Capitulum 4
DE HIS QUÆ FIUNT IN UNGUENTO, ET DE PERFICIENDIS IN IPSO.
TANTA sanctissimæ congregationis sunt, et ita pulchræ intelligibiles visiones, ad unum nostri, ut multoties diximus, hierarchice et sancte operantes communionem et congregationem. Sed est huic coordinata altera perfectionis operatio. Unguenti perfectionem ipsam duces nostri nominant. Partes itaque ejus in ordine secundum sanctas imagines inspicientes, ita ad unum ipsius per partes hierarchicis contemplationibus sursumagemur.
MYSTERIUM PERFECTIONIS UNGUENTI.
Secundum eumdem congregationis modum, imperfectorum solvuntur ordines, præcedentibus videlicet et hierarchica circumitione beneolenti ad omnem sanctum chorum, et psalmorum decantatione, et divinissimorum Eloquiorum lectione. Postea unguentum hierarcha sumens, superponit divino altari circumvelatum duodecim alis sanctis, clamantibus cunctis sanctissima voce sanctam inspirationis Deo acceptorum Prophetarum melodiam. Et super ipsum factam orationem adimplens, in sanctissimis sanctificandorum perfectionibus ipso utitur ad omnem fere hierarchicam perfectionis operationem.
CONTEMPLATIO.
Igitur introductiva quidem perfectivæ hujus sanctificationis sursumactio, per ea quæ fiunt sancte in divino unguento, illud (arbitror) monstrat, circumvelari divinorum virorum quod est secundum mentem, sanctum et beneolens: quæ divine præcipit sanctis viris non apparentes habere in gloria vana, secundum virtutem occulti Dei pulchras et beneolentes assimilationes. Nam immaculati sunt Dei occulti et super mentem beneolentes decores, et intelligibiliter manifestantur solis sanctis, conformes habere volentes, secundum virtutem in animabus incorruptas imagines. Nam quod est deiformis virtutis incircumscriptum bene imitans insigne, adspiciens ad intelligibilem illam et beneolentem pulchritudinem, ita sibi ipsi format et componit ad optimam imitationem. Et quemadmodum in sensibilibus imaginibus, si archetypam formam scriptor indeclinabiliter inspicit, ad nihil aliud visibilium tractus aut secundum aliquid divisus, ipsum illum qui est scriptus (si est fas dicere) duplicabit, et monstrabit alterutrum in alterutro, præter substantiæ differentiam; ita amantibus pulchritudinem in mente scribentibus, ad beneolentem et occultam pulchritudinem intenta et indeclinabilis contemplatio, non erroneam et deiformissimam dabit similitudinem. Convenienter igitur ad supersubstantialiter beneolentem et intelligibilem decorem, divini scriptores intellectuale ipsorum inconvertibiliter formantes, nullam faciunt exsistentium in ipsis ad Dei imitationem virtutum, ad hoc ut videantur (secundum Eloquium) hominibus;1 sed sancte inspiciunt, sicut in imagine, divino unguento ea quæ sunt Ecclesiæ sanctissima circumvelata. Propter quod et ipsi, quod est secundum virtutem sanctum et deiformissimum, intra mentem Deum imitantem et a Deo scriptam sancte circumvelantes, ad solum respiciunt archetypum intellectum. Neque enim invisibiles solum sunt dissimilibus, sed neque ipsi ad illorum trahuntur visionem. Unde secundum consequentiam sui ipsorum, neque apparentiam sui ipsorum, neque apparentia vane pulchra et justa, sed vere exsistentia amant. Neque ad opinionem inspiciunt a multitudine irrationabiliter beatificatam; sed pulchrum aut malum in se ipso ad Dei imitationem judicantes, in signa divina thearchicissimi sunt boni odoris, qui in se ipso verum beneolens habens, ad hoc quod multis dissimiliter apparet, non convertitur, veris ipsis imaginibus informans non fictum.
