donorum naturac indebitorum.

Traditio. Ante apparitioncm Pclagianismi, pcr quatuor priora saccula fidcs dc pcccato oruinali asscritur pcr ttnivcrsam praxim Ecclcsiac baptizandi injantes ad rcmissionem pcccali ct ad fu^andum di ibolum, proptcrca in baptismo fiunt cxorcismi. R. dc Journel, op.cil.,ind th., 302, 303, 304 citat multa Patrum testimonia; ibid., n. 92 citatur Hcrmas (II sacc.) dicens: Sim. 9, 16, 3: « Priusquam... homo nomcn filii Dci portaverit, mortuus est; cum autcm accepcrit sigillum, dcponit

(J) c,r- M Laoranc.k. F.pltre aux Romains, 1916, p. 104-113: F. Pn\r. La thidlogie de S. Paul, 7e c 1- t. I. p. 253 as. _ uict, ThM. cath.. art. ■ I\che onginel ». c. 307-314; I. M. Vosre, Sludia pauhna 1928. p. 7S. $4.

DF. F.XISTKNTIA PECCATI ORIGINALIS IN ADAE POSTERIS mortalitatcm ct rcsumit vitam. Si.illum ergo est aqua; in aquam igitur descendunt moitui ct asccndunt vivi ». In eodcm sacculo II S. Ircnaeus dicit, Adv. HereSi, 1. V, c. 13, n. 3: Journcl, 255: « Dcum quidem in primo Adam offetidimus non facicntes cjus pracccptum; in sccundo autem Adam reconciliati sumus, obedientes usquc ad mortcm facti». Item S. Justinus: Journcl, 140; Theophil. Antioch., ibid. 183. — III saec. sunt tcstimonia S. typriani, Origenis, Tertullianr: cfr. Journcl, 146, 286. — IV sacc. tcstimoniaS. Basilii, Didymi, Ambrosii: Journcl, 967, 1077, 1291; S. Joannis Chrys.: ibid., 1184 ss. (1). Item Mari.i dicilur nova Eva, in mysterio rcdemptionis cooperatrix, sicut prima Eva ad lapsum gcneris humnni cooperata est (2).

Deindc contra Pelai ianismum Augustinus dcfendit pcr Scripturam et rationcm cxistcntiam pcccati ori»inalis scribcndo Contra Julianum II, c. 10. Journel, 1899; VI, 67 sq. Contr. Jul. op. imperf., I, 27, 29, 49; II, 87, 119; V, 48, 64; VI, 36; Dc Civ. Dci, 1. XXII, c. 22, 1-3. Dcnique negatio pclagiana peccati onginalis damnata cst in Conc. Carthag. (Denz. 101-102), Conc. Ephesino (Denz. 120) ct a S. Caclcstino (Denz. 129-142).

Ex rationc theologica. Ratio ex se sola ncquit ex miseriis hu]usce vitae quae ipsos infantcs afficiunt cmcacitcr probare cxistentiam pcccati originalis, quod rcmanct mvslerium proprie dictum, sicut clcvatio gencns humam ad vvtam gratiac Dcus cnim potuisset crcare hominem in statu naturae purae, in quo homo non fuissct immunis a dolorc, a mortc, a concupiscentia, ab Undc hac miscriac sunt solum signum probabilc existentiae pcccati ongmalis. ut dicit S. Thomas C. Gentcs, IV, 52.

