Sectio 4, art. 2: UTRUM ANIMA CHRISTI HABUERIT OMNIPO-

TENTIAM RESPECTU EXECUTIONIS SU/E VOLUNTATIS

Respondetur: 1° Animg Christi virtute propria potuit quidquid voluit absolute per se lpsam lmplendum, sed in sua sapientia non voluit absolute per virtutem propriam facere id quod eam superabat, nou enim potuit esse praesumptio in eo.

2° Animg Christi, ut imtrumentum Verbi, potuit quidquid abso lute voluit, ut implendum divina virtute, v.g. resurrectionem pro prii corporis. Sed sic non voluit nisi ea quai Deus eflBcaciter decre verat, et ha2c decreta cognoscebat. Cf. ad 3un et infra q. 18, a. 5 et q. 21, a. 4.

Utrum oratio Christi semper fuerit exaudita: Kespondetur : ora tio quam fecit secundum voluntatem absolutam. utiqne; non vera oratio ejus conditionalis, v.g. « si possibile est, transeat a me cali iste ».

In hoc articulo dicitur : «Christus nihil aliud voluit, msi </u scivit Deum velle... Et ideo omnis absolula voluntas Chri.sti. eti humana, impleta fuit, quia fuit Deo conformis».

Manifestum est quod imprudentiaj est velle voluntate absoldfl et eflicaci id quod certo constat non esse futurum; Christus auteiu, Ut dic.lum est, visione beata certo so.iebat omnia futura; ergo llffl

AH QUID SB EXTENDEIiAT voluit absolute et efflcaciter id quod non erat. sive per se, sive per alios, faciendum 5.

Sic terminatur quajstio de potentia Christi, nnnc agendum est «Itiasi per antithesim de defectibus humanitatis ejus prout erat pas- .sibilis ant« resurrectionem.

Propter eamdem rationem ChrUtue meruit simpliciter gratlas efflcaces bominibus collatae aut conferendas; alias vero, scil. quse non confemntur, meruit secuadum quid, scil. ut oblatas. uon ut collatas. SIc, ut infra dicetur, Cjus Dassio est valorte lnflniti quoad sufficientiam pro omnibus. et efficaciter pro his qnibus applicatur, scil. pro parvulis baptizatis et pro adultis qui obicem non lionunt Gratia autem efficax offertur peccatorl in gratia sufficienti, tanquam fructus In flore; sed si peccator ex se resistit gratise sufficlenti, meretur privari Kratia efficaci.

QU^BSTIO XIV

DE DEFECTIBUS CORPORIS ASSUMPTIS A FILIO DEI

Primo agendura est de defectibus corporis prout erat passibile, et in quaestione sequenti de defectibus animse, scil. de passionibus seu propassionibus, ut tristitia, timor, ad explicanda verba Evangelii: «Ccepit Jesus pavere et tasdere» (Marc, xiv, 33).

In hac quaestione XIV, quoad defectus corporis quseritur:

1° An Filius Dei eos assumere debuerit;

2° Utrum in eo fuerint necessarii an voluntarii ;

3° Utrum lios defectus contraxerit sicut nos;

i" Utnim omnes defectus corporales, ut sunt tcgritudincs, as sumpserit.

Est mirabilis progressio, methodice ordinata, et attente consi deranda, ad vitandas confusiones quse non raro fiunt circa mortem Christi et BeaUe Mari» Virginis.