Age igitur de cetero, quoniam exteriorem decorem conspeximus pulchræ hujus sanctificationis, ad diviniorem ipsius respiciamus pulchritudinem, ipsam in se ipsa revelatam velaminibus conspicientes, beatam resplendere facientem a se ipsa claritatem, et non velato intellectualibus bono odore nos adimplentem. Neque enim apparens unguenti perfectionis operatio, his qui sunt circa hierarcham est incommunicabilis aut invisibilis; sed econtrario usque ad ipsos perveniens, et stare faciens eam quæ est super multos contemplationem, ab ipsis sancte circumvelatur, et a multitudine hierarchice distinguitur. Etenim divinis viris sanctissimorum radius, sicut cognatis intelligibilis, munde et immediate elucens, et intellectuales ipsorum susceptiones non circumvelate beneolere faciens, ad subjectum non jam similiter procedit; sed ab ipsis sicut occultis intelligibilis lucis contemplatoribus, inegressibiliter (ut a dissimilibus non contaminetur) sub alatis ænigmatibus cooperitur: per quæ sancta ænigmata subjectorum bene ornati ordines sursumaguntur ad sanctam secundum ipsos proportionem.
Igitur est quidem, quod dixi, nunc laudata a nobis sancta perfectionis operatio, perfectivi hierarchicorum ordinis et virtutis. Propter quod et hanc divini duces nostri, sicut coordinatam congregationis sanctæ perfectioni et idem operantem, eisdem imaginibus, in multis, et mysticis ornatibus et decantationibus ordinaverunt. Et hierarcham quidem similiter videbit a diviniori loco pulchrum bonum odorem ad sequentia sancta proferentem, et resolutione ad ipsum docentem divinorum participationem universis quidem sanctis ingigni secundum dignitatem, non minorabilem autem esse, et immobilem omnino, et intra proprietatem secundum divinam collocationem incommutabiliter stantem. Æqualiter autem rursus, Eloquiorum odæ et lectiones imperfectos quidem educunt ad vitam ferentem filiorum positionem; conversionem autem sanctam faciunt immunde vexatorum. Auferunt autem contrarium timorem et attractionem ex timide vexatis, quod est deiformis habitus et virtutis summum, juxta proportionem suam, ipsis monstrantes: secundum quam expellent magis ipsi contrarias virtutes, et aliorum medicinæ magisterium obtinebunt, ad Dei imitationem immobile quidem ex propriis bonis, adversus autem contrarios tumultus, activum non habentes solum, sed et dantes. His autem qui ad mentem sanctam ex pejoribus transierunt, habitum sanctum imponunt, ut non rursus a malitia capiantur. Illos autem qui non sunt omnino casti, perfecte mundant. Sanctos autem agunt ad divinas imagines, et inspectiones ipsarum et communiones. Cibant autem sanctissimos, in beatis et intelligibilibus visionibus adimplentes uniforme ipsorum uno et unientes.
Quid autem? Numquid et non omnino mundos ordines, quorum jam mentionem fecimus, munde solvit, secundum eumdem congregationis modum, præsens nunc sancta perfectionis operatio, in solis sanctis imaginibus visa, et a solis sanctissimis immediate hierarchicis sursumactionibus inspecta et sanctificata? Hæc quidem igitur multoties jam a nobis dicta, superfluum est, ut arbitror, eisdem revolvere verbis, et non ad sequentia transire, hierarcham divine videntes sub duodecim alis habentem cooperum divinum unguentum, et sanctissimam in ipso perfectionem sancte operantem. Dicimus igitur quod unguenti compositio, congregatio quædam est bene spirantium materiarum, in se ipsa large habens qualitates beneolentes, qua participantes bonis odoribus afficiuntur secundum proportionem quantitatis ingenitæ ipsis beneolentis participationis. Credimus autem esse thearchicissimum Jesum substantialiter beneolentem, intelligibilibus distributionibus divinæ delectationis intellectuale nostrum adimplentem. Si enim sensibiliter beneolentium susceptio delectari facit, et nutrit cum delectatione multa nostrorum olfactuum discretivum, si et illæsum sit, et ad beneolens in commensuratione conveniens; proportionaliter aliquis dicat, et intellectuales nostras virtutes adversus subjectionem ad pejus incorruptibiliter dispositas, in naturali fortitudine nostri discretivi, secundum deificas mensuras et convenientem mentis ad divinum conversionem, in susceptione thearchici boni odoris fieri, et delectatione sancta impleri et divinissimo alimento. Igitur unguenti significativa compositio, sicut in formatione non formabilium, ipsum nobis describit Jesum fontanam exsistentem copiam divinarum beneolentium susceptionum, proportionibus hierarchicis ad deiformissima intellectualium reddentem divinissimas fragrantias, in quibus mentes suaviter delectatæ, et sanctis susceptionibus adimpletæ, alimento intelligibili utuntur, scilicet introitu beneolentium distributionum ad intellectuale ipsorum secundum divinam participationem.
