Gradus 17

DE INSENSIBILITATE ET MORTIFICATIONE ANIMÆ, ET MORTE MENTIS ANTE MORTEM CORPORIS.

INSENSIBILITAS est mortificatio sensus in corporibus et in spiritibus, ex diuturna infirmitate et negligentia in insensibilitatem desinens et relinquens.¹ — Privatio doloris est negligentia qualificata, consopita et retardata intentio et deliberatio, germen audaciæ et præsumptionis, captio promptitudinis spiritualis, porta promptitudinis carnis, fortitudinis laqueus, compunctionis ignorantia, desperationis ostium, mater oblivionis, et post partum, matris propriæ mater et propriæ filiæ filia, repulsio timoris.

Non dolens est insipiens philosophus, per se dijudicatus expositor, locutor per se sibi contrarius; verbis studere amans, magister cæcus videndi. Disputat de plagæ sanatione, et non cessat plagam supercutere sibi. Contra vitia loquitur, et non quiescit edens lædentia. Contra se perorat, et mox ad suam operationem consuetam iniquam procedit. Super hac operatione irascitur contra se ipsum, et erga sua verba non confunditur. Clamat, O miser ego, male ago; et prompte superapponit. Ore contra vitium orat, et pro ipso corpore agonizat. De morte philosophatur, et sicut immortalis persistit. De separatione suspirat, et sicut æternus dormitat. De abstinentia disceptat, et pro gula concertat. De vana gloria meditatur, et in ipsa meditatione lectionis vane gloriatur. De judicio Dei legit, et ridere incipit. De vigilia disserit, et mox se ipsum somno immergit. Orationem laudibus effert, et tamen recedit ab ea quasi a flagello. Obedientiam beatificat, et primus ipse obedientiam frangit. Laudat non amantes aliquid vitiose, et propter acum aut vilem pannum rixatur, memor injuriæ, et non confunditur. Irascens amaricatur, et rursus irascitur super amaritudine; et addens diminutionem diminutioni et succumbentiam succumbentiæ, non sentit. Saturatus, pœnitentiam habet; modicumque progrediens, apponit iterum saturari. Silentium dicit beatum, et per multiloquium ipsum extollit. De mititate docet, et in ipsa doctrina frequenter irascitur. Sursum adspiciens, suspiravit; et caput movens, iterum vitio appropinquat. Risum vituperat, et subridens de luctu docet. Se ipsum vituperat in quibusdam quasi captum gloria vana, et per vituperium illud mercatur gloriam sibi. Vitiose in faciem intuetur, et de castitate et continentia disputat. Laudat solitarie quiescentes ipse in mundo degens, et se ipsum confundens non considerat. Misericordes glorificat, et pauperibus improperat. Semper fit accusator sui ipsius, et non vult venire in sui ipsius sensibilitatem, ut non dicam non potest. Vidi multos tales audientes de exitu mortis et ponendis judiciis Dei, et flentes ex quadam compunctione; atque exsistentibus adhuc lacrimis in oculis eorum, festinantes ibant ad mensam : et admiratus sum quomodo ipsa insensibilitas roborata ex multa privatione doloris, potuit triumphare de ipso luctu absque deliberatione domina vitæ.

Juxta exilem virtutem et cognitionem in me præexsistentem, denudavi fraudes et dolos et cicatrices hujus insensibilitatis lapideæ, duræ, vesanæ ac fatuæ. Non autem sustineo plus docere contra ipsam verbis. Qui vero potens est in Domino afferre ex propria experientia antidota cicatricibus, non pigritet vel retardet : non enim erubesco et ego impotentiam allegans, sicut ab eadem fortiter detentus. Neque enim valui apprehendere a me ipso dolos et industrias ejus, nisi quia ipsam in quodam capiens loco, cum violentia tenui eam, et crucians eam flagello timoris Dei, et incessabili oratione cædens eamdem, feci eam confiteri præfata.

Quocirca ipsa, quæ est tyrannus atque malefica, visa est dicere : Mei confœderati videntes mortuos, rident; stantes quoque in oratione, sunt toti lapidei, duri et obtenebrati; quum vident sanctam mensam et sacris intersunt obsequiis, irreverentes sunt et insensibiles; sumentes Eucharistiam, afficiuntur quasi gustu vilis panis. Ego videns compunctos, subsanno eos; universa autem bona quæ fiunt ex fortitudine et desiderio, interficere didici ab eo qui me genuit patre. Ego sum mater risus, auctrix somni, amica saturitatis; ego redarguta non doleo; ego fictæ reverentiæ et fictæ religiositati connector.

Miser ego stupens et pavens in verbis furentis vesaniæ, interrogavi, volens discere nomen gignentis eam. Quæ ait : Ego non habeo unam genituram, sed generatio mea est mixta, varia et quodammodo instabilis. Saturitas roborat me; tempus facit me crescere. Maligna consuetudo me fixit : quam qui retinet, nunquam erit liber a me. Persevera cogitans in vigilia multa æternum judicium : forte relaxabor paululum a te. Vide causam meam ex qua in te gignor, et contra matrem meam fortiter agoniza : non enim in omnibus habeo causam unam. Ora plurimum in loculis mortuorum, depingens in corde tuo imaginem horum continuo indelebilem et indeficientem : nisi enim imago istorum fuerit in corde tuo depicta stilo jejunii et penna vigiliæ, nunquam me vinces.

A lapidea insensibilitate, videlicet prava mortificatione animæ et morte mentis, ante mortem corporis liberet nos Deus Jesus Christus sua passione, per quam redemptus obtinet gradum et ascensum virtutis in sanctificationem vitæ.

Footnotes

1. GRADUS XVIII sec. Græcum. ↩