Supposita tamcn Rcvelationc, ut cxpnmitur praesertim ad Rom. \ 12 21^ S Thomas 1-11, q. 81, a. 1 ostcndit quadam analogia quomodo pnmum peccatum piin "arcntis'traducitur pcr originem ad posteros: ^mncs honnnc^J^ scunturcx Adam, possunt considcrari ut unus homo, '» ^^^?J^ n tura, quam a PrL parcntc accipiunt, sccundum quod m JWUlb^f & mines, qui sunt unius commuiutatis. reputantur quasi urmm * ^ commuiutas quasi unus homo... Sic igitw muln honnncs cx Adam^ dc ^aUj^ tanquam multa mcmbra unius corPoris. Actus autcm ^^^^^ putk manus, non cst voluntarius voluntate ipsiUS ^mine quae primo movct mcmbrum... 5ic xgUur tnordtnatio, ^J^T^ pa_ el Adam iicncralo, non cst voluntaria voluntate ifstUS, scd »°}^j£™a reJ qui movet motionc gcnerationis onmes, qui cx ejus ^J^^ Z poccatum originale non est pcccatum hruus ^^^^^ pcrsona recipit naturam a prnno parcntc; unde et xocatur pem P Ad li « Dcrivatur pcr originem culpa a patre m hhum ».

M 2» « Pcr virtutcm scminis traducitur humana natura et simul

(,) C(, Dic, i**. caik., art. . U p«W origmel . ^^^1^^^^ sost. proclamc la neccssit* absolue du baptemc pour avoir part a 1 uentagt.

DE HOMfNIS LAPSU naturac infcctio ». Sic primum peccatum Adae (non alia cjus pcccata) transit in posteros, ct in omncs homines qui omncs redemptione indigent, cfr. S Th ibid. (1). Vis argumenti, ut cxplicat Cajetanus, cst in proportionalitate analogica inter voluntatem nostram ct membra nostra cx una partc, ac voluntatem Adae ct alios homincs qui sunt quasi cjus mcmbra, prout generatione proccdunt ex eo tanquam ex capite naturae prius elevatae ct deinde spoliatae donis supernatura<libus.

Sic non probatur quidem mystcrium cx sola ratione, quod est impossibile sed dc co habetur quacdam intclligentia, secundum verba S. Pauli ad Rom. V 12-21 nturn ex eorum, quae naturaliter cognoscimus, analogia, tum c mystcriorum ipsorum nexu intcr sc et cum finc ultimo hominis », ut dicit Conc. Vatic. (Denz. i/0'>). Sic illustratur mysterium peccati originalis per nexum ejus cuui rnystcrio Redemptionis; revera Deus non permisit abundantiam delicti nisi propter majus bonum Incarnationis redemptivac, scil. ut superabundaret gratia. Cfr. S. Thomam III. q. i, a. 3, ad 3™

Qmdam theologi, ut Salmeron, Tolctus, Lugo, Wirceburgenses, dixerunt insuper peccatum Adae fuisse a postcris ejus quasi moralilcr commissum, per morulcm mclustoncm voluntatum nostrarum in voluntatc protoparcntis. Hoc non probatur nec videtur ndmittcndum; peccatum enim orkinale non cst actus sed status peccammosus qui inficit dircctc naturam, ct indirccte personam. Adam enim acccperat sibi ct pro nobis sanctitatem ct justitiam ut dotcm naturac, ut accidens naturac (S. Th. I, q. I00. a. 1) ct eam perdidit sibi f t nobis, ut dicit Conc. Tnd (Denz 789). Ita optime C. Billot, Dc pcccato originali, qui merito redit ad verara S. Ihomae doctrinam.

siononnC<;vn!,nitt<;ndUm °u paCtUm i,lter Deum ct Adamum :ld transmis-

' m,11A0,modo cnim c^tat existentia hujusce pacti, nec neccssann era consensus Adae ut peccatum transmitteretur ad posteros ejus.

auoad l n nl^°n q . Adam n°n fuit solum caPut V^sicum generis humani ^St^S^ST ,VltaC C° -P°riS' SGd fuit "*« n«1"™ ^vltae (2) et sub 2 Ut,^ ' 51 n°n P°CCaSSCt' Simul CUm vita naturali commu- nicas,, t naturam liumanam ct dotcm naturae, ut cxplicatur I n 100 a 1 > i t i ; l!r C h°mini Statim cum habuissct animam rationalem; oua CUm ' CSt d-DOsitum- ^funditur a Deo anima rationalis.

