Articulus 63

EXPOSITIO CAPITULI QUADRAGESIMI QUINTI: VERBUM QUOD LOCUTUS EST JEREMIAS.

VERBUM quod locutus est Jeremias ad Baruch, quum scripsisset verba hæc, id est verba superius introducta de cladibus Judæorum, in libro ex ore Jeremiæ: quemadmodum dictum est capitulo tricesimo sexto;¹ anno quarto Joakim regis Juda: quod fuit ante destructionem Jerusalem diu. Quo constat, quod dictum est sæpe, in hoc Jeremiæ volumine ordinem temporis in descriptionibus rerum non observari.

Hæc dicit Dominus ad Baruch: Dixisti:

Væ temporalis afflictionis mihi misero, id est tribulationibus adversitatibusque repleto, et ita a veræ beatitudinis fonte multum distanti, quoniam addidit Dominus dolorem dolori meo, id est, abundanter afflixit et multipliciter contristavit me, tum propter Jeremiæ magistri et patris mei persecutiones, et propter mala toti populo meo et civitati ac templo Jerusalem imminentia, tum propter proprias persecutiones.² Nam Joakim rex librum Baruch combussit, ipsumque Baruch ac Jeremiam trucidare quæsivit. Nec mirum si Baruch ita locutus sit, quum et Jeremias superius dixisse scribatur: Væ mihi, mater mea: cur genuisti me?³ Et, Maledicta dies in qua natus sum. Quæ quomodo intelligenda sint, dictum est, et eodem sensu verba Baruch accipi possunt.⁴ Aliqui dicunt, quod Baruch doluerit, et ideo verba hæc dixerit, quia spiritum prophetiæ assecutus non est, quum ministraverit Jeremiæ, quemadmodum minister Moysis Josue, Eliseus quoque minister Eliæ. Laboravi in gemitu meo, propter hæc mala laboriose intus dolendo.⁵⁶

Hoc quoque ait Psalmista;⁷ quia et omnes pœnitentes peccata sua debent cum interiore labore deflere, et per actus pœnitentiæ laboriosos satisfacere pro eisdem. Et requiem non inveni, id est tranquillitatem, sed tribulationes multiplices. Nam et quæ in præsenti requies est bonorum, brevis et imperfecta, multisque inquietudinibus est permixta: unde et ab eis non requies reputatur, præsertim futuræ quietis intuitu.

Hæc dicit Dominus: Sic dices, o Jeremia, ad eum: Ecce quos ædificavi, puta populum Judæorum, ego destruo, id est, mox destruam per Chaldæos; et quos plantavi in terra hac, evello de ea per mortem et captivitatem, et universam terram hanc Judææ vastabo. Et tu quæris tibi grandia, id est prospera magna in vita præsenti et propria terra, secundum quod lex justis sæpe promittit, quod scilicet omnibus rebus abundarent, atque secure in terra sua demorarentur, nec hostili molestarentur incursu? Noli quærere grandia ista, quia temporalibus malis frequenter justi cum injustis premuntur. Ideo subditur : quia ecce ego adducam malum, id est punitionem et tribulationem multiplicem, super omnem carnem, ait Dominus, id est super totum populum Judæorum, de quo nunc sermo. Sicut enim per omnem terram, frequenter exprimitur in Scripturis terra determinata de qua mentio fit; ita et hic per omnem carnem, designatur totum Judaici populi genus. Vel si per omnem carnem, intelligantur et ceteræ nationes per Chaldæos vastatæ, hyperbolica erit locutio, ad designandum multitudinem afflictorum. Et dabo tibi animam tuam in salutem, id est, a morte te præservabo, in omnibus locis ad quæcumque perrexeris. Dedit etiam ei Deus bona gratiæ necessaria ad salutem.

Præterea Christiani adversitatibus pressi, his verbis se consolentur, intendendo quam multi electi et boni, eisque multo meliores, passi sint, atque quotidie patiantur magna adversa et tribulationes gravissimas. Id ergo sufficiat eis, si anima eorum ubique custodiatur a Deo, et ad veram perducatur salutem. Imo, in quantum adversa ad hoc eis conferunt, gaudeant in eisdem, juxta illud : Omne gaudium existimate, quum in diversas tentationes incideritis.⁸ Insuper ex verbis his docemur flere cum flentibus, nec tempore adversitatis confratrum velle inaniter gloriari.⁹ Ideo in Ecclesiastico legitur : Ne desis plorantibus in consolatione.¹⁰

Footnotes

1. Jer. XXXVI, 4. ↩

2. Ibid. 23, 26. ↩

3. Jer. XV, 10. ↩

4. Jer. XX, 14. ↩

5. Exod. XXIV, 13; ↩

6. III Reg. XIX, 21. ↩

7. Ps. VI, 7. ↩

8. Jacob. 1, 2 ↩

9. Rom. xii. 15. ↩

10. Eccl. vi. 38. ↩