Metrum 12

Felix, qui potuit boni Fontem visere lucidum; Felix, qui potuit gravis Terræ solvere vincula. Quondam funera conjugis Vates Threicius gemens, Postquam flebilibus modis Silvas currere mobiles, Amnes stare coegerat, Junxitque intrepidum latus Sævis cerva leonibus, Nec visum timuit lepus Jam cantu placidum canem; Quum flagrantior intima

Fervor pectoris ureret, Nec qui cuncta subegerant, Mulcerent dominum modi, Immites superos querens, Infernas adiit domos. Illic blanda sonantibus Chordis carmina, temperans Quidquid præcipuis deæ Matris fontibus hauserat, Quod luctus dabat impotens, Quod luctum geminans amor, Deflet, Tænara commovens; Et dulci veniam prece Umbrarum dominos rogat.

Stupet tergeminus novo Captus carmine janitor; Quæ sontes agitant metu, Ultrices scelerum deæ, Jam mœstæ lacrimis madent; Non Ixionium caput Velox præcipitat rota, Et longa site perditus Spernit flumina Tantalus; Vultur dum satur est modis, Non traxit Tityi jecur. Tandem, Vincimur, arbiter Umbrarum miserans ait; Donamus comitem viro, Emptam carmine conjugem.

Sed lex dona coerceat : Ne, dum tartara liquerit, Fas sit lumina flectere. Quis legem det amantibus ? Major lex amor est sibi. Heu! noctis prope terminos Orpheus Eurydicen suam Vidit, perdidit, occidit. Vos hæc fabula respicit, Quicumque in superum diem Mentem ducere quæritis. Nam qui tartareum in specus Victus lumina flexerit, Quidquid præcipuum trahit, Perdit dum videt inferos.