PccciiL^^r^ntS^S^;^ ^ rHCUjU8 dCCrCti dM0i' — «** * Adatn non privat.^m hujuscc w uTc TnTS^T ' 5 ! ^' D°biS ^nSmisi,sct cognuv.t. tantam Bctcntian Tal bat nr^n , '^™ ^'0 <>™™. «al illud w scipsum ct ad totum genus l.umanum pcrtmente. Sic ,>atcr am.tten fortu-

DE NATURA ORIGINALIS PECCATI

44.5 objeetionum cfr.infra in fine hujusce capitis, art. ult.: doctrina de peccato originali non opponitur sapientiae, justitiae et bonitati Dei.

Akt. III. — De natura originalis peccatt

Status quaestionis: Primi protestantes dixerunt quod peccatum ori^inale constitit in vehementi concupisccntia quae exstinguit liberum arbitrium (cfr. Denz. 776, 792). Bajanistae ct jansenistae aliquid simile modo attcnuato dixerunt; pro eis liberum arbitrium ita minuitur ut delectatione terrena necessario trahatur. nisi gratia eflicaci juvetur (Denz. 1065, 1298).

Paulo ante Conc. Trid. A. Catharinus et Albertus Piqhius, scribendo contra protestantes, in extremum oppositum ceciderunt; docuerunt, peccatum originale esse formaliter peccatum actuale Adami ejus posteris extrinsece imputatum, privationem vero gratiae non pertinere ad essentiam peccati originalis, sed esse tantum ejus poenam.

Doctrina catholica exprimitur in Conc. Trid. in quo definitum est (Denz. 792), « in baptismatc tolli totum id quod veram ct propriam peccati rationem habct » — « mancrc autcm in baptizatis concupisccntiam... ad agonem relictam... Hanc concupiscentiam, quam aliquando Apostolus pcccatum (Rom. VI, 12 sq.) appellat, sancta Synodus declarat, Ecclesiam catholicam nunquam intellexisse, pecattum appellari, quod verc et proprie in renatis peccatum sit,sed quia ex peccato est et ad pcccatum indinat. Si quis autem contrarium senserit: A. S. ». Unde peccatum originale non consistit in concupiscentia, quae improprio sensu peccatum appellatur.

Ex alia parte secundum Conc. Trid. peccatum ori;.inale importat privationem gratiae sanctiiicantis (sic remittitur per baptismum), mors autem est sequela peccati ori^inalis (Denz. 788, 793), deinde liberum arbitrium non est exstinctum sed attenuatum (Denz. 793). Conc. Trid. tamen non determinavit in quo consistat esscntia OFlginalis peccati, nec damnavit theoriam Cathanru et Pighii, quae vero vix conciliari potest cum doctrina catholica; id enim quod exlnnsece imputatur non proprie h inest unicuique proprium » ut « transfusum propagatione » (Denz. 790), ncc cst per baptismum proprie remittendum

In schcmate Conc. Valic. proscribitur ut haen tica doctrina eorum u qui dicere ausi fuerint peccatum ori.inale, in Adae posteris, non esse verum et propnum peccatum nisi ab ipsis, per suum actualem consensum, peccando comprobetur; vel qui negaverint ad rationem peccati ondnalis pcrdncre pnvatwncm gradac sancti/kantis, quam prunus parcns, libcrc pcccando, pro se suxsque posteris pcrdtdit» - Ibid., proponitur canon scq.: iSi quis dixerit p^catum ongmale formaliter esse ipsam concupiscentiam aut plnsicu.n seu substantulem naturae hu.nanae morbum, et ncgavcrit pnvationcm gratiac sanctificanUs de qus rattone essc, A. S. ». Cfr. Acta Conc. Vat. Collectio Lacensis, VII, p. 517, 549- « iii halwt i\e voluntario.

DE HOMINIS LAPSU

ft

De diversis Doctorum sententiis.

