Articulus 20

DECLARATIO DE CHRISTO PSALMI SEXAGESIMI: EXAUDI, DEUS, DEPRECATIONEM MEAM.

PRÆSCRIBITUR insuper præsenti psalmo hic titulus: In finem, in hymnis, psalmus David: id est, psalmus iste a David conscriptus, et Christo per David significato conveniens, dirigit nos in finem, id est in Deum, in hymnis, quatenus Deum laudibus veneremur, hymnumque et gratias Deo referamus pro universis beneficiis Christo homini, et per eum toti generi humano collatis.

CHRISTUS igitur in summæ Deitatis laudem prorumpens propter beneficia suæ humanitati concessa, ab oratione orditur, et ait: (1) Exaudi, Deus Pater, seu Trinitas sancta, deprecationem meam, qua pro me ipso, videlicet corporis mei resuscitatione et glorificatione, oro, dicendo: Pater, salvifica me ex hac hora.¹ Intende orationi meæ, qua oro pro mystico corpore meo, videlicet pro salute Ecclesiæ, dicendo: Pater, sanctifica eos in veritate.² Sermo tuus veritas est. Pater sancte, serva eos in nomine tuo.

(2) A finibus terræ ad te clamavi. Fines terræ non solum dicuntur partes ejus extremæ, sed etiam pars ejus superior atque inferior. Superficies namque corporis, dici potest finis ipsius. Est itaque sensus: A finibus, id est a superioribus partibus seu superficie, terræ Israel, in qua inter homines conversatus sum, ad te Deum Patrem meum clamavi, alto affectu te deprecando atque dicendo: Mi Pater, si fieri potest, transfer a me calicem istum.³⁴ Dum anxiaretur cor meum, id est, passione instante, dum appetitus meus naturalis et sensitivus mortem naturaliter abhorrebat, quando incepi contristari et pavere, factusque in agonia, prolixius te orabam, et factus est sudor meus sicut guttæ sanguinis.⁵⁶⁷ In petra exaltasti me, id est, in te ipso sicut in summo ac fortissimo firmamento, vel in gratia tua seu virtute ac dono fortitudinis, per quam mortis pericula audacter aggressus ac passus sum, sublimasti me ab omni inordinato pavore et animi dejectione. Vel, Exaltasti me, clarificando nomen meum per totum mundum, et dando mihi nomen quod est super omne nomen, ut in nomine meo omne genu flectatur, et omnis lingua confiteatur quia⁸

Dominus Jesus Christus in gloria est Dei Patris. De hac enim Christi exaltatione Dominus apud Isaiam ait: Ecce intelliget servus meus, et exaltabitur, et elevabitur, et sublimis erit valde; super ipsum continebunt reges os suum.⁹

(5) Deduxisti me, quia factus es spes mea. Deus enim Christi humanitatem in cunctis operibus suis direxit, et Christum hominem per viam præsentis sæculi sine omni ruina et labe deduxit.¹⁰ Deduxit eum adhuc infantem in Ægyptum, et inde eum reduxit, sicut per Osee contestatur:¹¹ Ex Ægypto vocavi Filium meum. Deduxit eum in crucem, quia pro omnibus nobis tradidit illum.¹² Deduxit quoque eum in limbum inferni, et de hoc mundo ad altitudinem cœli. Et hoc fecit Deus, quia fuit spes Christi, id est, quoniam Christus speravit a Deo hoc bonum orando impetrare. Deus autem erat spes Christi, in quantum erat mortalis et nondum corpore glorificatus. Turris fortitudinis a facie inimici: id est, sicut turris fortis protegit exsistentes in se ab hostium jaculis; sic tu, Deus, in omnibus protexisti me in tuo adjutorio confidentem, atque in te immobiliter habitantem.

(4) Inhabitabo in tabernaculo tuo in sæcula, id est in Ecclesia militanti, secundum quod in Evangelio scriptum est: Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus, usque ad consummationem sæculi.¹³ Vel, In tabernaculo tuo, id est in cordibus electorum, per fidem et gratiam commorabor. Electi enim sunt tabernaculum Dei, sicut de eis ait Apostolus: Vos estis templum Dei vivi, sicut dicit Dominus:¹⁴¹⁵ Quoniam inhabitabo in illis et inambulabo, et ero illorum Deus. Vel, Inhabitabo in tabernaculo tuo in sæcula, id est, in triumphanti Ecclesia et cœlo empyreo æternaliter commanebo: quemadmodum testatur Apostolus, Non in manufacta sancta Jesus introiit, sed in ipsum cœlum.¹⁶ Protegar in velamento alarum tuarum, id est, sub defensione tuæ pietatis atque potentiæ ero securus. Hoc est quod apud Isaiam Christus dicit:¹⁷ Protexit me in umbra manus suæ. (5) Quoniam tu, Deus meus, qui es singularissimo modo Deus meus, tanquam summe et unice diligens me, summe quoque dilectus a me, exaudisti orationem meam, quemadmodum fassus sum: Gratias ago tibi, Pater, quoniam audisti me;¹⁸ ego autem sciebam quoniam semper me audis. Dedisti hereditatem timentibus nomen tuum, id est, merito incarnationis meæ ac passionis præstitisti timentibus te timore filiali et casto, ut sint filii tui adoptivi: si autem filii, ergo et heredes; heredes quidem Dei, coheredes autem Christi.¹⁹ Hæc autem hereditas est participatio gratiæ et gloriæ Christi, seu vita æterna, quam nobis jam dedit Pater in spe, daturus eam postmodum in re. Nunc quoque dat eam inchoative per infusionem consolationis internæ, conversationis divinæ, et gratiæ quotidianæ.²⁰ Gratia enim Dei vita æterna, secundum Apostolum. Ait etiam Salvator: Qui verbum meum audit, et credit ei qui misit me, habet vitam æternam.²¹ In futuro autem Deus dabit hanc hereditatem consummative, quando videbimus eum per speciem et sicuti est, cognoscentes sicut et cogniti sumus.²²²³

