Ir para o texto

Breviário Romano

Paixão do Senhor (Sextas)

Paixão do Senhor (Sextas)

Votiva da Paixão do Senhor

Outros breviários e ofícios votivos

Início

Abri, Senhor, + os meus lábios.

Dómine, lábia + mea apéries.

E a minha boca anunciará o vosso louvor.

Et os meum annuntiábit laudem tuam.

Deus, ✠ vinde em meu auxílio.

Deus ✠ in adiutórium meum inténde.

Senhor, apressai-Vos em socorrer-me.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Aleluia.

Allelúia.

Invitatório

Antífona Votiva

Ant.

Christum Regem crucifíxum, * Veníte adorémus.

Ant.

Christum Regem crucifíxum, * Veníte adorémus.

Vinde, exultemos no Senhor, cantemos com júbilo a Deus, nosso Salvador: apresentemo-nos diante d’Ele em acção de graças, e celebremo-l’O com salmos.

Veníte, exsultémus Dómino, iubilémus Deo, salutári nostro: præoccupémus fáciem eius in confessióne, et in psalmis iubilémus ei.

Ant.

Christum Regem crucifíxum, * Veníte adorémus.

Porque o Senhor é o grande Deus, e o Rei grande sobre todos os deuses, porque o Senhor não rejeitará o seu povo: pois na sua mão estão todos os confins da terra, e Ele contempla as alturas dos montes.

Quóniam Deus magnus Dóminus, et Rex magnus super omnes deos, quóniam non repéllet Dóminus plebem suam: quia in manu eius sunt omnes fines terræ, et altitúdines móntium ipse cónspicit.

Ant.

Veníte adorémus.

Porque seu é o mar, e Ele o fez, e as suas mãos fundaram a terra árida (genuflecte-se) vinde, adoremos e prostremo-nos diante de Deus: choremos diante do Senhor que nos fez, porque Ele é o Senhor, nosso Deus; e nós somos o seu povo e as ovelhas do seu pasto.

Quóniam ipsíus est mare, et ipse fecit illud, et áridam fundavérunt manus eius (genuflectitur) veníte, adorémus, et procidámus ante Deum: plorémus coram Dómino, qui fecit nos, quia ipse est Dóminus, Deus noster; nos autem pópulus eius, et oves páscuæ eius.

Ant.

Christum Regem crucifíxum, * Veníte adorémus.

Hoje, se ouvirdes a sua voz, não endureçais os vossos corações, como quando me provocaram à ira, no dia da tentação no deserto: onde vossos pais me tentaram, me provaram e viram as minhas obras.

Hódie, si vocem eius audiéritis, nolíte obduráre corda vestra, sicut in exacerbatióne secúndum diem tentatiónis in desérto: ubi tentavérunt me patres vestri, probavérunt et vidérunt ópera mea.

Ant.

Veníte adorémus.

Quarenta anos estive próximo desta geração, e disse: Sempre estes erram no coração, eles, porém, não conheceram os meus caminhos: aos quais jurei na minha ira: Não entrarão no meu repouso.

Quadragínta annis próximus fui generatióni huic, et dixi: Semper hi errant corde, ipsi vero non cognovérunt vias meas: quibus iurávi in ira mea: Si introíbunt in réquiem meam.

Ant.

Christum Regem crucifíxum, * Veníte adorémus.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Veníte adorémus.

Ant.

Christum Regem crucifíxum, * Veníte adorémus.

Hino

Votiva

Áspice, infami Deus ipse ligno

Pendet, effuso madidus cruóre;

Áspice, immiti manus alma clavo

Finditur alte.

Hunc, velut pravi scéleris minístrum;

Inter indignos médium latrones,

Cerne; crudelis fuit ista gentis

Dira volúntas.

Pallet heu! vultus; caput ecce lapsum

Flectitur; clausis óculis, Redémptor

Spíritum sacro, méritis onustum,

Fundit ab ore.

O cor, æs durum superas, gemendo,

Ni scelus tergas; tua culpa Christum

Stipiti affixit; tua culpa morti

Súbdidit atræ.

Sit Deo ætérnum decus omne in ævum,

Qui pius nostri géneris Redémptor,

Críminis labem miseris nocentem

Sánguine tersit.

Amen.

Salmos com leituras

Antífonas e Salmos Votiva

Ao Noturno

Ant.

Astitérunt reges terræ, * et príncipes convenérunt in unum, advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.

Astitérunt reges terræ, * et príncipes convenérunt in unum, advérsus Dóminum, et advérsus Christum eius.

Salmo 2 [1]

2:1 Por que razão se embraveceram as gentes: * e os povos cousas vãs meditaram?

2:2 Os reis da terra levantaram-se e os príncipes reuniram-se * contra o Senhor e contra o seu Cristo.

2:3 Rompamos os seus laços: * e sacudamos de nós o seu jugo.

2:4 Aquele que habita no céu rir-se-á deles: * e o Senhor os ridicularizará.

2:5 Ele então lhes falará na sua ira, * e conturbá-los-á na sua fúria.

2:6 Eu, porém, fui por Ele constituído Rei sobre Sião, seu santo monte, * para pregar a sua doutrina.

2:7 Disse-me o Senhor: * tu és meu filho, eu hoje te gerei.

2:8 Pede-me e dar-te-ei as gentes como tua herança, * e estenderei o teu domínio aos confins da terra.

2:9 Governá-las-ás com vara de ferro, * e quebrá-las-ás como um vaso do oleiro.

2:10 Agora, ó reis, entendei: * instruí-vos, vós que julgais a terra.

2:11 Servi o Senhor com temor: * e com tremor alegrai-vos n’Ele.

2:12 Abraçai a disciplina, para que o Senhor não se irrite, * e não pereçais fora do caminho da justiça.

2:13 Quando brevemente se incendiar a sua ira: * bem-aventurados todos os que n’Ele confiam.

2:1 Quare fremuérunt gentes: * et pópuli meditáti sunt inánia?

2:2 Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum, et advérsus Christum eius.

2:3 Dirumpámus víncula eórum: * et proiciámus a nobis iugum ipsórum.

2:4 Qui hábitat in cælis, irridébit eos: * et Dóminus subsannábit eos.

2:5 Tunc loquétur ad eos in ira sua, * et in furóre suo conturbábit eos.

2:6 Ego autem constitútus sum Rex ab eo super Sion montem sanctum eius, * prǽdicans præcéptum eius.

2:7 Dóminus dixit ad me: * Fílius meus es tu, ego hódie génui te.

