Proœmium
REGI magno ac præpotenti Imperatori Sarracenorum, omnibusque legis Mahometi doctoribus atque cultoribus, quidam Christianus religiosus : veritatem necessariorum ad salutem cognoscere, rationabilia scripta æquanimiter legere et audire, atque ad veram beatitudinem pervenire.
Quoniam juxta Salvatoris nostri Jesu Christi doctrinam ac jussionem, debemus nos Christiani non solum amicos, sed inimicos quoque diligere, odientibus benefacere, et item pro persecutoribus et calumniatoribus exorare, ut simus filii adoptivi Patris omnipotentis, qui solem suum facit oriri super bonos et malos, et pluit super justos et injustos;1 hinc veraciter christiani Sarracenos, quamvis sibi graviter adversantes, spiritualiter diligunt, atque pro eorum illuminatione, conversione et salute quotidie intercedunt. Quanquam hanc ipsam Christianorum dilectionem ac pietatem despiciant Sarraceni, quippe qui se ipsos Christianis sapientiores felicioresque arbitrantur; verumtamen, si ea quæ in isto scribuntur opusculo, patienter ac diligenter adverterint, forsitan aliter opinabuntur aut sentient. Itaque ego servorum Christi minimus, qui de lege Mahometi frequenter quædam audivi ac modica legi, pereuntibusque illa in lege semper condolui, dum eodem quo hæc scribere cœpi anno, Alcoranum Doctrinamque Mahometi et alia quædam de eo legissem, cum ingenti quoque diligentia relegissem, dolore cordis intrinsecus tactus sum, tam innumerabilium millium hominum deceptionem atque æternam damnationem vehementer deplorans : præsertim quum Sarraceni isti nobiscum in tam multis concordent, et ob id videantur satis faciliter posse converti. Hinc ad laudem et gloriam Dei sublimis et benedicti, qui a solis Christianis salubriter colitur, decrevi pro Sarracenorum conversione hæc scribere, luce clarius ostendendo eis suos errores, falsitates doctrinarum Mahon, scriptaque Alcorani esse mendosa, et contradictionem implicantia, heu! frequenter.
Præterea id exopto, ut quam diligenter nos Christiani scripta ad legem Sarracenorum spectantia legimus, tam diligenter ipsi hæc legant, nec apertissimæ veritati pertinaciter contradicant. Si enim (ut ipsemet Mahon toties contestatur) Jesus, Mariæ filius, Christus est, nullum prorsus relinquitur dubium apud intelligentem novi ac veteris Testamenti scripturas, quin omnes Sarraceni, sicut et ceteri infideles, sint in statu damnationis æternæ, præsertim quum ipsemet Christus in Evangelio dicat : Ego sum via, veritas et vita ; nemo venit ad Patrem nisi per me.2 Denique universi Prophetæ id prædixerunt ac docuerunt, quod Christus totius mundi salvator sit, nec quempiam posse salvari nisi credentem in ipsum, ita quod tempore evangelicæ legis nemo potest Deo placere nisi veraciter christianus. Nec sufficit sola fides, sed (juxta Christi doctrinam) in omni humilitate, patientia, caritate, ceterisque virtutibus, supergloriosissimo et incircumscriptibili Deo servire oportet. Denique Christus in Evangelio loquitur : Nisi quis renatus fuerit ex aqua et Spiritu Sancto, non potest intrare regnum Dei. Quum ergo Sarraceni non regenerentur ex aqua et Spiritu Sancto, id est, non baptizentur, certum est quod damnentur.3 Et hæc quidem nunc tetigisse sufficiat, quoniam infra clarissime probabuntur.
CONTRA
PERFIDIAM MAHOMETI¹
Footnotes
Chapter 2 of 114