7«#te S. Augustinum, peccatum originale consistit in habituali concupisccntia deordinata quae est in anima gratia sfoliata propter peccatum Adae. Juxta cum in concupisccntia sunt duo scil.: rcalus culpae (qui proprio tollitur pcr baptismum) ct pocna pcccati (quac remanet in baptizatis). Cfr. Dc nupt. ct conc, L. I, c. 24, n. 27; c. 26, n. 29: Journcl, 1872, 1873, 1877; Dc peccat. mcrilis ct rcmiss., 1. II, c. 28, n. 46: Journel, 1726. Est igitur magna differentia inter sententiam Augustini ct errorem protestantium (1).

Juxta S. Ansdmum (De conccptu virginali, c. 23 et 27) pcccatum original situm est in privatione justitiac originalis, scu rectitudinis voluntatis: « facta pcr inobedientiam Adami justitiae debitae nuditas, per quam omnes sunt filii irac » c. 27. Omncs cnim in Adamo a causaliter sivc materialiter velut in semine erant » c. 23.

S. Thomas, 1-11, q. 82, a. 3, autcm volcns conciliarc S. Augustinum ct S. Ansclmum tenet quod peccatum originale cst matcrialilcr in concupisccntia, formalilcr vcro cst privalio juslitiae originalis.

Dicit cnim S. Thomas I-II, q. 82, a. 3: Utrum originale peccatum sit concupisccntia. « Rospondco diccndum, quod unumquodque habot sp •< i -m a sua forma. Dictum est autem supra (art. pracced.), quod species peccati originalis sumitur cx sua causa. Unde oportot quod iil quod cst formalc in originali pcccato accipiatur cx parto causac pcccati originalis. (Haec cst major argumenti). Oppositorum autem oppositac sunt causac. Est igitur attcndenda causa originalis peccati cx causa originalis justitiao.

«Tota autcm orainatio originalis justitiae ex hoc cst, quod voluntas hominis eral Dco subjccta. Quae quidem subjectio primo ct principaliter erat per voluntatem, cujus cst movere omncs alias partes in finem. Undc cx avcrsionc voluntatis a Dco consccuta cst inordinalio in omnibus aliis animac viribus. Sic crgo privatio originalis jusUliae pcr qnam voluntas subdcbatur Dco cst formalc in pcccato originali: omnis autem alia inordinatio virium animac se habet in pcccato originali sicut quoddam matcrialc... Et ita pjccatum originalc materhliter quidem cst concnpiscentia. formalitcr vcro est defcctus Originalis justitiae ».

Brevius hoc argumentum sic formulari potcst: oFormale constitutivum ahcujus rei est radix ccterorum quac ad Ulam pertinent. Atqui privatio justitiae on-inalis quoad subjectioncm mentis Deo est radix inordinationis virium infcrwrum et poonalitatum quae ad peccatum originale pertinent, sic sublata eratia, iacta est rebellio carnis. Ergo formalo constitutivum peccati ori^inalis cst privatio justitiae onginalis quoad subjectioncm mentis Doo, sic cst esscnthliter mors animao ut dictum ost in Conc. Arausicano II, can. 2». Est argumcntum cx causa.

Quando S. Thomas dicit « peccatum originale materialitcr cst concupisccntia » probabilius a^itur, ut notant plures ejus commcntatorcs, de matoriali nnproprio dicto; undc dixit paulo antea « sicul quoddam matcrialc ». Item dc

0. Ctr D,rt. ThM. cath., art. tAugustim. col. 2933. 239S Tixkront, Hitt. dogm., II. p. 463 95.

DE NATURA ORIGINALIS PECCATI

Malo, q. 4, a. 2 « quasi matciialc». Matrrialr onim propric dictum praesupponitur ad formalc, concupiscentia autom non praosupponitur ad privationcm justitiae driginalis, sed cons< quitur ut effectus, et idoo di< it S. Thomas, I-II, q. 83, a. 2 ad a sc habct cx conscqucnti in pcccato originali », prout sublata subordinationo voluntatis Deo, subsocuta ost relxllio carnis. Idooquc S. Thomas infra, q. 85, a. 3, ponit concupiscentiam inter quatuor vulnora seu consequentias peccati originalis.

