Gradus 16
DE AVARITIA.
PLURIMI sapientissimi doctores, post præfatum tyrannum, hunc avaritiæ millecipitem spiritum statuere consueverunt. Itaque ne insipientes nos sapientium immutemus ordinem, eamdem regulam terminumque secuti, pauca prius de morbo ipso, ac sic postmodum de ipsius curatione loquemur.
Avaritia sive cupiditas est idolorum veneratio, infidelitatis filia;1 infirmitatum occasiones præfert, senectutis est vates, terræ siccitatem præcinit, venturæ fami prospicendum suadet.
Avarus est Evangeliorum irrisor transgressorque voluntarius. — Qui caritatem possidet, pecunias spargit; qui vero utramque rem se tenere dicit, ipse se fallit. — Qui semetipsum luget, etiam corpus abnegavit: nam si ad id se tempus vocet, neque illi parcet. — Ne dixeris: Pauperum gratia pecunias congrego.2 Duobus enim minutis cœleste regnum venit.
Hospitalis et avarus sibi invicem obviaverunt, postremusque priorem indiscretum appellavit. — Qui vicit hoc vitium, amputavit curas; qui vero illo devinctus est, nunquam orabit pure.
Avaritiæ initium eleemosynas prætendit, finis vero est odium pauperum. Dum congregat quisque, misericors efficitur; at quum fuerit pecunia cum copia, contrahit manus. — Vidi nonnullos pecuniis pauperes, qui prioris suæ paupertatis obliti, in conversatione pauperum spiritu divites effecti sunt.
Monachus cupidus nunquam patet acediæ: horis enim singulis illud Apostoli volvit, Qui otiosus est nec manducet; ac rursus, Manus istæ ministraverunt mihi et his qui mecum sunt.34
Footnotes
Chapter 86 of 100