Est autem (ut reor) manifestum, quod substantiis quæ sunt super nos, sicut divinioribus, fontani boni odoris redditio propinquior quodammodo est, et magis se ipsam manifestat et distribuit, ad deiformissimum ipsorum, et bene habens secundum mentem susceptivæ virtutis, copiose supermanans et multipliciter intrans. Subjectis autem intellectualibus, et non similiter susceptibilibus, supremam quæ est super virtutem immaculate abscondens visionem et participationem, proportionalibus participantium fragrantiis, in commensuratione thearchica distribuitur. Igitur sanctarum substantiarum super nos exsistentium Seraphim ordo tantum superpositus, in duodenario alarum significatur, circa Jesum stans et collocatus, beatissimis ipsius visionibus, sicut est fas, intuitum figens, et intelligibili distributione sancte in castissimis susceptionibus adimpletus, et multum laudabilem, ut sensibiliter dicatur, non tacentibus buccis clamans theologiam.2 Nam sancta supermundanarum mentium cognitio, et infatigabilis est, et indesinentem habet divinum amorem, et ponitur super malitiam universam et oblivionem. Unde, ut æstimo, non tacens clamor, significat æternam ipsorum et intransmutabilem, in fortitudine omni et gratiarum actione, divinorum scientiam et intellectum.
Igitur incorporales quidem Seraphim proprietates, in Eloquiis, sensibilibus imaginibus intelligibilium manifestativis, sancte descriptas, in ornatibus cœlestium hierarchiarum, sicut arbitror, bene conspeximus, et tuis intellectualibus oculis demonstravimus. Tamen, quoniam et nunc hi qui circa hierarcham sancte stant, illum ipsum nobis figurant supremum ornatum in compendio, et nunc immaterialissimis visionibus deiformissimam ipsorum claritatem videamus. Igitur infinitas quidem vultuum ipsorum, et multiplicitas pedum, manifestativum est, ut æstimo, ipsorum proprietatis multum videntis ad divinissimas illuminationes, et semper mobilis et multum ambulabilis intellectuum divinorum bonorum.3 Alarum autem, sicut Eloquia dicunt, expansam positionem, non numerum sanctum significare puto, secundum quod videtur aliis; sed quod prima, et media, et ultima intellectualium et deiformium virtutum ipsius exsistentis circa Deum supremæ substantiæ et ordinis, sursumactiva et absoluta perfecte sunt et supermundana. Unde Eloquiorum sanctissima sapientia alarum formationem describens, circa vultus et media et pedes ipsorum ponit alas, universale alatum ipsorum significans, et largissimum virtutis sursumactivæ ad vere exsistens. Si autem vultus et pedes velant, et solis volant mediis alis, intende quod supremarum substantiarum tantum elevatus ordo, reverens est circa intellectibus suis altiora et profundiora;456 et mediis alis in commensuratione ad Dei visionem sursumagitur, divinis legibus supponens propriam vitam, et ab ipsis intellectualiter dispositus ad sui ipsius cognitionem. Quod autem in Eloquiis dictum est, quod clamabat alter ad alterum, illud reor monstrare, quod de intellectibus ipsorum Dei inspectivis sibi invicem copiose tradunt.7
Et hoc autem sancta dignabimur memoria, quod Eloquiorum Hebræa vox, secundum manifestam nominationem, vocat sanctissimas Seraphim substantias, ex hoc quod sunt igneæ et superferventes secundum divinam et immobilem vitam. Si igitur, sicut Hebræorum vocem interpretantes dicunt, divinissimi Seraphim incendentes et calefacientes a Theologia nominati sunt, manifestativo substantialis ipsorum habitus nomine, divini unguenti, secundum significativam imaginum scriptionem, virtutes habent sursummoventes ad manifestationem ipsarum , et magis operantium fragrantiarum distributionem evocantes. Etenim substantia super mentem beneolens, ab igneis et mundissimis mentibus ad manifestationem sursummoveri diligit, et divinissimas ipsius inspirationes in ditissimis distributionibus donat ita ipsam supermundane evocantibus.