2:8 Póstula a me, et dabo tibi gentes hereditátem tuam, * et possessiónem tuam términos terræ.

2:9 Reges eos in virga férrea, * et tamquam vas fíguli confrínges eos.

2:10 Et nunc, reges, intellégite: * erudímini, qui iudicátis terram.

2:11 Servíte Dómino in timóre: * et exsultáte ei cum tremóre.

2:12 Apprehéndite disciplínam, nequándo irascátur Dóminus, * et pereátis de via iusta.

2:13 Cum exárserit in brevi ira eius: * beáti omnes qui confídunt in eo.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum, advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.

Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum, advérsus Dóminum, et advérsus Christum eius.

Ant.

Multiplicáti sunt qui tríbulant me; multi insúrgunt advérsum me.

Salmo 3 [2]

3:2 Senhor, porque tantos são os que me atribulam? * Muitos se insurgem contra mim.

3:3 Muitos dizem à minha alma: * não há salvação para ele no seu Deus.

3:4 Vós, porém, Senhor, sois o meu protector, * minha glória e exaltais a minha cabeça.

3:5 Com minha voz ao Senhor clamei: * e Ele me ouviu do seu santo monte.

3:6 Deitei-me para descansar e adormeci: * e levantei-me, pois me acolheu o Senhor.

3:7 Não temerei milhares de pessoas me cercando: * levantai-Vos, ó Senhor, salvai-me, ó Deus meu!

3:8 Porque Vós tendes ferido todos os que sem causa me perseguem: * quebrastes os dentes dos pecadores.

3:9 A salvação é do Senhor: * e a vossa bênção está sobre o vosso povo.

3:2 Dómine, quid multiplicáti sunt qui tríbulant me? * multi insúrgunt advérsum me.

3:3 Multi dicunt ánimæ meæ: * Non est salus ipsi in Deo eius.

3:4 Tu autem, Dómine, suscéptor meus es, * glória mea, et exáltans caput meum.

3:5 Voce mea ad Dóminum clamávi: * et exaudívit me de monte sancto suo.

3:6 Ego dormívi, et soporátus sum: * et exsurréxi, quia Dóminus suscépit me.

3:7 Non timébo míllia pópuli circumdántis me: * exsúrge, Dómine, salvum me fac, Deus meus.

3:8 Quóniam tu percussísti omnes adversántes mihi sine causa: * dentes peccatórum contrivísti.

3:9 Dómini est salus: * et super pópulum tuum benedíctio tua.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Multiplicáti sunt qui tríbulant me; multi insúrgunt advérsum me.

Ant.

Insurrexérunt in me * testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi.

Salmo 26 [3]

26:1 O Senhor é a minha luz e a minha salvação, * a quem temerei?

26:1 O Senhor é o defensor da minha vida, * ante quem trepidarei?

26:2 Enquanto se aproximam de mim os malvados, * para devorar as minhas carnes:

26:2 Meus inimigos que me atribulam, * eles mesmos se debilitaram e caíram.

26:3 Se contra mim exércitos fizerem cerco, * o meu coração não temerá.

26:3 Ainda que se levante batalha contra mim, * mesmo assim esperarei.

26:4 Uma cousa só pedi ao Senhor, esta solicitarei, * é que habite na casa do Senhor todos os dias da minha vida:

26:4 Para ver as delícias do Senhor, * e visitar o seu templo.

26:5 Porque me escondeu no seu tabernáculo: * no dia do tormento me protegeu no recôndito do seu tabernáculo.

26:6 Ergueu-me numa pedra: * e agora ergueu a minha cabeça sobre os meus inimigos.

26:6 Circundei e no seu tabernáculo ofereci uma hóstia de júbilo: * cantarei e entoarei um salmo ao Senhor.

26:7 Ouvi, ó Senhor, a minha voz, com que clamei a Vós: * de mim tende compaixão e ouvi-me.

26:8 Meu coração Vos falou, meus olhos Vos buscaram: * Senhor, hei-de procurar o vosso rosto.

26:9 Não escondais de mim o vosso rosto: * e não Vos retireis com ira de vosso servo.

26:9 Sede a minha ajuda: * não me deixeis, nem me desprezeis, ó Deus meu Salvador.

26:10 Porque meu pai e minha mãe me abandonaram: * mas o Senhor me acolheu.

26:11 Prescrevei-me, ó Senhor, uma lei no vosso caminho: * e conduzi-me pela vereda direita, por causa dos meus inimigos.

26:12 Não me entregueis à mercê das almas que me atribulam: * pois contra mim se levantaram falsas testemunhas, mas a iniquidade mentiu contra si própria.

26:13 Creio ver os bens do Senhor * na terra dos viventes.

26:14 Espera o Senhor, porta-te virilmente: * fortifique-se o teu coração e espera no Senhor.

26:1 Dóminus illuminátio mea, et salus mea, * quem timébo?

26:1 Dóminus protéctor vitæ meæ, * a quo trepidábo?

26:2 Dum apprópiant super me nocéntes, * ut edant carnes meas:

26:2 Qui tríbulant me inimíci mei, * ipsi infirmáti sunt, et cecidérunt.

26:3 Si consístant advérsum me castra, * non timébit cor meum.

26:3 Si exsúrgat advérsum me prǽlium, * in hoc ego sperábo.

26:4 Unam pétii a Dómino, hanc requíram, * ut inhábitem in domo Dómini ómnibus diébus vitæ meæ:

26:4 Ut vídeam voluptátem Dómini, * et vísitem templum eius.

26:5 Quóniam abscóndit me in tabernáculo suo: * in die malórum protéxit me in abscóndito tabernáculi sui.

26:6 In petra exaltávit me: * et nunc exaltávit caput meum super inimícos meos.

26:6 Circuívi, et immolávi in tabernáculo eius hóstiam vociferatiónis: * cantábo, et psalmum dicam Dómino.

26:7 Exáudi, Dómine, vocem meam, qua clamávi ad te: * miserére mei, et exáudi me.

26:8 Tibi dixit cor meum, exquisívit te fácies mea: * fáciem tuam, Dómine, requíram.

26:9 Ne avértas fáciem tuam a me: * ne declínes in ira a servo tuo.

26:9 Adiútor meus esto: * ne derelínquas me, neque despícias me, Deus, salutáris meus.

26:10 Quóniam pater meus, et mater mea dereliquérunt me: * Dóminus autem assúmpsit me.

26:11 Legem pone mihi, Dómine, in via tua: * et dírige me in sémitam rectam propter inimícos meos.

26:12 Ne tradíderis me in ánimas tribulántium me: * quóniam insurrexérunt in me testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi.

