Sectio 12, art. 1: Sacerdotes Vetorls Testamenti non babebant claves. sed in

eis iigura clavlum praecessit.

Ratio est qui sacramenta veteris legis gratiam non conferebant ex opere operato active, et potestas hujus sacerdotii non se extendebat ad caileslia, aed ad figuras cajlestium. Christus post Passionem descendendo

De P-enitkntia in inferos aperuit januam regni calestis. Attamen figura clavium erat in sacerdotio levitico prout imponebat poenam pro delictis et prajbebat purificationes legales.

Art. 2. - Christus habull claves eminenlisslme, per auctoritatem ut Deus, et per meritum ut homo.

Art. 3. - Utrum soll sacerdotes claves habeant?

Montanistai potestatem clavium tribuebant solis pneumaticis seu spiritualibus, id est iis qui Spiritui Sancto inspirabantur (hunc errorem quasi renoverunt Protestantes liberales). Waldenses et Wicleffitce bonis sive laicis sive sacerdotibus potestatem clavium concedebant.

Contra hos de fide est deftnita in Concilio Tridentino (Denz. 920) quod soli sacerdotes (id est episcopi et presbyteri), sunt ministri clavium, seu valide possunt a peccatis absolvere. Dicit Concilium Tridentinum, loc. cit.: « Si quis dixerit, sacerdotes, qui in peccato mortali sunt, potestatem ligandi et solvendi non habere ; aut non solos sacerdotes esse ministros absolutionis, sed omnibus et singulis Christifidelibus esse dictum : « quajcumque... solveritis super terram erunt soluta et in cselis... ». An. sit.

Hffic veritas fidei enuntiatur saltem implicite in verbis Domini (Jo. XX, 21-23) cifatis a Concilio ibid. n. 920.

Ratio est quia hsec potestas clavium, seu ligandi ac solvendi, est modo judiciali exercenda. Atqui auctoritate judiciali non gaudent omnes fideles, sed solum ii qui Ecclesite prsesunt; ut Christi instrumenta (cf. Suppl. q. 19, art. 3 et 4).

Confirmatur. Alioquin confunderetur sacerdotium proprie dictum cum sacerdotio late dicto, et proinde sacrificium proprie dictum cum sacrificio late dicto.

Hsec fidei doctrina satis clare exprimitur in Traditione. Cf. S. Ignatium martyrem (Journel 56); scripsit ad Philadelphios 3, 2, quod peccatores non recipiunt remissionem peccatorum nisi redeant ad episcopum. Item Tertullianus (Journel, 315) adhuc catholicus exomologesim describens, dicit peccatores « presbyteris absolvi » de Psenitentia, n. 9.

Item S. Cyprianus (Journel, 553) « de lapsis » c. 28, peccatores ad pamitentiam hortatur « dum satisfactio et remissio facta per sacerdotes apud Dominum grata est ».

Item S. Ambrosius (Journel, 1297) dicit apostolis et sacerdotibus in esse potestatem remittendi peccata.

Notandum est quod per quatuor priora sacula potestas clavium fere exclusive ab episcopis exercebatur ; quarto autem sajculo, potestas clavium a presbyteris quibusdam, nempe pamitentiariis exercebatur, a V sseculo ad Vm exercitium hujusce facultatis extensum est ad plures alios, et a sajculo VHI communiter ad omnes.

De existentia sacramenti P^nitenti*

De potestate jurisdictionis.

In Suppl., q. 19, in corpore art. 3 distinguitur duplex clavis seu potestas scil.; ordinis et jurisdictionis.

Potestas ordinis immediate se extendit ad remissionem peccati, et hanc soli sacerdotes et omnes sacerdotes habent.

Potestas jurisdictionis immediate se extendit non ad remissionem peccati sed ad admittendum vel excludendum ad consortium Ecclesiw militantis.

Et hanc potestatem habent episcopi et eam habere possunt archidiaconi qui non sunt sacerdotes. Imo, ut dicitur in art. 4, et q. 20, art. 1, sacerdos non potest exercere potestatem ordinis per absolutionem nisi in subditum ex commissione superioris hujusce subditi, scil. Episcopi, aut Ordinarii 1 (cf. art. 4, a. 5, a. 6 conclusiones et q. 20, art. 1, 2, 3).

Ergo omnis sacerdos habet potestatem ordinis, sed non habet potestatem jurisdictionis vi solius ordinationis, sed superiorum ecclesiasticorum concessione, (cf. Concilium Tridentinum 903 et Decretum ad Armenos Den. 699 et 1537).

Quid sit potestas jurisdictionis.

