Sectio 13, art. 1: De peccato protoparentum

Status quaestionis: Supponitur quod peccatum est defcctus ab ordinc dcbiti finis, contra regulam naturae, rationis et legis aetcrnae, cfr. I, q. 63, a. 1; 1-1% q. 21, a. 1, 2. — Peccatum autem non dicitur univoce de mortali et de vcniali, mortalc enim avertit a finc ultimo, dum venialc, servato ordinc ad finem ultimum, vult medium ad finem non ordinabile, cfr. I-II, q. 88, a. 1, ad im. Insuper peccatum potest considerari vel m actu vel in habilu; in hoc secundo scnsu est habitus inordinatus permanens ih anima donec remittatur, sic homo post peccatum moftale actuale remanct habitualiter aversus a fine ultimo; ideo peccatum mortalc habitualc est status pcccati consistcns in privatione gratiuc sanctificantis causata ex convcrsione gravitcr culpabili ad creaturas.

Peccatum autem Adae ejusque consequentias quoad tjcnus humanum reji- Giunt rationalistac et protestantes liberales juxta quos biblica narratio de lapsu Adae est solum allcgorica seu mythica. Rationalistae objiciunt ex disproportione intcr comestionem fructus prohibiti et poenam inflictam de qua loquitur 1. Gcnescos.

Doctrina catholica definitur a Conc. Trid. (Denz. 788): « Si quis non confitetur primum hpminem Adam, cum mandatum Dci in paradiso juisscl Iransgrcssus, statim sanclilatem ct justitiam in qua constitutus Euerat amisissc, incurrisscquc, p:rr offensam pracvaricationis hujusmodi, iram ct indignationcm Dci, atque ideo mortcm, quam antea illi comminatus fuerat Dcus, et cum mortc capti- inclinutioncm nustram naturalcm a,l virtutcm. Dicit enim S. Doctor I-II. q. 109. a. 3: in arg. « scd c.ntra ... « //„,,„> ,., Solis naturalibus Ih um potcsi diligcrc plus quam sc ct supcr omnia .. F.t in corpore articuli aihlit: *Scd in slatu naturae corruptae homo ab hoc deficit secundum appetitutn voluntatis rationalis. quac propter corruptioncm naturae scquUur bonum privatum, nisi sanclur p,-r gratiam D«... A.l diUgcndum Deum natt.raliter supcr omnia... in statu naturae comiptac indigct homo .. auxilio gratiac sanantis.. — Itcm 1-11. ,,. 85. a. 3. agcns ex profcsso ile vulnertlms ait: « Sic igitur ista qtiatuor stint vulncra inllicta toti humanae uattinic ex pcccato originali»: ct ad 2"': « Mahtni non sumitur bk pro pcCCato, scl pro qua.lam pronitate voluntatis ad malttm». Jlacc atitcm pn.nitas ad malum minuit naturalem inclinationcm a l vjrtutem. Item di Veritate, q. 24, a. 12. a<l 2: « Sciendum est quod in peccato originali est habUualu aversio a borio incommutabiti ». Itcm dc Malo, q. 4, a- 2; q. S. a. 2. lta pantcr censucrunt Caprcolus. Fcrranensis. Kollin. Alvarcz. Joanncs a S. Thoma balmanticcnses, Dilluart, ctc.

DE PP.CCAT0 PROTQPARENTUM vitatcm sub ejus polestale, qui mortis dcinde habuit imperium, hoc est, diaboli, totumque Adam pcr illam praevaricationis offensam secundum corpus et animam in dcterius comnmtatum fuisse, A. S. » (1).

Commissio biblica (Denz. 2123) quoad pcccatum Adae docet scnsum litteralem historicum Gencs( os in dubium vocari non posse, speciatim « ubi agitur de factis in eisdcm capitibus enarratis, quae christianae relicior.is fundamenta attingunt: uti sunt intcr cctcra... originalis protoparentum fdicitas in stalu justitiae, inte^ritatis ct immortalitatis; praeccptum a Deo homini datum ad ejus obedientiam probandam; divini praeccpti, diabolo sub scrpentis specie suasore, Iransgrcssio; protoparentum dcjcctio ab illo primaevo innocentiae statu; necnon Reparatoris futuri promissio ».

