Sectio 16, art. 1: Quomodo definienda esl satisfactio ut est pais saciamenti?

Ex ipso Concilio Tridentino eruitur hasc deflnitio: Satisfactio est voluntaria acceptatio seu toleratio pasnsa a confessario impositas, ad compensandam injuriam Deo illatam, et solvendam pamam temporalem etiam post remissum peccatum ordinarie debitam.

In quo erraverunt Protestantes circa satisfactionem ? Dixerunt peccatum non posse a Deo condonari quin simul sit plena remissio psen» peccato debitaa: sic tollunt necessitatem purgatorii. Quare? Quia juxta eos ad justificationem plene sufficit sola fides fiducialis de remissione peccatorum nostrorum per infinitam Christi satisfactionem, qui omnia debita nostra solvit.

Ha;c protestantium doctrina damnata est in Concilio Tridentino, Denz. 922 : « Si quis dixerit totam posnam simul cum culpa remitti semper a Deo, satisfactionemque pasnitentium non esse aliam quam fidem, qua apprehendunt Christum pro eis satisfecisse, an. sit ».

Hasc doctrina jam formulata est antea a S. Leone I (Denz. 146) et a Concilio Florentino, n. 699.

In capite correlativo, Concilium Trid. (Denz. 904) ait: « Sane et divina; justitiaj ratio exigere videtur, ut aliter ab eo in gratiam recipiantur qui ante baptismum per ignorantiam deliquerint; aliter vero, qui semel a peccati et dasmonis servitute liberati, et accepto Spiritus Sancti dorio scientes templum Dei violare (I Cor. DJ, 17) et Spiritum Sanctum contristare (Eph., IV, 30) non formidaverint. Et divinam clementiam decet, ne ita nobis absque ulla satisfactione peccata dimittantur, ut, occasione accepta... in graviora peccata labamur... Has satisfactoria? pajns, cautiores et vigilantiores in futurum pasnitentes efficiunt... Sic conformes efficimur Christo qui pro peccatis nostris satisfecit, certissimam quoque inde arrham habentes quod, si compatimur ei conglorificabimur (Rom. Vm, 17). Neque vero ita nostra est satisfactio hasc, quam pro peccatis nostris exsolvimus, ut non sit per Christum Jesum; nam qui ex nobis tanquam ex nobis nihil possumus, eo cooperante qui nos confortat, omnia vossumus (Phil. IV. 13)». Unde satisfactio consistit in bonis operibus,

De P.enitentia quibus Deus vere colitur et quse vim habeant ex meritis Christi. Denz. 904 sq. 923.

Notandum est quod Jansenista erraverunt in sensu opposito, contendentes panitentes non debere absolvi nisi prius peracta laboriosa diuturnaque pajnitentia ipsis injuncta (cf. Denz. 1306, 1308, 1437, 1535).