Igitur divinissimus supercœlestium substantiarum ordo non ignoravit thearchicissimum Jesum ad hoc ut sanctificaretur, descendisse. Intelligit autem ipsum sancte in nostris se ipsum submittentem propter divinam et ineffabilem bonitatem, et a Patre, et a se ipso, et a Spiritu, (ut decet hominem) sanctificatum, videns proprium principium, in quibus quidem thearchice operatur, secundum substantiam invariabile habens.
Unde sanctorum signorum traditio divino unguento Seraphim apponit, invariabilem sciens et describens Christum in totali secundum nos inhumanatione ad veritatem.
Et adhuc divinius, quia divino unguento utitur ad omnis sancti perfectionis operationem, manifeste innuens, secundum Eloquium, sanctificantem sanctificatum sicut semper eumdem sibi ipsi secundum omnem thearchicam boni operationem.8 Propter quod et sanctæ Dei generationis perfectivum donum et gratia, in unguenti perficitur divinissimis perfectionibus. Unde, sicut reor, et mundativo baptisterio unguentum in cruciformibus missionibus superfundens hierarcha, sub visum agit contemplativis oculis, usque ad ipsam mortem per crucem Jesum pro nostra Dei generatione descendentem, ipso divino et incomprehensibili descensu, eos qui in mortem ipsius (secundum occultum verbum) baptizantur, ex corruptivæ mortis veteri absorptione benigne avellentem, et renovantem ad divinam et æternam essentiam.9 At vero ipsi perfecto sanctissima Dei generationis perfectione, thearchici Spiritus superadventum unguenti donat perfectiva unctio, subfigurante (ut reor) sancta signorum imaginatione, ab ipso propter nos, ut decet hominem, per thearchicum Spiritum sanctificato invariabili substantialis deitatis habitu, divinissimum Spiritum donatum. Et hoc autem hierarchice intende, quod et divinissimi altaris sanctam perfectionem, sanctissimarum perfectionum legislatio, sanctissimi unguenti perficit sanctissimis infusionibus. Est autem supercœlestis et supersubstantialis hæc divina operatio, omnis deificæ nostræ sanctificationis principium, et substantia, et perfectiva virtus. Si enim est divinissimum nostrum altare Jesus, qui est thearchica divinarum mentium sanctificatio, in quo, secundum Eloquium, sanctificati et mystice holocausta facti, accessum habemus, supermundanis oculis inspiciamus ipsum divinissimum altare, in quo quæ perficiuntur, perficiuntur et sanctificantur, ab ipso divinissimo unguento perfectum.10 Sanctificat enim propter nos se ipsum benignissimus Jesus, et omni nos sanctificatione implet, in ipso perfectis dispensatorie, ad nos sicut a Deo genitos de cetero benigne transeuntibus.
Unde, sicut reor, secundum intellectum hierarchicum ut est a Deo traditum, divini nostræ hierarchiæ duces venerandissimam istam sanctificationem unguenti, perfectionem, ex re perfecta realiter, nominant, sicut si aliquis dicat, Dei perfectionem, alterutro intellectu divinam ipsius perfectionis operationem laudantes. Est enim ipsius perfectio, et propter nos ut decet hominem sanctificari, et deifice universa perficere, et sanctificare ea quæ perficiuntur. Sanctam autem inspirationis Deo acceptorum Prophetarum melodiam, dicunt hi qui sunt Hebræorum scientes, laudem Dei monstrare, aut, Laudate Dominum. Universa igitur sancta Dei apparitione et divina operatio in varia compositione hierarchicorum signorum sancte scripta, non inconveniens est memorare a Deo motum Prophetarum hymnum. Docet enim et religiose simul et ut decet sanctos, laudibus sanctis digna esse deifica beneficia.
Footnotes
Chapter 88 of 98