S. Scriptura, Genes. II, 17, III, 6, affirmat existentiam praeccpti sub eravi ejusque violationcm. « Dominus Deus praecepit...: de ligno autem scientiae beni et mali ne comcdas, in quocumque enim die comederis ex eo, morte moricris... Mulicr... tulit dc fructu... ct comcdil, dcditque viro suo qui comcdit ».

Jam cx hoc constat quod protoparentcs graviter peccaverunt, hoc apparet tum ex fine praecepti impositi in protestationem obedientiae crga Deum, tum ex gravissima punitione, scil. ex amissione gratiae et privilegiorum, tum ex sequelis hujuscc peccati pro gencre humano, tum ex perfectione primi status in quo facillimum crat vitare pcccatum.

Insupcr gravitas hujuscc peccati protoparentum manifestatur ex aliis locis S. Scripturac: Eccli. XXV, 33: « A muliere initium factum est peccati, et pcr illam omncs morimur ». — Sap. II, 24: « Invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum ». — Rom. V, 19: « Sicut enim pef inobcdientiam unius hominis peccatores constituti sunt multi, ita ct per unius obcditionem justi constituentur multi». ( fr. I Cor. XV, 21-23; I Tim. II, 13-14; Joan. VIII, 44; Apoc. XII, 9.

Tradilio. Patres autem in explicatione praedictorum tcxtuum commuiuter asserunt quod protoparentes, gravi pcccato commisso, pristinam justitiam amiserunt, quod mors cst effectus pcccati Adami, quod pcr peccatum Adam perdidit eetera dona indebita, scrvavit tamen liberum arbitrium, et quod pcccatum Adami in omncs homines pertransivit. Cfr. R. dc Joumel, op. ciL, index theoL, n. 298-302, qui cit.it multa tcstimonia Patrum latinorum et graccorum (2). Ralionc thcologica S. Thomas II-II, q. 103. a. 1, 2, 3 probat peccatum pro-

„e potiusqu;..

dicntia provenit ex superbia. Et quamvis hoc peccatum non fuent gra% ms omnibus secundum specicm pcccati, tamcn « ex conditione personarum habmt maximam gravitatem propter pcrfectioncm status ipsorum » (art. 3) (3)-

(!) Gfr. Dict. IMol. cath., art. . Mche originel. clans ITcriture. chcz les i\rcs « ^les theolog en*.

Lcs affinnations de UEgUse en face a„ naturahsme contempotBjn».

Fkkv. uctat oripnel d la chuU <U Vhomm tafirU Us con^ons ^^.^%f^J^.

Rcv. de Sc. ph.t. ei thiol., ,9u. P- 5o7-S4S. - P' P^.Z^ t>«ol. de S. P t. I , - ■ • 1-

M. J- I.Ao rangk, Ep. au, Itorn. 1916. p. 10^-113. HH ^ V. I2-2i. note sur S. I aul et le Pcch6 otiginel. . • » 1

(>) Cf. art. scq. de existcntia peccati originalis in posteda A.lae. (3) Cfr. Bossuet. EUvalions sur les rnystlres, b< scmaine. 5e elevation.

DE UOMINIS I. VPSU

Sic plurics dicitur in S. Scriptura a initium omnis pcccati ct perditionis cst supcrbia». Eccli. X, 14; Tob. IV, 14.

Insupcr S. Thomas tbid. ostondit quod tunc appctitus scnsitivus erat plene rationi et voluntati subditus; cruo inordinatio non potuit ineipere nisi a voluntatc, secundum inordinatum dcsidcrium propriae excellentiae. Simul tamen fuit in Eva curiositas, infidelitas et in Adamo inordinatus amor erga uxorem. Undc, ut ostendit S. Thomas, comcstio fructus prohibiti fuit quid omnino secundarium, sic ruit objcctio rationalistarum dc disproportione inter hoc pcccatum ct poenam.

Communiter admittitur protoparcntcs per pocnitcntiair) salutcm esse consecutos scc. Sap. X, 1-2: «Sapientia illum qui primus formatus est a Deo patcr orbis terrarum, cum solus cssct crcatus, custodivit, ct eduxit illum a d< licto suo, ct dcdit illi virtutem continendi omnia ». Imo in Ecclesia graeca festum Adami et Evae celebratur die dominica quac Domini nativitatem praeccdit.