A sacculo XV ad sacc. XIX D. Soto ct plures alii dicunt cssentiam pcccati originalis consisterc in sola privatione gratiae sanctificantis et non amplius loquuntur de concupiscontia tanquam dc ilrmento ojus quasi matoriali.

Por oppositum rocentius Bittremioux et Kors volunt elementum formale pcccati originaiis csse privationcm justitiac originalis, scu intcLmtatis naturahs, quae tamen privatio importat nccessario, sod ox consoquonti tantum, privationcm gratiae sanctificantis, ex qua eflicientcr oriobatur, ut dicunt, justitia onginalis. Examinavimus hanc opinioncm in cap. praoced. et vidimus eam non cohacrere cum tcxtibus Summac thcologicac S. Thomac.

Unde pro multis thomistis clcmcntum jormalc pcccati originahs cst pnvaho ipskts gratiac sanctificantis, quae est radix intrinscca sou causa formahs mtnnsoca justiliac originalis. Id docont Salmanticenscs, Gonet, Bihuart 1 cgucs, E Ilugon, itom C. Billot, A. Michel {Dict. thcoi, art. « Justicc ongmeHe_£

Haec communior senteritia cst vere conformis cum textibus s Hwmae supra citatis I, q. 95. a. I et q. ioo, a. x, ad 2™. t subjectio supornaturahs ratioms ad Deum erat por gratiam gratum facientem». rr„,«,;, Undo olomentum formalo peccati oridnalis cst pnvatw graliac sanchficantxs, qua avortimur a Deo ut fmo supernaturali, ct cst effectus m nobis act^ un^ rii ot culpabflis ab Adamocapitenostrocommiss,. ^nuin^^ est actus sed status peccaminosus qui inficU directe naTO ^ in^e ^rsonam nam gratia in Adamo erat dos naturac, et Ule eam perdid^t sibi ot nobis tnmsmittitur natura privata dono ,ratiao qu.1 socuiulum posUtv m Doi ordinationem nobis inesse deberet (cfr. S. Th.. dc Malo, q. 4. a. x). Haec oilmh deritantur e, principio supra oxposito:

cc si non pcccasset, « homines nali fuisscnt cum graha» ut dixit S. lnomas i. q, ico, a. i. ad 2™

x» ConfinnoHo hujtis traditionalis scntcntiao cx cflcctu baptoi^ Ut notat mortale consfeUt in privationc graUac «^^^S^. propria personae. Ergo pcccatum onginale cons.stit m privat.onc c) ut voluntaria voluntate capitis.

DE HOMINIS LAPSU

Corollaria.

Notandum est quod culpa pracccdit pocnam, et idco prius nalura privatio pracdicta cst nobis voluntaria voluntatc capitis, quam Dcus aujcrat auxiUum conscrvativum gratiac. Non cnim Dcus dcscrit nisi sui dosertores, ncc aufert justitiam originalem nisi quia Adam voluit sibi et nobis ea privari.

ln suo formali, pcccatum originale est avcrsio habitualis a finc ultimo supernaturali, ut voluritaria voluntate capitis. Pcccatum originale non potcst esse quoad suum formale magis in uno quam iri alio, quia privatio justitiac originalis est in omnibus acqualis. Cfr. 1-11, q. 82, a. 4; concupisccntia vcro per accidcns fortior cst in uno quam in altcro, proptcr complcxionem corporis.

Pcccatum originalc csl pcr prius in csscntia animac quam in potcntiis quia transmittitur pcr gcnerationcm; et termirius generationis cst homo cujus anima cst forma substantialis. Insuper gratja sanctificans cst in essentia animae, et paritcr ejus privatio, I-II, q. 83, a. 2.

Pcccatum originale inter potentias primo inficit voluntatem ct sic transit ad infcriorcs vires quac spccialiter sunt infcctae, prout pcccatum originale per genefationem transmittitur. Cfr, ibid., a. 3 et 4.

akt iv. De sequelis peccati originalis.

i° Pcr pcccatum originalc, homo spoliatus cst donis gratuitis, et hoc est dc ftde. Scil. amisit gratiam sanctilicantem, cum virtutibus ct donis anncxis. Hacc privatio gratiae, prout est habitualis aversio a Dco, volUntaria voluntate capitis, habct rationem ctdpac, scd prout intligitur a Dco subtrahcnte gratiam cst pocna.