26:13 Credo vidére bona Dómini * in terra vivéntium.

26:14 Exspécta Dóminum, viríliter age: * et confortétur cor tuum, et sústine Dóminum.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Insurrexérunt in me testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi.

Ant.

Inimíci mei dixérunt mala mihi: Quando moriétur, et períbit nomen ejus?

Inimíci mei dixérunt mala mihi: Quando moriétur, et períbit nomen eius?

Salmo 40 [4]

40:2 Bem-aventurado o que tem em consideração o necessitado e o pobre: * no mau dia livrá-lo-á o Senhor.

40:3 Guarde-o o Senhor e lhe dê vida e o faça feliz na terra: * e não o entregue ao poder dos seus inimigos.

40:4 O Senhor lhe dê auxílio sobre o leito da sua dor: * na doença revirastes toda sua cama.

40:5 Eu disse: ó Senhor, compadecei-Vos de mim: * sarai a minha alma, pois pequei contra Vós.

40:6 Maldades os meus inimigos falaram contra mim: * quando morrerá e perecerá o seu nome?

40:7 E, se entrava para me ver, dizia vãs cousas: * o seu coração acumulava em si a iniquidade.

40:7 Ele saía para fora, * e falava para o mesmo fim.

40:8 Murmuravam contra mim todos meus inimigos: * teciam males contra mim.

40:9 Decretaram contra mim uma injusta palavra: * o que dorme não poderá porventura volver a erguer-se?

40:10 De facto, o homem da minha paz, em quem esperei: * que comia o meu pão, engrandeceu contra mim a sua traição.

40:11 Vós, porém, ó Senhor, tende compaixão de mim e elevai-me: * e lhes retribuirei.

40:12 Nisto conhecerei que Vós me quereis bem: * porque sobre mim o meu inimigo não se alegrará.

40:13 Porque Vós me suportastes por causa da minha inocência: * e me fortificastes ante Vós para sempre.

40:14 Seja bendito o Senhor Deus de Israel por todos os séculos dos séculos: * assim seja, assim seja.

40:2 Beátus qui intéllegit super egénum, et páuperem: * in die mala liberábit eum Dóminus.

40:3 Dóminus consérvet eum, et vivíficet eum, et beátum fáciat eum in terra: * et non tradat eum in ánimam inimicórum eius.

40:4 Dóminus opem ferat illi super lectum dolóris eius: * univérsum stratum eius versásti in infirmitáte eius.

40:5 Ego dixi: Dómine, miserére mei: * sana ánimam meam, quia peccávi tibi.

40:6 Inimíci mei dixérunt mala mihi: * Quando moriétur, et períbit nomen eius?

40:7 Et si ingrediebátur ut vidéret, vana loquebátur: * cor eius congregávit iniquitátem sibi.

40:7 Egrediebátur foras, * et loquebátur in idípsum.

40:8 Advérsum me susurrábant omnes inimíci mei: * advérsum me cogitábant mala mihi.

40:9 Verbum iníquum constituérunt advérsum me: * Numquid qui dormit non adíciet ut resúrgat?

40:10 Étenim homo pacis meæ, in quo sperávi: * qui edébat panes meos, magnificávit super me supplantatiónem.

40:11 Tu autem, Dómine, miserére mei, et resúscita me: * et retríbuam eis.

40:12 In hoc cognóvi quóniam voluísti me: * quóniam non gaudébit inimícus meus super me.

40:13 Me autem propter innocéntiam suscepísti: * et confirmásti me in conspéctu tuo in ætérnum.

40:14 Benedíctus Dóminus, Deus Israël, a sǽculo et usque in sǽculum: * fiat, fiat.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Inimíci mei dixérunt mala mihi: Quando moriétur, et períbit nomen ejus?

Inimíci mei dixérunt mala mihi: Quando moriétur, et períbit nomen eius?

Ant.

Confundántur * et revereántur, qui quærunt ánimam meam, ut áuferant eam.

Salmo 39 [5]

39:2 Aguardei expectante o Senhor, * e Ele me atendeu.

39:3 Ouviu as minhas súplicas: * e tirou-me do abismo da miséria e do lodo profundo.

39:3 Meus pés pôs sobre pedra: * e dirigiu os meus passos.

39:4 Um cântico novo pôs na minha boca, * uma canção ao nosso Deus.

39:4 Muitos vê-l'O-ão e temerão: * e esperarão no Senhor.

39:5 Bem-aventurado o varão, cuja esperança é o nome do Senhor: * e que não olhou para vaidades e falsas loucuras.

39:6 Ó Senhor meu Deus, tendes feito muitas obras maravilhosas: * e nos vossos desígnios não há quem Vos seja semelhante.

39:6 Anunciei-os e falei deles: * é inumerável o seu número.

39:7 Não quisestes sacrifício nem oblação: * mas ouvidos me formastes.

39:7 Não pedistes holocausto nem sacrifício pelo pecado: * então disse: eis que aqui venho.

39:8 Está escrito de mim na capa do livro, para fazer a vossa vontade: * ó Deus meu, assim o quis e a vossa lei está no íntimo do meu coração.

39:10 Anunciei a vossa justiça numa grande igreja, * eis que não fecharei os meus lábios: ó Senhor, Vós o sabeis.

39:11 Não escondi a vossa justiça no meu coração: * declarei a vossa verdade e a salvação que vem de Vós.

39:11 Não escondi a vossa misericórdia e a vossa verdade * ao numeroso concílio.

39:12 Vós, ó Senhor, não afasteis de mim as vossas misericórdias: * a vossa misericórdia e a vossa verdade sempre me ampararam.

39:13 Um sem número de males me cercaram: * surpreenderam-me as minhas iniquidades e não pude vê-las.

39:13 Multiplicaram-se mais do que os cabelos da minha cabeça: * e o meu coração desfaleceu.

39:14 Seja de vosso agrado me livrardes, ó Senhor: * ó Senhor, voltai os olhos para me socorrerdes.

39:15 Simultaneamente sejam confundidos e envergonhados, os que minha vida * procuram tirar.

39:15 Recuem e fiquem confundidos, * os que me desejam males.

39:16 Sofram imediatamente a sua confusão, * aqueles que me dizem: bem, bem!

39:17 Regozijem-se e alegrem-se em Vós todos os que Vos buscam: * e os que amam a vossa salvação digam sempre: o Senhor seja glorificado.

39:18 Quanto a mim sou mendigo e pobre: * o Senhor, porém, de mim tem cuidado.

