Sectio 4, art. 1: UTRUM APOSTASIA AD INFIDELITATEM PERTINEAT

Respondetur: Apostasia simpliciter dicta ad infidelitatem pertinet, quia est desertio totius fldei et per hoc distinguitur ab hseresi, qute est desertio fidei quoad partem tantum. Htcc distinctio non est essentialis, sed sec. magis vel minus, attamen aperiendum est iu confessione an fuerit apostasia vel hteresis, apostasia est circum- -stautia aggravans, ut dicitur ad 3uim.

Prajter apostasiam a fide, est apostasia a religione, cum religlosus professus sine legitima superiorum perniissione deserit religiouem cum animo non redeundi. Item est apostasia ab ordine, si quis sine legitima dispensatione ab ordine sacro retrocedit ad statum sajcularem. Qui vero recedit ab ordinibus niinoribus, non est apostata, sicut si novitius, ante professionem, recedit a religione.

Abt. II. — UTRUM PRINCEPS PROPTER APOSTASIAM A FIDE AMITTAT DOMINIUM IN SUBDITOS ITA QUOD El OBEDIRE NON TENEANTUR.

Resp. est affirmatvoa, sec. decretum Gregorii VII, quod explicatur in articnlo.

Ratio est ista: Ad Ecclesiam pertinet punire infidelitatem illorum qui fldem susceperunt. Atqui principes apostat® convenienter in hoc puniuntnr qnod subditis fidelibus dominari non possint, quia alioquin intenderent subditos suos a fide separare. S. Thomae concludit : « Et ideo quam cito aliquis per sententiam denuntiatur excominunicatus propter apostasiam a fide, ipso facto, eius subditi sunt absoluti a dominio eius et juramento fidelitatis quo ei tenebantnr ».

Ad 3"*": Principes hoc dominium non amittunt propter alia peecata sed per apostasiam, quia apostasia a nde totaliter separat hominem a Deo, non solum quoad voluntatem, sed quoad intellectum.

QU^ESTIO XIII.

DE BLASPHEMIA IN GENERALI

In quatuor articnlos, qui tractant de natura hujusce peccati et de ejus gravitate.