Homo amisit ctiam quatuor dona praetcrnaturalia ad integritatem pcrtinentia: immunitatem a moitc, a dolorc, a concupisccntia, ab ignorantia. Et rcdactus est in scrvitutcm diaboli ct pcccati, a quibus libcrari ncquit nisi per gratiam.

2° Homo vulncratus cst in naluralibus: quamvis naturam suam et naturam suarum facultatum scrvavcrit, vulneratus est. ( onc Araus. II, c. 1. Denz. 174 et onr. Ind., Dcnz. 788. dicunt « hominem essc secundum corpus et animam in detenus commutatum,». Conc. Trid., Dcnz. 793. addit «liberum arbitrium esse virious attenuatum et inclinatum p.

S. rhomas I-II, q. 85, a. 3 et communiter theologi quatuor enumerant Miincra ammac: « In quantum ratio destituitur suo ordinc ad verum, est vulnus ignorantiac; in quantum vero voluntas destituitur ordine ad bonum, cst vulnus mahttuc- W quantum vcro irascibilis dcstituitur suo ordin. ad ;.uluum t st vulnus mnnmliUts] in quanturo vero concupiscentia destituitur ordinc ad dckvtabile modcratum rationc, cst vulnus concupisccntiac ».

DE NATUKA ORIOINALIS PECCATI

Dubium: Utrum in statu naturac lapsac nondum rcparatae homo sit debilior bonum honcstum ordinis naturalis jacicndum, quam fuissct in statu naturae purac. Aliis verbis, utrum vulneratio naturac fuerit per solam donorum gratuitorum ablationcm, an ctiam pcr attenuationem virium naturalium. Sunt pracsertim trcs scntcntiac:

i° Quidam tcnucrunt vires hominis lapsi cssc intrinsece diminutas, ex habitu positivo inclinante in bonum commutabilc; ita Henrir.us Gand., Gabricl Bicl ct quidam antiqui. Janscnistae adhuc magis cxaggeraverunt in hoc sensu.

2° Alii e contrario tcncnt cx nullo capitc vires naturales hominis ad bonum morale cssc diminutas. Ita Suarcz, Bcllarminus ct gcncraliter theologi Societatis Jcsu, Mazzclla, Palmicri. Pcsch.

30 Alii doccnt hominis lapsi vircs naturalcs cssc diminulas non quidem intrinsccc, scd extrinsccc, ex appositione impedimcnti. Ita gencraliter thomist.ae, ut Alvarcz, Lcmos, Joanncs a S. Thoma, Contenson, Salmanticcnses, Goudin, Biiluart, Gonct in (1\ pco in quo corrigit id quod prius dixerat in suo Manuali. Hugon, ita etiam S. Alphonsus, Tanqucrcy.

Hacc tcrtia scntentia vidctur vcra et conformis doctrinac S. Thomac, dum prima pcccat pcr cxcessum, ct altera pcr defectum. Dicit cnim S. Thomas I-II. q. 85, a. 1, Utrum pcccatum diminuat bonum naturac. Et respondet, exphcando vcrba Ven. Bcdac: « homo expoliatur gratuitis ct vulneratur in naturalibus k «Bonum naturae dicitur tripliciter. Primo ipsa principia naturac cx quibus vpsa natura conslituitur ct propriclatcs cx his causatac, sicut potentiac anunae ct aha hujusmodi. Sccundo, quia homo a natura habct inclinationem ad virtutcm. ut supra dictum cst q. 63, a. 1. ipsa inclinatio ad virtutcm est quoddam bonum naturac. Tcrtio modo potest dici bonum naturae donum originalis justtliae quod fuit in primo homine collatum toti naturae humanae <>.

tPrimum igilur bonum naturac ncc tollitur, ncc dimimutur pcr pcccatum. Tcrtium vcro bonum ualurac totalitcr cst ablatum pcr pcccatum pnrni parcnlis. Srd mcdium bonum naturac, scil. ipsa naturalis inclinatio ad vxrtutcm, < '»';!'"' ™' pcr pcccatum», ct ibid., q. 85, a. 3. agitur «de quatuor vulncnbus inlhctis toti humanae naturae cx pcccato primi hominis ».