39:18 Vós sois o meu auxílio e o meu protector: * não tardeis, ó meu Deus.

39:2 Exspéctans exspectávi Dóminum, * et inténdit mihi.

39:3 Et exaudívit preces meas: * et edúxit me de lacu misériæ, et de luto fæcis.

39:3 Et státuit super petram pedes meos: * et diréxit gressus meos.

39:4 Et immísit in os meum cánticum novum, * carmen Deo nostro.

39:4 Vidébunt multi, et timébunt: * et sperábunt in Dómino.

39:5 Beátus vir, cuius est nomen Dómini spes eius: * et non respéxit in vanitátes et insánias falsas.

39:6 Multa fecísti tu, Dómine, Deus meus, mirabília tua: * et cogitatiónibus tuis non est qui símilis sit tibi.

39:6 Annuntiávi et locútus sum: * multiplicáti sunt super númerum.

39:7 Sacrifícium et oblatiónem noluísti: * aures autem perfecísti mihi.

39:7 Holocáustum et pro peccáto non postulásti: * tunc dixi: Ecce, vénio.

39:8 In cápite libri scriptum est de me ut fácerem voluntátem tuam: * Deus meus, vólui, et legem tuam in médio cordis mei.

39:10 Annuntiávi iustítiam tuam in ecclésia magna, * ecce, lábia mea non prohibébo: Dómine, tu scisti.

39:11 Iustítiam tuam non abscóndi in corde meo: * veritátem tuam et salutáre tuum dixi.

39:11 Non abscóndi misericórdiam tuam et veritátem tuam * a concílio multo.

39:12 Tu autem, Dómine, ne longe fácias miseratiónes tuas a me: * misericórdia tua et véritas tua semper suscepérunt me.

39:13 Quóniam circumdedérunt me mala, quorum non est númerus: * comprehendérunt me iniquitátes meæ, et non pótui ut vidérem.

39:13 Multiplicátæ sunt super capíllos cápitis mei: * et cor meum derelíquit me.

39:14 Compláceat tibi, Dómine, ut éruas me: * Dómine, ad adiuvándum me réspice.

39:15 Confundántur et revereántur simul, qui quærunt ánimam meam, * ut áuferant eam.

39:15 Convertántur retrórsum, et revereántur, * qui volunt mihi mala.

39:16 Ferant conféstim confusiónem suam, * qui dicunt mihi: Euge, euge.

39:17 Exsúltent et læténtur super te omnes quæréntes te: * et dicant semper: Magnificétur Dóminus: qui díligunt salutáre tuum.

39:18 Ego autem mendícus sum, et pauper: * Dóminus sollícitus est mei.

39:18 Adiútor meus, et protéctor meus tu es: * Deus meus, ne tardáveris.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Confundántur et revereántur, qui quærunt ánimam meam, ut áuferant eam.

Ant.

Conculcavérunt me inimíci mei tota die; advérsum me omnes cogitatiónes eórum in malum.

Salmo 55 [6]

55:2 Tende misericórdia de mim, Deus, porque me calcou o homem: * angustiou-me combatendo-me todo o dia.

55:3 Calcaram-me os meus inimigos todo o dia: * porque são muitos os que lutam contra mim.

55:4 Temerei desde a aurora: * mas esperarei em Vós.

55:5 Em Deus louvarei a minha palavra, em Deus espero: * não temerei o que me possa fazer a carne.

55:6 Todos os dias abominavam as minhas palavras: * para o mal, todos seus pensamentos eram contra mim.

55:7 Habitarão e esconder-se-ão: * espiarão todos meus passos.

55:8 Como disputaram a minha alma, por nada os salvareis: * na vossa ira despedaçareis estes povos.

55:9 Ó Deus, a Vós expus a minha vida: * tendes presente as minhas lágrimas.

55:9 Conforme a vossa promessa: * depois serão postos em fuga os meus inimigos.

55:10 Em qualquer dia que Vos invocar: * eis que conhecerei que sois o meu Deus.

55:11 Em Deus louvarei a palavra, no Senhor louvarei o seu discurso: * em Deus espero, não temerei o que o homem me possa fazer.

55:12 Em mim estão, ó Deus, os votos que Vos fiz, * os quais cumprirei com louvores.

55:13 Porque livrastes a minha alma da morte e os meus pés da queda: * para que eu seja agradável a Deus na luz dos viventes.

55:2 Miserére mei, Deus, quóniam conculcávit me homo: * tota die impúgnans tribulávit me.

55:3 Conculcavérunt me inimíci mei tota die: * quóniam multi bellántes advérsum me.

55:4 Ab altitúdine diéi timébo: * ego vero in te sperábo.

55:5 In Deo laudábo sermónes meos, in Deo sperávi: * non timébo quid fáciat mihi caro.

55:6 Tota die verba mea exsecrabántur: * advérsum me omnes cogitatiónes eórum in malum.

55:7 Inhabitábunt et abscóndent: * ipsi calcáneum meum observábunt.

55:8 Sicut sustinuérunt ánimam meam, pro níhilo salvos fácies illos: * in ira pópulos confrínges.

55:9 Deus, vitam meam annuntiávi tibi: * posuísti lácrimas meas in conspéctu tuo.

55:9 Sicut et in promissióne tua: * tunc converténtur inimíci mei retrórsum:

55:10 In quacúmque die invocávero te: * ecce, cognóvi, quóniam Deus meus es.

55:11 In Deo laudábo verbum, in Dómino laudábo sermónem: * in Deo sperávi, non timébo quid fáciat mihi homo.

55:12 In me sunt, Deus, vota tua, * quæ reddam, laudatiónes tibi.

55:13 Quóniam eripuísti ánimam meam de morte, et pedes meos de lapsu: * ut pláceam coram Deo in lúmine vivéntium.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Conculcavérunt me inimíci mei tota die; advérsum me omnes cogitatiónes eórum in malum.

Ant.

Fílii hóminum dentes eórum arma et sagíttæ, et lingua eórum gládius acútus.

Salmo 56 [7]

56:2 Tende piedade de mim, ó Deus, tende piedade de mim: * porque em Vós confia a minha alma.

56:2 Na sombra de vossas asas esperarei, * até que a iniquidade passe.

56:3 Clamarei ao Deus altíssimo: * ao Deus que tanto bem me tem feito.

56:4 Enviou do céu e me livrou: * cobriu de desonra os que me calcavam.

56:4 Deus enviou a sua misericórdia e a sua verdade, * e tirou a minha alma do meio dos jovens leões: dormi conturbado.

