Sectio 2, art. 2: Utriim Filius sit alius a Patre

Dilncultas est quia Christus dixit: « Ego et Patcr unum sumus *. Responsi» tamen est: « Filius csl alius a Patrc, non tamen aliud ». Hoc est dc fide sec. I\ Conc. Later. in Capite « Damnamus » Denz. 432: s.Bla res (natura divina) non est generans, neque genita, nec procedens, sed cst Patcr qui general, et Filius qui gignitur, et Spiritus Sanctus qui procedit, ut distinctiones sint in personis et unitas in natura. Licet lgitur alius sit Paicr, alius Filius, alius Spiritus Sanctus. non tamen aliud; sed id quod cst Pater est Filius et Spiritus Sanctus idem omnino sc. sunt quid unum sccundum naturam, scil. consubstantiales.

Flaec expressio concilii sumitur ex S. Gregorio Xazianzeno, Ep. 1 MG. 37, 179. Et eodem modo loquutus est sanctus Fulgentius citatus a sancto Thoma in arg. « sed contra ». Sic servatur verbum Domini: a Ego et Patcr unum sumus unum, scil. iion aliud, scd alius sum a Patre, quia ab eo genitus, nullus enim ge- nerat semetipsum. Sj

In corporc art. S. Thomas hoc explicat comparando nomen mascuhne ahus, qtio significatur persona, cum nomine neutro aliud, quo signilicatur non persona. j sed natura. Legenda cst resp. ad 4m: « Neutrum genus est informe. sic convenienter j signilicat. essentiam communem. dum masculinum significat personam detei- • minatam ». • a * i tn corporc art. S. Thomas determinat vocabularium ad vitandum et Ana- nismum ct Sabellianismum.

Ad Arianismum vitandum non utimui \ agendo cle persoms divinis. vocibUS divcrsiias, di/ferentia, sed disiinctio: nam diversitas importat distinctionem m J 9 nvnrvr et differentia eam importat in specic. Item non dtcendum est: Natura dimditur in tres personas, persona Patris separatur a persona Ftln, est dispantas J y intcr eas (sunt enim aequales et aeque perfectac i, nec FiUus est ahcnus a I atre. quia est perfecte similis et unitus, sed distinctus.

\d Sabellianismum vitandum n«.n dicitur: Deus esi umcus [sed mUS m tribus personis). nec dicitur: Deus est singularis, nec Deus est sohhu.us.

M

DE SKS QtM« AD UNITATEM VEL PLURALITATE.M 1'KKTIXENT

Akt. III. — Utrum dici possit: Deus est solus.

Resp.: i) Hoc non potest dici, si solus sumitur categorematicc, seu absolute prout subjecto absolute applicat suum significatum, scil. solitudinem; hoc enirn esset dicere: Deus cst solitarius, sine consortio. Hoc esset negare societatem divinarum personarum.

2. Si vero illud solus sumatur syncatcgorcmaticc, scil. denotando solum ordinem praedicati ad subjectum, sic verum est dicere v. g. solus Deus cst aeternns sollis Deus est suum esse. Soli Deo honor et gloria.

\in . IV. — Utrum dici possit: Deus Pater est solus.

Resp.: Xon potest dici categorematice, quia Patcr non est solitarius' sed syncategorematice dici potest v. g.: i„ divinis solus Patcr «dicit» seu generat vnlf lv 4 ' T r ^ Cantat: ,<TU S0hlS Altissi™s. Jesu Christe» non ™' fju° 50 . InUS1SU altissimUS' sed *uod ,,sollls * altissimus cun, cl V 1"-fr-;a 1)1,1 atris Cfr" infra *• 36. a. 2, ad x". Ouando Fesus dlQt. tNemo noint Fflium, nisi Patcr» non vult diccre quod Filius et Sniritus

^SSoZ P°rSOnaC n°n CXduduutur nisfratLe^ mxwu rclativac, v. g. dum dicitur: solus Pater generat est q^nf^^^l^ f l0qUendi drea ,ioc Mirum

Qu. XXXII. Dc divinarum pcrsonarum cognitionc.

S. Thomas nunc tantum et non antea tractat de cognoscibilitate divinarum personarum, quia eam considerat ut proprietatcm earum relate ad nos, sicut in tractatu de Deo uno, qu. 12 tractaverat de cognoscibilitate Dei.

Sunt quatuor articuli: r. Utnim divinae personae possint per rationem naturalem cognosci. 2. Utrum sint aliquae notiones divinis personis attribuendae. 3. De numero notionum. 4. An liceat circa eas diversimode opinari.