(6) Dies super dies regis adjicies: id est, dies beatæ immortalitatis et securæ æternitatis addes, o Deus Pater, super dies temporales mortalis conversationis mei Filii tui, qui sum rex Messias, de quo in Zacharia legitur: Jubila, filia Jerusalem;²⁴ ecce rex tuus veniet tibi justus et salvator. Et Isaias ait: Dominus judex noster, Dominus legifer noster, Dominus rex noster;²⁵ ipse veniet, et salvabit nos. Hos dies æternos adjecit Deus super dies Christi temporales, dum eum ad impassibilem vitam resuscitavit. Ideo subditur: annos ejus usque in diem generationis et generationis: id est, dies æternitatis prædictos adjicies diebus temporalibus Christi, tanquam annos ejus durantes usque in diem generationis et generationis, id est usque in diem æternitatis, omnem generationem includentis et excedentis. Dies ergo quos Deus adjecit Christi diebus, sunt dies æternitatis;²⁶ qui est; veritas autem concernit adimpletio-dici possunt plures dies et anni, non quod successione temporali discurrant ac de-fluant, sed quoniam omne tempus compre-hendunt et ambiunt. Unde de eis ab Isaia dictum est:²⁷ Erit mensis ex mense, et sab-batum ex sabbato. Verumtamen dies isti magis proprie appellantur unus dies, quam multi dies: non enim interrumpuntur no-cte. Propriissime vero vocantur non dies, sed ævum, seu participata æternitas.

Et quoniam hi dies æternitatis adjecti sunt Christo, ideo ipse (7) Permanet in æternum in conspectu Dei in cœlo, in quo sedet ad dexteram Patris, interpellans et apparens nunc vultui Dei pro nobis, se-cundum Apostolum.²⁸²⁹ Misericordiam et veritatem ejus, id est gratiam atque justi-tiam Jesu Christi, quis requiret in hac vita præsenti, implorando gratiam remis-sionis, observando Christi mandata, et ejus imitando vestigia? quasi dicat: Pauci sunt qui eas ex corde requirunt.³⁰ Pauci enim electi, et omnes quæ sua sunt quærunt.³¹ Vel: Misericordiam et veritatem ejus quis requiret in vita futura? quasi dicat, Nul-lus. Misericordia enim miseris necessaria nem promissi. In patria vero nemo est mi-ser, et divina promissa in eis impleta sunt, quoniam gaudium sempiternum adepti, amplius pro se ipsis non rogant, saltem pro præmio essentiali. Idcirco Salvator lo-quens Apostolis: Vos, inquit, nunc qui-dem tristitiam habetis; iterum autem vi-debo vos, et gaudebit cor vestrum, et gaudium vestrum nemo tollet a vobis; et in illa die me non rogabitis quidquam.³²

(8) Sic, id est, quoniam ita est, ego Christus psalmum dicam nomini tuo, id est tibi Deo Patri, per me ipsum et meos ministros in cœlo et in terra, in sæculum sæculi, te sine fine laudando; ut reddam vota mea, id est, ut offeram tibi preces meas ac desideria pro militanti Ecclesia, pro qua apud te, secundum quod homo, interpello, de die in diem, id est indesinenter usque ad sæculi finem.³³ Christus enim pro nobis repræsentat Patri latus ac vulnera, et ipse est angelus perferens nostra sacrificia in sublime altare Dei, faciens ea Deo accepta. Unde Joannes: Advocatum, ait, habemus apud Patrem, Jesum Christum justum;³⁴ et ipse est propitiatio pro peccatis nostris.

Footnotes

1. Joann. xii, 27. ↩

2. Joann. xvii, 1, 17, 11. ↩

3. Matth. xxvi, 39; ↩

4. Luc. xxii, 42. ↩

5. Luc. xxii, 43, 44. ↩

6. Marc. xiv, 33; ↩

7. Matth. xxvi, 37; ↩

8. Philipp. ii, 9-11. ↩

9. Is. lii, 13, 15. ↩

10. Matth. u, 14. ↩

11. Osee xi, 1. ↩

12. Rom. viii, 32. ↩

13. Matth. xxviii, 20. ↩

14. II Cor. vi, 16; ↩

15. Lev. xxvi, 12. ↩

16. Hebr. ix, 24. ↩

17. Is. xlix, 2. ↩

18. Joann. xi, 41, 42. ↩

19. Rom. viii, 17. ↩

20. Rom. vi, 23. ↩

21. Joann. v, 24. ↩

22. I Cor. xiii, 12. ↩

23. I Joann. iii, 2; ↩

24. Zach. ix, 9. ↩

25. Is. xxxiii, 22. ↩

26. Matth. ii, 14. ↩

27. Is. LXVI, 23. ↩

28. Hebr. IX, 24. ↩

29. Rom. VIII, 34; ↩

30. Matth. XX, 16. ↩

31. Philipp. II, 21. ↩

32. Joann. XVI, 22, 23. ↩

33. Rom. VIII, 34. ↩

34. 1 Joann. II, 1, 2. ↩