Ouodnam est autem impcdimentum cxtrinsccum quo mumuntur u animac? Kcspondcnt multi thomistac, qui hanc sententiam tcncnt: FaculUtes animac tanquam proprictatcs cjus, sicut ipsa esscntia ^a^,^^ plus ct minus, pracscrtim intcllectus ct voluntas. quac sunt ut sp utnaW omnmo incoriuptibilcs^et inaltcrabilcs; sic non SUrit intrinsccc ^»™^; ^^™ in statu naturac lapsac nascitur ut habitualitcr cl dncctc «^*^ - ^ ' °_ supcmaturali, ct ut indircctc avcrsns a Dco finc ultuuo ^1^^^ caUim quod cst directe contra lcgem supernaturalem cs naturalcm praecipientem obcdire Deo quidquid jubeat. Adam pcccando, avcrtit omncm suam posteritatcm a Deo auctorc naturac peccatum, In natura autcn pura non fuisset hacc avcisio, quia non u t pc atu mo natus fuisset ut capax tum convcrsioms positivae ad Dcum, tum et homo

DE IIOMINIS LAPSU sionis a Dco. Unde fuisset magis habilis ad so convertendum ad illum quam ille qui nascitur avcrsus ab eo. Haec avcrsio sic pertinet ad vulnus voluntatis quac, ut dicit S. Thomas I-II, q. 85, a. 3, « dcstituitur ordine ad bonum ... Sic explicatur quod liberum arbitrium tominis sit 0 viribusattenuatumctinclinatum$ ut dicit Conc. Trid. Ex hoc scquitur vulnus ignorantiac in intellectu pracsortim practico, quia unusquisque practicc judicat sccundum inclinationcm suam, ct si hacc inclinatio non cst rccta, intellectus inclinatur ad errorem; pariter sequitur in appctitu scnsitivo vulnus infirmitatis ct vulnus concupisccnliac, quia facultatcs superiorcs sunt minus fortcs ad dirigendum appetitum sensitivum ut oporterct. Undc homo lapsus comparatur homini in natura pura non solum ut nudatus nudo, scd ut vulncratus sano. Cfr. Billuart, Dc Gratia, diss. II, a. 3.

Conclusio.

Nunc melius solvurttur objectiones contra peccatum originalc. i° Pcccatum originalc non repugnat justitiac divinac, quia est privatio gratiac ct donorum praeternaturalium quae non crant naturae nostrac debita. Et Dcus justus potcrat haec dona gratuita conccdere gencri humano sub conditione quod Adam, caput naturac clcvatac, non pcccaret, et non amitterct sibi et nobis hacc dona gratuita.

2° Pcccatum originalc non rcpugnat sapicntiac ct bonitati Dci, ut bene explicat S. Thomas III, q. i, a. 3, ad jm: « Nihil prohibet, ad aliquid majus humanam naturam perductam csse post pcccatum. Dcus enim permittit mala fien, ut indc aliquid melius eliciat. Undc dicitur ad Rom. V, 20: Ubi abundavit dehctum, suj>erabundavit ct gratia. Unde ct in bcncdictionc ccrci paschalis dicitur: « 0 feltx culpa, quac talcm ac tanlum mcruit habcrc Rcdcmptorcm ».

