Metrum 1

Carmina qui quondam studio florente peregi, Flebilis, heu! mœstos cogor inire modos :

Ecce mihi laceræ dictant scribenda Camœnæ, Et veris elegi fletibus ora rigant.

Has saltem nullus potuit pervincere terror, Ne nostrum comites prosequerentur iter.

Gloria felicis olim viridisque juventæ, Solantur mœsti nunc mea fata senis.

Venit enim properata malis inopina senectus, Et dolor ætatem jussit inesse suam :

Intempestivi funduntur vertice cani, Et tremit effeto corpore laxa cutis.

Mors hominum felix, quæ se nec dulcibus annis Inserit, et mœstis sæpe vocata venit.

Heu, heu! quam surda miseros avertitur aure, Et flentes oculos claudere sæva negat !

Dum levibus malefida bonis fortuna faveret, Pene caput tristis merserat hora meum ;

Nunc quia fallacem mutavit nubila vultum, Protrahit ingratas impia vita moras.

Quid me felicem toties jactastis, amici ? Qui cecidit, stabili non erat ille gradu.