Articulus 14
EXPOSITIO CAPITULI QUARTIDECIMI : DIXIT AUTEM JUDITH AD OMNEM POPULUM.
CONGRESSUS Hebræorum contra Assyrios hic recitatur. Dixit autem Judith ad omnem populum: Audite me, fratres; suspendite caput hoc super muros vestros, in signum divini subsidii, et ut capitis hujus intuitione concipiatis majorem contra hostes audaciam:1 quemadmodum secundo Machabæorum fertur de Juda Machabæo: Suspendit autem caput Nicanoris in summa arce, ut esset manifestum signum adjutorii Dei.2 Et erit, quum exierit sol de hemisphærio inferiori ad hemisphærium superius, scilicet valde mane, unusquisque aptus ad prælium, scilicet vir qui sit viginti annorum, prout describitur in libro Numerorum, accipiat arma sua, et exite cum impetu, id est audacter et cito, quasi nihil timentes, non ut descendatis deorsum, eundo tarde et timide, sed quasi impetum facientes.3 Tunc exploratores necesse erit ut fugiant, ad principem suum excitandum ad pugnam. Quumque duces eorum cucurrerint ad tabernaculum Holofernis: quoniam sine scitu, nutu et dispositione principis militiæ, non audebant prælium inchoare aut gerere; et invenerint eum truncum, id est capite truncatum, decidet super eos timor. Quumque cognoveritis fugere eos, ite post eos securi de victoria, quoniam Dominus conteret eos sub pedibus vestris.
Tunc Achior, videns virtutem quam fecit Deus Israel, id est magnificum illum effectum Dei, relicto gentilitatis ritu, id est cultu idolorum, credidit Deo, id est, legem Moysis acceptavit, credens contentis in ea. Et circumcidit carnem præputii sui, id est, circumcidi fecit secundum legis tenorem; et appositus est ad populum Israel, et omnis successio generis ejus. Præterea quæri potest, qualiter licuit Hebræis ipsum Achior ad suam communionem ita suscipere, quum in Deuteronomio jusserit Dominus: Ammonites et Moabites etiam post decimam generationem non intrabunt in Ecclesiam Dei in æternum.4 Respondetur, quod illud præceptum dispensationem admisit ex inspiratione divina in certis personis, propter earum præcipuam devotionem et benevolentiam circa Deum legis et populum ejus, sicut in Ruth Moabitide, et isto Achior Ammonite:5 prout Thomas in prima secundæ magis declarat. Mox autem ut orta est dies. Hic refertur, qualiter exsecuti sint filii Israel jussionem Judith; nec est difficultas in littera, idcirco nec immorandum. Quod videntes exploratores, ad tabernaculum Holofernis cucurrerunt; vel ad tentoria Assyriorum, intelligendo plurale per singulare. Porro hi qui in tabernaculo erant Holofernis, ante ingressum cubiculi perstrepentes, et sonitum facientes cum motu pedum, ac aliis signis, inquietudinem arte moliebantur, ut non ab excitantibus, sed a sonantibus Holofernes evigilaret, id est, cum industria exercebant resonantiam quamdam. Nullus enim audebat tabernaculum virtutis Assyriorum, id est ædem, cameram seu cubiculum regis aut principis Assyriorum, pulsando aut intrando per januam, aperire. Sed quum venissent duces, qui singulis præerant aciebus, et tribuni, qui dicuntur præfuisse mille viris, dixerunt cubiculariis, qui confidentius intrant cubilia dominorum suorum: Intrate, et excitate illum, quoniam egressi mures de cavernis, id est latibulis suis, ausi sunt nos provocare ad prælium. Tam aspernanter locuti sunt Assyrii de Israelitis ex magnitudine elationis, ideo meruerunt ab his, quos pro nihilo reputabant, dejici.
Tunc Vagao ingressus cubiculum ejus, stetit ante cortinam, et plausum fecit manibus suis: suspicabatur enim illum cum Judith dormire. Sed quum nullum motum jacentis sensu aurium caperet, accessit proximans ad cortinam. Et elevans eam, vidensque cadaver absque capite Holofernis in suo sanguine tabefactum, id est infectum atque fœdatum, jacere super terram, exclamavit voce magna cum fletu, et scidit vestimenta sua; et ingressus tabernaculum Judith, non invenit eam. Et exsilivit foras ad populum, et dixit: Una mulier Hebræa fecit confusionem, id est confusibile homicidium, occidendo principem nostrum, in domo regis Nabuchodonosor, id est in populo ejus. Ecce enim Holofernes jacet in terra, et caput ejus non est in illo. Quod quum audissent principes virtutis, id est exercitus seu acierum, Assyriorum, sciderunt vestimenta sua præ dolore. Et intolerabilis timor et tremor cecidit super eos, et turbati [sunt] animi eorum valde. Et factus est clamor incomparabilis in medio castrorum eorum. Audientes enim principem suum esse occisum a muliere Hebræa, non confidebant se posse resistere viris Hebræis contra se venientibus et armatis.
B
C
Footnotes
Chapter 16 of 18