Liber: Magni dionysii

DE ANGELICA HIERARCHIA

JUXTA PARAPHRASIN SEU TRANSLATIONEM

ABBATIS VERCELLENSIS

PARAPHRASIS CAPITULI PRIMI.

Jacob. 1, 17.

OMNE bonum datum naturalium et omne donum naturam perficiens desursum est, proveniens in creaturam a Patre æterno, qui lumen generat simplicissimum in essentia, et summe multiplex in efficacia. Et ipsum universale lumen ab ipso Patre prodiens, ad communicandam sui cognitionem et participationem non solum admittens cœlestes mentes, sed etiam ad nos per distributionem bonitatis proveniens, rursus tanquam unifica virtus ita se nos adimplet, ut ab infimis separatos suscitet ad sui desiderium et cognitionem, et remota mentis distractione, convertat nos ad unitatem æterni Patris congregantis dispersiones Israelis, et simplicitatem nos Deo supersimplici aliquatenus conformantem.

Ps. CXLVI, 2.

Joann. 1, 9.

Ephes. 11, 18.

Jacob. 1, 17.

Quum ergo hoc univoco lumine perficiendi simus, invocemus castissimis orationibus Jesum, qui est paternum lumen quod vere est, et est verum lumen quod illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum, per quem accessum habemus ad Patrem auctorem luminum : ut primo ab ipso Domino Jesu intus illuminati, deinde respiciamus secundum nostram possibilitatem, sacrarum Scripturarum anagogicas illuminationes nobis a sanctis patribus traditas; et postea contemplemur secundum posse nostrum, hierarchias angelicas manifestatas nobis ab ipsis illuminationibus signis anagogicis; et sic intus suscipientes puris et exercitatione roboratis intelligentiis, principalem, imo superprincipalem Dei Patris luminis donationem quæ per formalia signa Scripturarum manifestat nobis beatissimas hierarchias angelorum, tandem ex illa luminis participatione suscitemur ad unitive contemplandum simplicem ipsius Patris radium, id est Verbum sapientiæ quod ex ipso Patre æternaliter radiat. Ille siquidem radius quamvis se varie multis infundat, nunquam tamen propria et singulari unitate privatur, sed ad sursumactionem et unificam conjunctionem electorum, secundum quod suam decet bonitatem se multipliciter communicans, manet tamen intra se ipsum immobili identitate singulariter fixus, et ad se conversos et pro posse intendentes, juxta singulorum capacitatem sursum extendit, et ad se unificat secundum propriam imitationem aliorum simplificatam.

Non est enim possibile aliter nobis in hac vita supersplendere divinum principalem radium, nisi circumvelatum variis velaminibus sensibilium formarum, secundum quod congruit et expedit nostræ sursumactioni, [et] per paternam providentiam coaptatum his quæ a nobis cognoscuntur, naturaliter nobis et familiariter ipsi. Quapropter sancta ordinatio Dei quæ est principium perfectionis, dignata facere nostram sanctissimam hierarchiam supermundane imitatricem angelicarum hierarchiarum, ipsas angelicas hierarchias in se immateriales, in sacris Scripturis designavit variis materialibus figuris et formis compositis, ut nos juxta singulorum capacitatem, per sanctas significationes formarum sensibilium reducamur ad contemplationem simplicium, et non formabilium, et semper similiter se habentium supernarum virtutum. Neque enim possibile est nostræ menti sursum excitari ad illam immaterialem imitationem et contemplationem cœlestium hierarchiarum, nisi ipsa mens nostra, secundum conditionem præsentis cæcitatis, utatur manuductione signorum materialium: reputando quadam intima æstimatione, sensibiles pulchritudines esse imagines invisibilis pulchritudinis, et sensibiles gratos odores esse expressiones distributionis odoris insensibilis, et materialia lumina esse imagines intelligibilis luminis, et cognitivam intelligentiam sacrarum Scripturarum esse imaginem comprehensivæ contemplationis, quæ mentem satiat, juxta illud, Satiabor quum apparuerit gloria tua;¹ et reputando ordinationes congregationum sensibilium ordinate dispositarum, esse imagines ordinationum et habituum quæ sunt in cœlestibus ordinibus ad Dei imitationem ordinatis, et assumptionem divinissimæ Eucharistiæ in via, esse imaginem plenæ participationis Jesu quæ perficitur in patria; et similiter reputando de quibuslibet aliis quæ cœlestibus quidem substantiis supermundane conveniunt, nobis autem sub signis sensibilibus in Scripturis traduntur. Ut ergo nos obtineamus hanc Dei assimilationem secundum mortalium variam capacitatem, ideo benignus princeps totius perfectionis manifestans nobis cœlestes hierarchias, et faciens nostram hierarchiam, secundum nostram possibilitatem, cooperatricem ipsarum per assimilationem deiformem qua Deo conformantur, descripsit mentes supercœlestes sensibilibus imaginibus in formalibus compositionibus sacræ Scripturæ, quatenus nos per sensibilia inducat ad cognitionem intelligibilium, et ex signis sive symbolis catholice descriptis, ad contemplandum et imitandum summas cœlestes hierarchias.

Footnotes

1. Ps. xvi, 15. ↩