Gradus 9
DE VINDICTA, SEU MEMORIA MALITIÆ, ID EST ILLATÆ INJURIÆ.
Act. xii, 7. SANCTÆ virtutes comparantur scalæ Jacob; immundæ vero malitiæ comparantur catenæ cadenti a Petro vertice Apostolorum et principe chorifero. Illæ quidem unam uni præmittentes, ferunt eas præeligentes in cœlum; istæ vero habent naturam constringere, et altera alteram simul gignere : propter quod audivimus nunc insensatum furorem appellantem memoriam malitiæ proprium germen suum.1 Ideo nunc dicemus de ipsa, tempore vocante.
Memoria malitiæ est furoris consummatio, custos peccatorum, virtutum perditio, sagitta, rubigo venenumque animæ, vermis mentis, orationis confusio, obsecrationis destitutio, caritatis alienatio, clavus infixus animæ, sensus non delectabilis, amatus in delectatione amaritudinis, indesinens peccatum, transgressio et iniquitas non dormiens, quotidiana continuaque malitia. Et hoc vitium triste ac tenebrosum, dico vero malitiæ memoriam, exsistit unum gignentium, et non gignentium, vel etiam genitorum : unde de eo plura dicere nolumus.
Qui cessare facit iram, occidit memoriam malitiæ. Patre vivente, fit procreatio filiorum. — Possidens caritatem expulit ultionem in extranea; qui vero inimicatur, aggregavit sibi ipsi importunos labores. — Mensa caritatis dissolvit odium, et dona munda fecerunt animam mitem. Mensa studiose accurata et incircumspecta, est mater confidentiæ, et per fenestram caritatis insiliet ingluvies ventris.
Vidi odium dirumpere vinculum fornicationis temporaneum et diuturnum; et in hoc vidi memoriam malitiæ ipsum absque vinculis præter opinionem de cetero servare. Miranda visio, videre dæmonem sanantem dæmonem; istud autem plane est opus Dei dispensative, et non dæmonum. — Memoria malitiæ longe est a caritate firma et naturali; fornicatio vero appropinquat leviter ei : et vides corruptionem latenter in columba.
Memor malitiæ, memorare malitiæ dæmonum; et inimicitias servans, inimicare corpori semper. Nam caro est amicus imprudens, irrationabilis, dolosus; et fota, maxime lædit.
Scripturarum narrator, memor injuriæ, allegorizat eloquia Spiritus ad propriam affectionem. Confundat eum oratio Jesu Christi, quam nos malignantes memores malorum dicere cum ipso non possumus.
Quando multum certans non potes perfecte dissolvere stimulum et pravitatem, saltem ore age pœnitentiam inimico, ut multum erubescens super hypocrisi coram ipso ostensa, ipsum finaliter perfecte diligas atque suscipias, punctus et victus a conscientia tua quasi ab igne. — Denique, tunc cognosces te commutatum a putredine hujus, non quando oras pro contristante, nec quando remuneras ipsum donis, nec quando adducis eum ad mensam; sed quando didiceris ipsum concidisse spiritualis aut corporalis tribulationis eventu, et dolueris atque ploraveris super ipsum sicut super te ipsum, tunc eris vere immemor malitiæ.
Solitarius memor malitiæ, est quasi aspis nidificans circumferens in se ipsa venenum mortiferum. — Memoriæ passionum Jesu Christi sanant animam injuriæ memorem, et fortiter erubescit ex sufferentia mali ejus. — In ligno putrido generantur interius vermes, et in adulterinis mansuetis, tranquillis moribus cohæret ultio. Abjiciens eam inveniet indulgentiam, adhærens vero privatur propitiationibus Dei.
Quidam tradiderunt se ipsos in doloribus et sudoribus propter indulgentiam vitiorum suorum a Domino obtinendam. Sed vir malitiæ immemor præanticipavit illos: si tamen verum est istud, Dimittite celeriter, et dimittetur vobis ditissime.2 — Oblivio malitiæ est argumentum pœnitentiæ nobilis ac probatæ; qui vero inimicitiam detinet, et pœnitere apparet, similis est ei qui se in somnis currere putat. — Vidi quosdam injuriæ suæ memores, admonere alios de oblivione injuriæ: qui ex propriis sermonibus erubescentes, cessaverunt a vitio illo.
Nemo suspicetur passionem hanc obtenebrantem esse exilem: naturam enim habet superextendi plerumque usque ad viros spirituales.
Footnotes
Chapter 22 of 100