56:5 Os filhos dos homens têm dentes que são armas e setas: * e a sua língua é uma espada aguda.

56:6 Exaltai-Vos sobre os céus, ó Deus, * e a vossa glória sobre toda a terra.

56:7 Eles prepararam laços para os meus pés: * e curvaram a minha alma.

56:7 Cavaram ante mim uma cova: * e caíram nela.

56:8 Meu coração, ó Deus, está preparado, meu coração está preparado: * cantarei e entoarei salmos.

56:9 Levanta-te, glória minha, levanta-te, saltério e cítara: * levantar-me-ei à aurora.

56:10 Louvar-Vos-ei entre os povos, ó Senhor: * e entoar-Vos-ei salmos entre as gentes.

56:11 Porque a vossa misericórdia foi exaltada até aos céus * e a vossa verdade até às nuvens.

56:12 Exaltai-Vos sobre os céus, ó Deus: * e a vossa glória acima de toda a terra.

56:2 Miserére mei, Deus, miserére mei: * quóniam in te confídit ánima mea.

56:2 Et in umbra alárum tuárum sperábo, * donec tránseat iníquitas.

56:3 Clamábo ad Deum altíssimum: * Deum qui benefécit mihi.

56:4 Misit de cælo, et liberávit me: * dedit in oppróbrium conculcántes me.

56:4 Misit Deus misericórdiam suam, et veritátem suam, * et erípuit ánimam meam de médio catulórum leónum: dormívi conturbátus.

56:5 Fílii hóminum dentes eórum arma et sagíttæ: * et lingua eórum gládius acútus.

56:6 Exaltáre super cælos, Deus, * et in omnem terram glória tua.

56:7 Láqueum paravérunt pédibus meis: * et incurvavérunt ánimam meam.

56:7 Fodérunt ante fáciem meam fóveam: * et incidérunt in eam.

56:8 Parátum cor meum, Deus, parátum cor meum: * cantábo, et psalmum dicam.

56:9 Exsúrge, glória mea, exsúrge, psaltérium et cíthara: * exsúrgam dilúculo.

56:10 Confitébor tibi in pópulis, Dómine: * et psalmum dicam tibi in géntibus:

56:11 Quóniam magnificáta est usque ad cælos misericórdia tua, * et usque ad nubes véritas tua.

56:12 Exaltáre super cælos, Deus: * et super omnem terram glória tua.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Fílii hóminum dentes eórum arma et sagíttæ, et lingua eórum gládius acútus.

Ant.

Intendérunt arcum rem amáram, ut sagíttent in occúltis immaculátum.

Salmo 63 [8]

63:2 Ouvi, ó Deus, a minha oração quando Vos rogo: * livrai a minha alma do temor do inimigo.

63:3 Defendestes-me da conspiração dos malignos: * da multidão dos que praticam a iniquidade.

63:4 Pois aguçaram as suas línguas como a espada: * curvaram o arco envenenado, para de emboscada assetear o inocente.

63:6 De súbito o assetearão sem temor algum: * obstinaram-se na sua depravada resolução.

63:6 Convencionaram esconder laços: * e disseram: quem os verá?

63:7 Inventaram crimes: * cansaram-se a esquadrinhar manhas.

63:7 O homem penetrará até ao fundo do coração: * e Deus será exaltado.

63:8 As flechas das crianças são as suas feridas: * e as suas línguas contra eles perderam a força.

63:9 Todos os que os viam ficaram abalados: * e todo o homem temeu.

63:10 Anunciaram as obras de Deus, * e compreenderam os seus actos.

63:11 Alegrar-se-á o justo no Senhor e esperará n’Ele, * e serão louvados todos os de coração recto.

63:2 Exáudi, Deus, oratiónem meam cum déprecor: * a timóre inimíci éripe ánimam meam.

63:3 Protexísti me a convéntu malignántium: * a multitúdine operántium iniquitátem.

63:4 Quia exacuérunt ut gládium linguas suas: * intendérunt arcum rem amáram, ut sagíttent in occúltis immaculátum.

63:6 Súbito sagittábunt eum, et non timébunt: * firmavérunt sibi sermónem nequam.

63:6 Narravérunt ut abscónderent láqueos: * dixérunt: Quis vidébit eos?

63:7 Scrutáti sunt iniquitátes: * defecérunt scrutántes scrutínio.

63:7 Accédet homo ad cor altum: * et exaltábitur Deus.

63:8 Sagíttæ parvulórum factæ sunt plagæ eórum: * et infirmátæ sunt contra eos linguæ eórum.

63:9 Conturbáti sunt omnes qui vidébant eos: * et tímuit omnis homo.

63:10 Et annuntiavérunt ópera Dei, * et facta eius intellexérunt.

63:11 Lætábitur iustus in Dómino, et sperábit in eo, * et laudabúntur omnes recti corde.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Intendérunt arcum rem amáram, ut sagíttent in occúltis immaculátum.

Ant.

Factus sum * sicut homo sine adjutório, inter mórtuos liber.

Factus sum * sicut homo sine adiutório, inter mórtuos liber.

Salmo 87 [9]

87:2 Senhor Deus da minha salvação: * de dia e de noite clamei ante Vós.

87:3 Chegue à vossa presença a minha oração: * inclinai o vosso ouvido à minha súplica:

87:4 Pois a minha alma está repleta de males: * e a minha vida aproxima-se do inferno.

87:5 Sou contado entre os que descem à cova: * tornei-me como um homem sem socorro, livre entre os mortos.

87:6 Como os feridos que dormem nos sepulcros, de quem já não Vos lembrais: * e que foram repelidos de vossa mão.

87:7 Puseram-me num fosso profundo: * em lugares tenebrosos e na sombra da morte.

87:8 Sobre mim pesou a vossa fúria: * e fizestes vir sobre mim todas vossas ondas.

87:9 Afastastes de mim os meus conhecidos: * fizeram de mim o objecto da sua abominação.

87:9 Entregue fui e sem poder sair: * os meus olhos desfaleceram de miséria.

87:10 A Vós, ó Senhor, clamei todo o dia: * para Vós estendi as minhas mãos.

87:11 Porventura fareis milagres em mercê dos mortos: * porventura os médicos os ressuscitarão, para que Vos louvem?

87:12 Acaso publicará alguém na sepultura a vossa misericórdia, * e a vossa verdade na perdição?

87:13 Porventura vossas maravilhas serão conhecidas nas trevas, * e a vossa justiça na terra do esquecimento?

87:14 Por isso eu, ó Senhor, a Vós clamo: * e logo de manhã vai ante Vós a minha oração.