Prius definenda est jurisdictio ecclesiastica in genere. Est potestas regendi subditos ad finem supernaturalern. Est triplex jurisdictio seu potestas regendi legislativa ad leges f erendas judiciaria ad sententias auctoritative ferendas in foro interno ad utilitatem cujuslibet fidelis painitentialis : solum in confessione sacramentali extraposnitentialis, quse extra conf essionem sacramentalem exerceri potest, v. g. dispensando in voto, tollendo censuram in foro extemo: ad utilitatem societatis ecclesiastica;

coactiva: ad pamas infiigendas

Unde juridictio confessarii definiri potest, secundum Concilium Tridentinum 903, explicando ejus verba: potestas supernaturalis, externo i Cod. 873, 2: Superiores religiosi exempti jurisdictione ordinaria gaudcnt pio suls Bubditis.

De P*:nitentia superioris actu collata, gua sacerdos judicium exercere potest erga subditos in foro intemo ac pasnitentiali.

Cf. Conc. Flor. Decr. ad Armenos, Denz. 699: « Minister hujus sacramenti est sacerdos habens auctoritatem absolvendi, vel ordinariam, vel ex commissione superioris » id est jurisdictionem ordinariam aut delegatam. Item C. Trid. Denz. 903; et errores Synodi Pistoriensis, Denz. 1537.

Ratio theologica hujus assertionis datur in Supplemento, q. 19, a. 6: << Usus potestatis clavium impeditur ex defectu materise, et propria materia in quam exercetur est homo subditus». Sic potestas clavium quoad essentiam remanet in sacerdote malo, etiam in sacerdote hasretico vel schismatico, et Ecclesia secundum suam hierarchiam potest subtrahere subditos his sacerdotibus, ita ut eorum absolutio sit mvaiida. Unde absolutio non est valida sine jurisdictione aut ordinaria aut delegata. Ita Trid. Denz. 903. Brevius: Potestas remittendi vel retinendi peccata est potestas judlcialis. Atqui potestas judicialis valida exerceri nequit nisi in subditum, qui scil. subjicitur jurisdictioni legitimi superioris.

li" Corollarium: Jurisdictio ad confessiones audiendas conferlur non vi solius ordinationis, sed superiorium concessione. Alioquim C. Trid. 903 non declararet absolutionem sacerdotis jurisdictione carenti? esse invalidam, seu nullis valoris. Si jurisdictio vi solium ordinationis haberetur, amitti non posset.

2»™ Corollarium.: Jurisdictio variis modis limitari potest a superioribus prmsertim a R. Pontifice. Qui enim concedere possunt jurisdictionem, possunt pariter eam limitare quoad homines, quoad locum, tempus, et quoad peccata. Sic sunt peccata reservata, cf. Trid. 903: « Magnopere ad christiani populi disciplinam pertinere sanctissimis Patribus nostris visum est, ut atrociora quadam et graviora crimina non a quibusvis, sed a summis dumtaxat sacerdotibus absolverentur » (cf. Codicem juris n. 872, 873).

lum Dubium: An jurisdictio requiratur etiam ad absdlutionem peccatorum venialum. Respondetur nunc affirmative. Hoc negaverunt multi antiqui theologi, etiam S. Thomas in rv, dist. 18, q. 2, a. 3, sol. I ad 3 et Scotus, quia venialia remittuntur etiam ab aliis sacramentis, in quibus non requiritur jurisdictio. Sed Innocentus XI (Denz. 1150) injunxit episcopis non permittere « ut venialium confessio flat simplici sacerdoti non approbato ab episcopo aut ordinario ». Haec sufficiunt quoad potestatem jurisdictionis; nam sub aspectu practico hoc traditur sive in theol. morali practica sive in jure canonico.

Quoad jurisdictionem delegalam dicitur in Codice juris can. n. 874 n. 1: « Jurisdictionem delegatam ad recipiendas confessiones quorumlibet sive ssecularium sive religiosorum confert sacerdotibus tum sa:cula-

De existentia sacramenti P^.nitenti^f;

ribus tum religiosis etiam exemptis Ordinarius loci in quo confessiones excipiuntur: sacerdotes autem religiosi eadem ne utantur sine licentia saltem pra?sumpta sui Superioris, firmo tamen prascripto can. 519 ■>.

Ibidem can. 875: « In religione clericali exempta ad recipiendas confessiones professorum, novitiorum aliorumve de quibus in can. 514 n. 1, jurisdictionem delegatam confert quoque proprius eorumdem Superior, ad normam constitutionum ; cui fas est eam concedere etiam sacerdotibus e clero sseculari aut alius religionis ».

CAPUT n

DE ESSENTIA SACRAMENTI PANITENTI/E

Post considerationem existentia» hujusce sacramenti seu potestatis clavium, cum jurisdictione necessaria ad ejus validum exercitium, agendum est de essentia hujus sacramenti, scil. de ejus materia et forma (cf. S. Thomam, m\ q. 84, art. 1, 2, 3).