Sectio 5, art. 1: UTRUM FILIUS DEI IN NATURA HUMANA

ASSUMERE OEBUERIT CORPORIS DEFECTUS

Status quastionis. — Agitur de defectibus corporls prout corpui est pa«sibile, seu subjectum dolori, fami, siti, morti.

Videtur quod Christus nou debuerit eos assumere, quia habuit omnimodam perfectionem animaa quantum ad gratiam et ad scien tiam, quare non omnimodam perfectionem corporis. Hoc, ut vide tur, ei conveniebat, prout jam erat comprehensor, item prout erat innocens, poena enim supponit culpam. Et defectus corporales vi deutur etiam impedire tinem Incarnationis, quaa debet esse manif^ statio non solum bonitatis sed fortitudinis Dei.

Conclusio tamen est: Conveniens fuit eorpus assumptum a Filia Dei humanis infirmitatibus et defectibus subjacere, scil. dolori et morti.

1° Probatur ex auctoritate Sacrce Scripturw. — Ilebr., n, 18 : « ln eo in quo passus est ipse et tentatus, potens est et eis qui tentantur, auxiliarin. Item snnt alii textus qul probant Christum esuriisnr, H defatigatuni fuisse.

DE DBFECTIBUS COBPORIS A CHRISTO ASSUMPTIS

Item in Symbolo Apostolorum : « Passus, crucifixus est, et mortuus ».

Concilium Ephesinum, can. 12 (Denz., 124): « Si quis non con-, fitetur, Dei Verbum passum carne, et crucifixum carne, et mortem gustasse... A. S. ».

2° Probatur ratione theologica triplici: Conveniens fuit corpus Christi subjacere defectibus propter tria:

1. Vt pro nobis satisfaceret, portando pro nobis posnam pro peccato, Bcii. mortem, famen, sitim, nam « per peccatum mors intravit in mundum» (Rom., v, 12).

2. Ut veritatem humame naturce comprobaret, dolens ut verus homo.

3. Ut summum exemplum patientke nobis exhiberet.

Ad Jum. — Ili dolores non contrariantur perfectioni anim£e Chri sti, sed sunt quasi materia satisfactionis, cujus principium meritorium fuit eminens caritas Christi. Sic optime distinguuntur, in hac responsione sancti Thomae, materia et principi«»i. seu facultas satisfactionis. Uoc principium est amor Dei et animarum, cujus valor erat infinitus ratione personalitatis diviniB Verbi incarnati Imo Christus voluit «pavere et tasdere», ut holocaustum suum esset perfectum, dum e contra quosdam martyres prseservavit a dolore.

Ad 2°m. — Secundum Dei voluntatem, ante diem resurrectionis Christi nondum beatitudo ejus animae derivabatur ad corpus (excepto die transfigurationis) secundum illud Damasceni : « Beneplacito divinai voluntatis permittebatur oarni pati et operari qum propria», id est quse conveniunt naturaj passibili. Naturaliter caro passibilis ejus patiebatur sub ictibus illatis.

Ad S"»1. — Sic Chri.stus omnino innocens fuit pro nobis victima voluntaria.

Ad 4um. — « Et quamvis per hujusmodi dolores absconderetur ejus divinitas, manifestabatur tamen humanitas, quaj est via ad divinitatem perveniendi ». Et in hac infirmitate corporali, Christus ostendit heroicam fortitudinem, per quam et diabolum vicit et humanam infirmitatem moralem sanavit.

Ex his autem rationibus non sequitur, ut voluit Calvinus, quod Christus, ad vere satisfaciendum pro nobis, debuit eustinere etiam pcenas inferni quas merentur peccatores. Non enim requiritur ad sa tisfactionem pro peccato alterius ut omnem pcenam illi debitam alter sustineat ; sufficit quod reddat ajquivalens, quod et ultra fecit Christus. Dicit infra sanctus Thomas, III*, q. 48, a. 2 : « Ille proprie satisfacit pro offensa, qui exhibet offenso id quod aeque vel magis diligit, quam oderit offensam. Christus autem ex caritate et obedientia

• Prlnelplum merltl wt Idem ac prlnclpium satlstactionls, nam ipse actus mcrlloriUB flt autlBfnctlo iiuiinilo e«t affllctlvnB, seu quando habet dolorem iKlinllliun.

2Uf> iili OEFKCTIBUS COKPOKIS A CHKISTO ASSUMPTIS

|.;il.iendo majus aliquid Deo exhibuit, quam exigeret recompensatio totius offenese humani generis » ; magnitudo enim caritatis Filii sui Incarnati magis placebat Deo quam ei displicent omnia hbmiimm peccata, quia hic actus caritatis erat actus theandricus, prout pro cedebat radicaliter a persona Verbi.

Insuper si valeret argumentatio Calvini, sequeretur Christum debuisse in aeternum sufferre pcenas inferni, quia peccatores pcenam «eternam mereutur. Calvinus non consideravit quod pretium satisfaetionis proveuit ex amore, sicut valor meriti ; idem est enim f undamentum meriti et satisfactionis, nam opus meritorum fit satisfactorium quando fit afflictivum.