87:15 Porque rejeitais, ó Senhor, a minha oração: * e apartais de mim a vossa face?

87:16 Sou um pobre e vivo em trabalhos desde a minha mocidade: * e, depois de exaltado, fui humilhado e conturbado.

87:17 Por cima de mim passaram as vossas iras: * e os vossos terrores me conturbaram.

87:18 Cercaram-me como água todo o dia: * juntos me cercaram.

87:19 Afastastes de mim amigos e parentes: * e os meus conhecidos, devido à miséria.

87:2 Dómine, Deus salútis meæ: * in die clamávi, et nocte coram te.

87:3 Intret in conspéctu tuo orátio mea: * inclína aurem tuam ad precem meam:

87:4 Quia repléta est malis ánima mea: * et vita mea inférno appropinquávit.

87:5 Æstimátus sum cum descendéntibus in lacum: * factus sum sicut homo sine adiutório, inter mórtuos liber.

87:6 Sicut vulneráti dormiéntes in sepúlcris, quorum non es memor ámplius: * et ipsi de manu tua repúlsi sunt.

87:7 Posuérunt me in lacu inferióri: * in tenebrósis, et in umbra mortis.

87:8 Super me confirmátus est furor tuus: * et omnes fluctus tuos induxísti super me.

87:9 Longe fecísti notos meos a me: * posuérunt me abominatiónem sibi.

87:9 Tráditus sum, et non egrediébar: * óculi mei languérunt præ inópia.

87:10 Clamávi ad te, Dómine, tota die: * expándi ad te manus meas.

87:11 Numquid mórtuis fácies mirabília: * aut médici suscitábunt, et confitebúntur tibi?

87:12 Numquid narrábit áliquis in sepúlcro misericórdiam tuam, * et veritátem tuam in perditióne?

87:13 Numquid cognoscéntur in ténebris mirabília tua, * et iustítia tua in terra obliviónis?

87:14 Et ego ad te, Dómine, clamávi: * et mane orátio mea prævéniet te.

87:15 Ut quid, Dómine, repéllis oratiónem meam: * avértis fáciem tuam a me?

87:16 Pauper sum ego, et in labóribus a iuventúte mea: * exaltátus autem, humiliátus sum et conturbátus.

87:17 In me transiérunt iræ tuæ: * et terróres tui conturbavérunt me.

87:18 Circumdedérunt me sicut aqua tota die: * circumdedérunt me simul.

87:19 Elongásti a me amícum et próximum: * et notos meos a miséria.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Como era no princípio, agora e sempre, * e por todos os séculos dos séculos. Amém.

Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.

Factus sum sicut homo sine adjutório, inter mórtuos liber.

Factus sum sicut homo sine adiutório, inter mórtuos liber.

Factus est obédiens usque ad mortem.

Mortem autem crucis.

«Pai Nosso» é dito silenciosamente até «E não nos deixeis cair em tentação:»

Pai Nosso, que estais nos céus, santificado seja o vosso Nome, venha a nós o vosso Reino; seja feita a vossa vontade assim na terra como no Céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas dívidas, assim como nós perdoamos aos nossos devedores:

Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:

E não nos deixeis cair em tentação:

Et ne nos indúcas in tentatiónem:

Mas livrai-nos do mal.

Sed líbera nos a malo.

Absolvição.

Ouvi, Senhor Jesus Cristo, as preces dos vossos servos, e tende misericórdia de nós: Vós que, com o Pai e o Espírito Santo, viveis e reinais pelos séculos dos séculos.

Exáudi, Dómine Iesu Christe, preces servórum tuórum, et miserére nobis: Qui cum Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas in sǽcula sæculórum.

Amém.

Amen.

Dignai-Vos, Senhor, dar a bênção.

Iube, Dómine, benedícere.

Bênção.

Com perpétua bênção nos abençoe o Pai eterno.

Benedictióne perpétua benedícat nos Pater ætérnus.

Amém.

Amen.

Leitura 1

De Epistola beati Pauli Apostoli ad Romanos.

Rm 5:8-11,17

8 Comméndat caritátem suam Deus in nobis: quóniam cum adhuc peccatóres essémus, secúndum tempus,

9 Christus pro nobis mórtuus est: multo ígitur magis nunc iustificáti in sánguine ipsíus, salvi érimus ab ira per ipsum.

10 Si enim cum inimíci essémus, reconciliáti sumus Deo per mortem Fílii eius: multo magis reconciliáti, salvi érimus in vita ipsíus.

11 Non solum autem: sed et gloriámur in Deo per Dóminum nostrum Jesum Christum, per quem nunc reconciliatiónem accépimus.

17 Si enim uníus delícto mors regnávit per unum: multo magis abundántiam grátiæ, et donatiónis, et justítiæ accipiéntes, in vita regnábunt per unum Jesum Christum.

8 Comméndat caritátem suam Deus in nobis: quóniam cum adhuc peccatóres essémus, secúndum tempus,

9 Christus pro nobis mórtuus est: multo ígitur magis nunc iustificáti in sánguine ipsíus, salvi érimus ab ira per ipsum.

10 Si enim cum inimíci essémus, reconciliáti sumus Deo per mortem Fílii eius: multo magis reconciliáti, salvi érimus in vita ipsíus.

11 Non solum autem: sed et gloriámur in Deo per Dóminum nostrum Iesum Christum, per quem nunc reconciliatiónem accépimus.

17 Si enim uníus delícto mors regnávit per unum: multo magis abundántiam grátiæ, et donatiónis, et iustítiæ accipiéntes, in vita regnábunt per unum Iesum Christum.

E Vós, Senhor, tende misericórdia de nós.

Tu autem, Dómine, miserére nobis.

Graças a Deus.

Deo grátias.

Vínea mea elécta, ego te plantávi, dicit Dóminus: et tu facta es mihi nimis amára: * Quia parásti crucem Salvatóri tuo.

Pópule meus, quid feci tibi, aut in quo contristávi te? respónde mihi.

Quia parásti crucem Salvatóri tuo.

Dignai-Vos, Senhor, dar a bênção.

Iube, Dómine, benedícere.

Bênção.

Digne-Se o Filho Unigénito de Deus abençoar-nos e ajudar-nos.

Unigénitus Dei Fílius nos benedícere et adiuváre dignétur.

Amém.

Amen.