Id cst: Deus non potcst permittere malum nisi proptcr majus bonum; non possumus autcm diccre a priori propter quodnam majus bonum pcrmiserit pcccatum onginalc; scd post factum Incarnationis, satis clare constat quod Dcus permisit abundantiam delicti ut superabundaret gratia; permisit malum umvcrsak. in genere humano ut nobis daret pcr Incarnationem redemptivam quia meuuset efficacius ad salutem. Christus caput Ecclesiae immense superat Aoamum B. Mana Virgo est incomparabiliter pcrfcctior quam Eva, ct sacrificniin euchanshcum cum communionc in qualibct ecclesia sinc mcnsura cxccdit cultum divinum paradisi tcrrestris.

pv:cfInl° "le.lius *xPUGatur Praesens humani gcneris conditio, semcl admissa cxistc.uia on.nudis pcccati. Haec enim doctrina solvit aenigmaticum probloma

Td t S c- 'c M-"linC tantaC fraAilitatis ac miscriae et tantac aspirationis 1 bl"nm- Slf S" ^?mas C. Gcntcs, IV, c. 52: «peccati originalis in humano genere firobabUitcr quaedam signa apparent ., Juxta Pascal. « sine hoc mysteno homo cst ma^is incomprchensibilis quam lioc mvstmum cst incomprel icnsibilc hommn. (Pcnsecs). Pariter dicit Bossuct: «Ce qu'il y a de si grand d. nsl hommc est un reste de sa premicrc institution; cc qu'il y a dc si bas, et qui sTrhn, n aSS0rtl,avec scs Premiers principcs, c*est lc malheurcux effet dc UlUle- 11 r(issemblc a un cdificc ruinc... L'imprcssion dc Dicu reste cncore

CONCLUSIO ORIOINALIS PECCATI en riiommc, si foitc qu'il nc pcut la perdre, et tout ensemble si faiblc, qu'il ne peut la suivre> ⁵. Sic cx exp:ricntii homo cognoscere potest suim profundam indigentiam RedemptioniS, ut rursus elcvetur ad vitam gratLie quae est semen vitae actcrnae.

29 _ OARH.OOU-LAORASar, Dt D,o Trino el Cnatorc.

Footnotes

1. Cfr. Card. Bu.lot, De personali et originati peccato, 4a ed. IQIO. p. tfio ss. ↩

2. Cfr. Dict. Thtol. cath., art. « Circoncision ». I.a circoncision efTa ait-c-He le peche originel? coL 3523: ubi citantur pro responsione affirmativa multi textus Patrr.m. qui ita intellexerunt Oen. XVII, 14- .Mnsculus, cujus praeputii caro drcurtldsa DOU lucrit, ddebitnr amma illa de populo 8UO, t,«ia pactnm meum irritum fccit ». Cfr. S. Acc, Pc C.V. Dei. L XVI. c. 27. Plures exegetae modcrni vi.lent sdlum (ex Cen. XVII, ..,) in circ»n«c.s,one SJgnum (oe tens seu am.at.ae De. et Israel. Sed ut Cicitur a.l Hom. IV, n: . Abraham signtm accepM circunuistotts. st^culum jusMm fidei.... ut sii pato omnium credsttium p» prapviim, ut rtpuUiut iflw ad jusuuam k 5ic.ut ait S Thomas III, q. 70, a. 4. «in circnmcisi.-nc conferebatur gratia. non ex v.rtute ckcuincisioiu* sed ex virtute passionls Christi (re<!cmptoris prom.ssi) cujus s.gnum erat circumcisio) »■ ↩

3. Juxta ratres Iatinos. plerosque doctorcs catholicos & mcrito sic vcrtitur in quo. scil. in Ailamo; juxta Patrcs Rraecoi et doctores catholicos rccentcs, melior vcrsio est eo quod scu quia. Kemanet tamen ex contextu quod ruors et peccatum per A.lamum in nos transicrint, praesertim ex v. 12 ct 19. Cf. Bossuet. Dtfense de la ttadttion et des SS. Pl'es. I. VII. c. 12-20. ↩

4. Gf. R. DE JOUKNUL. Op. Cl,. lU-lCX tbMl., 435- ↩

5. Sermon pour la profcssion tlc Madame de la Valliere, nn du i«* point ↩