Leitura 2

Rm 6:1-8

1 Quid ergo dicémus? permanébimus in peccáto ut grátia abúndet?

2 Absit. Qui enim mórtui sumus peccáto, quómodo adhuc vivémus in illo?

3 An ignorátis quia quicúmque baptizáti sumus in Christo Jesu, in morte ipsíus baptizáti sumus?

4 Consepúlti enim sumus cum illo per baptísmum in mortem: ut quómodo Christus surréxit a mórtuis per glóriam Patris, ita et nos in novitáte vitæ ambulémus.

5 Si enim complantáti facti sumus similitúdini mortis eius: simul et resurrectiónis érimus.

6 Hoc sciéntes, quia vetus homo noster simul crucifíxus est, ut destruátur corpus peccáti, et ultra non serviámus peccáto.

7 Qui enim mórtuus est, justificátus est a peccáto.

8 Si autem mórtui sumus cum Christo, crédimus quia simul étiam vivémus cum Christo.

1 Quid ergo dicémus? permanébimus in peccáto ut grátia abúndet?

2 Absit. Qui enim mórtui sumus peccáto, quómodo adhuc vivémus in illo?

3 An ignorátis quia quicúmque baptizáti sumus in Christo Iesu, in morte ipsíus baptizáti sumus?

4 Consepúlti enim sumus cum illo per baptísmum in mortem: ut quómodo Christus surréxit a mórtuis per glóriam Patris, ita et nos in novitáte vitæ ambulémus.

5 Si enim complantáti facti sumus similitúdini mortis eius: simul et resurrectiónis érimus.

6 Hoc sciéntes, quia vetus homo noster simul crucifíxus est, ut destruátur corpus peccáti, et ultra non serviámus peccáto.

7 Qui enim mórtuus est, iustificátus est a peccáto.

8 Si autem mórtui sumus cum Christo, crédimus quia simul étiam vivémus cum Christo.

E Vós, Senhor, tende misericórdia de nós.

Tu autem, Dómine, miserére nobis.

Graças a Deus.

Deo grátias.

Ego propter te flagellávi Ægýptum cum primogénitis suis: * Et tu me flagellátum tradidísti, * Qui tamquam agnus coram tondénte se obmútui, et non apérui os meum.

Pópule meus, quid feci tibi, aut in quo contristávi te? respónde mihi.

Et tu me flagellátum tradidísti.

Glória ao Pai, e ao Filho, * e ao Espírito Santo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Qui tamquam agnus coram tondénte se obmútui, et non apérui os meum.

Dignai-Vos, Senhor, dar a bênção.

Iube, Dómine, benedícere.

Bênção.

A graça do Espírito Santo ilumine os nossos sentidos e corações.

Spíritus Sancti grátia illúminet sensus et corda nostra.

Amém.

Amen.

Leitura 3

Sermo sancti Bernárdi Abbátis

Feria 4. Hebdom. S. Serm. de Passione Domini

In passióne domínica, fratres, tria specialiter convénit intuéri: opus, modum, causam. Nam in ópere quidem patiéntia, in modo humílitas, in causa cáritas commendatur. Patiéntia autem singuláris, quod vidélicet: cum supra dorsum ejus fabricarent peccatóres; cum sic extenderetur in ligno, ut dinumerarentur ómnia ossa ejus; cum fortíssimum illud propugnaculum, quod custódit Israël, lindique foraretur; cum foderéntur manus ejus et pedes, sicut agnus ad occisionem ductus sit et tamquam ovis coram tondénte non apéruit os suum. Non advérsus Patrem

murmurans, a quo missus fúerat; non advérsus humánum genus, pro quo, quæ non rapuit, exsolvebat; non dénique vel contra pópulum ipsum peculiárem sibi, a quo pro tantis benefíciis tanta mala recipiebat.

Modum ipsum, si diligénter attendas, non modo mitem, sed et húmilem corde cognosces. Nempe in humilitáte judícium ejus sublatum est, cum nec ad tantas blasphemias, nec ad falsissima, quæ sibi objiciebantur crímina respónderet. Vídimus, inquit, eum et non erat ei aspectus, nec speciosum forma præ fíliis hóminum, sed oppróbrium hóminum et tamquam leprosum, novissimum virórum, plane virum dolórum a Deo percussum et humiliátum; ita ut nulla esset ei spécies, neque decor. O novissimum et altíssimum! O húmilem et sublimem! Oppróbrium hóminum et glóriam Angelórum! Nemo illo sublimior, neque humilior. Dénique sputis illitus est, oppróbriis saturatus est, morte turpissima condemnátus est, cum sceleratis deputatus est. Nihílque merebitur vel ista humílitas, quæ hunc habet modum; imo quæ tam est ultra modum? Sicut est patiéntia singuláris, sic et humílitas admirábilis; utráque sine exémplo.

Utrámque tamen magnífice causa ipsa comméndat, nimírum cáritas est. Propter nímiam enim caritátem suam, qua diléxit nos Deus, ut servum redímeret, nec Pater Fílio, nec sibi Fílius ipse pepércit. Vere nímiam, quia et hæc mensúram excedit, modum superat, plane supereminens univérsis. Majórem, inquit, caritátem nemo habet, quam ut ánimam suam ponat quis pro amícis suis. Tu majórem habuisti Dómine, ponens eam étiam pro inimícis. Cum enim adhuc inimíci essémus, per mortem tuam et tibi reconciliati sumus et Patri. Quænam ergo ália vidébitur esse, vel fuísse, vel fore huic símilis caritáti? Vix pro justo quis móritur. Tu pro injustis passus es, moriens propter delícta nostra, qui venisti justificare gratis peccatóres, servos fácere fratres, captívos cohæredes, éxsules reges.

In passióne domínica, fratres, tria specialiter convénit intuéri: opus, modum, causam. Nam in ópere quidem patiéntia, in modo humílitas, in causa cáritas commendatur. Patiéntia autem singuláris, quod vidélicet: cum supra dorsum eius fabricarent peccatóres; cum sic extenderetur in ligno, ut dinumerarentur ómnia ossa eius; cum fortíssimum illud propugnaculum, quod custódit Israël, lindique foraretur; cum foderéntur manus eius et pedes, sicut agnus ad occisionem ductus sit et tamquam ovis coram tondénte non apéruit os suum. Non advérsus Patrem

murmurans, a quo missus fúerat; non advérsus humánum genus, pro quo, quæ non rapuit, exsolvebat; non dénique vel contra pópulum ipsum peculiárem sibi, a quo pro tantis benefíciis tanta mala recipiebat.

Modum ipsum, si diligénter attendas, non modo mitem, sed et húmilem corde cognosces. Nempe in humilitáte iudícium eius sublatum est, cum nec ad tantas blasphemias, nec ad falsissima, quæ sibi obiiciebantur crímina respónderet. Vídimus, inquit, eum et non erat ei aspectus, nec speciosum forma præ fíliis hóminum, sed oppróbrium hóminum et tamquam leprosum, novissimum virórum, plane virum dolórum a Deo percussum et humiliátum; ita ut nulla esset ei spécies, neque decor. O novissimum et altíssimum! O húmilem et sublimem! Oppróbrium hóminum et glóriam Angelórum! Nemo illo sublimior, neque humilior. Dénique sputis illitus est, oppróbriis saturatus est, morte turpissima condemnátus est, cum sceleratis deputatus est. Nihílque merebitur vel ista humílitas, quæ hunc habet modum; imo quæ tam est ultra modum? Sicut est patiéntia singuláris, sic et humílitas admirábilis; utráque sine exémplo.

Utrámque tamen magnífice causa ipsa comméndat, nimírum cáritas est. Propter nímiam enim caritátem suam, qua diléxit nos Deus, ut servum redímeret, nec Pater Fílio, nec sibi Fílius ipse pepércit. Vere nímiam, quia et hæc mensúram excedit, modum superat, plane supereminens univérsis. Maiórem, inquit, caritátem nemo habet, quam ut ánimam suam ponat quis pro amícis suis. Tu maiórem habuisti Dómine, ponens eam étiam pro inimícis. Cum enim adhuc inimíci essémus, per mortem tuam et tibi reconciliati sumus et Patri. Quænam ergo ália vidébitur esse, vel fuísse, vel fore huic símilis caritáti? Vix pro iusto quis móritur. Tu pro iniustis passus es, moriens propter delícta nostra, qui venisti iustificare gratis peccatóres, servos fácere fratres, captívos cohæredes, éxsules reges.

E Vós, Senhor, tende misericórdia de nós.

Tu autem, Dómine, miserére nobis.

Graças a Deus.

Deo grátias.

Te Deum

Vos louvamos, ó Deus, e reconhecemos por Senhor. * A Vós, ó Pai eterno, toda a terra adora.

Todos os Anjos, os céus e todas as Potestades, * os Querubins e os Serafins clamam incessantemente:

Santo, Santo, Santo: * Senhor, Deus dos exércitos.

Os céus e a terra estão cheios * da majestade da vossa glória.

O coro glorioso dos Apóstolos, a falange venerável dos Profetas, e a ala dos Mártires, brilhante de alvura, * cantam os vossos louvores.

A Santa Igreja confessa o vosso nome em toda a terra.: * Ó Pai de infinita majestade! Ela adora o vosso Filho Unigénito e verdadeiro. E também o Espírito Paráclito.

Vós sois o Rei da glória, ó Cristo! * Vós sois o Filho do Pai Eterno. Para salvar o homem, não hesitastes em viver no seio de uma Virgem.

Vós partistes as cadeias da morte * e abristes o reino dos céus aos fiéis.

Vós estais sentado à dextra de Deus, na glória do Pai. * Acreditamos que sois o Juiz, que há-de vir.

O seguinte verso diz-se de joelhos Vos suplicamos, pois, queirais socorrer vossos servos, * que resgatastes com vosso precioso Sangue:

Permiti que pertençam ao número dos Santos, * que estão na glória.

Salvai o vosso povo, ó Senhor, * e abençoai a vossa herança.

Guiai os vossos servos * e elevai-os até à vida eterna.

Todos os dias procuramos louvar-Vos. * E louvamos o vosso Nome no mundo e em todos os séculos dos séculos.

Dignai-Vos, ó Senhor, neste dia * preservar-nos do pecado.

Tende piedade de nós, ó Senhor, * tende piedade.

Que a vossa misericórdia desça sobre nós, * conforme a esperança que em Vós depositamos.

Senhor, eu espero em Vós; * nunca ficarei iludido.

Te Deum laudámus: * te Dóminum confitémur.

Te ætérnum Patrem * omnis terra venerátur.

Tibi omnes Ángeli, * tibi Cæli, et univérsæ Potestátes:

Tibi Chérubim et Séraphim * incessábili voce proclámant:

(Fit reverentia) Sanctus, Sanctus, Sanctus * Dóminus Deus Sábaoth.

Pleni sunt cæli et terra * maiestátis glóriæ tuæ.

Te gloriósus * Apostolórum chorus,

Te Prophetárum * laudábilis númerus,

Te Mártyrum candidátus * laudat exércitus.

Te per orbem terrárum * sancta confitétur Ecclésia,

Patrem * imménsæ maiestátis;

Venerándum tuum verum * et únicum Fílium;

Sanctum quoque * Paráclitum Spíritum.

Tu Rex glóriæ, * Christe.

Tu Patris * sempitérnus es Fílius.

(Fit reverentia) Tu, ad liberándum susceptúrus hóminem: * non horruísti Vírginis úterum.

Tu, devícto mortis acúleo, * aperuísti credéntibus regna cælórum.

Tu ad déxteram Dei sedes, * in glória Patris.

Iudex créderis * esse ventúrus.

(Sequens versus dicitur flexis genibus) Te ergo quǽsumus, tuis fámulis súbveni, * quos pretióso sánguine redemísti.

Ætérna fac cum Sanctis tuis * in glória numerári.

Salvum fac pópulum tuum, Dómine, * et bénedic hereditáti tuæ.

Et rege eos, * et extólle illos usque in ætérnum.

Per síngulos dies * benedícimus te.

(Fit reverentia, secundum consuetudinem) Et laudámus nomen tuum in sǽculum, * et in sǽculum sǽculi.

Dignáre, Dómine, die isto * sine peccáto nos custodíre.

Miserére nostri, Dómine, * miserére nostri.

Fiat misericórdia tua, Dómine, super nos, * quemádmodum sperávimus in te.

In te, Dómine, sperávi: * non confúndar in ætérnum.

Pule o resto, a menos que ore Laudes separadamente.

Oração

Votiva

Senhor, ouvi a minha oração.

Dómine, exáudi oratiónem meam.

E que o meu clamor chegue até Vós.

Et clamor meus ad te véniat.

Oremos

Orémus.

Dómine Jesu Christe, qui de cœlis ad terram de sinu Patris descendisti, et sánguinem tuum pretiósum in remissiónem peccatórum nostrórum fudisti: te humíliter deprecámur; ut in die judícii, ad déxteram tuam audíre mereámur: Veníte benedícti:

Dómine Iesu Christe, qui de cœlis ad terram de sinu Patris descendisti, et sánguinem tuum pretiósum in remissiónem peccatórum nostrórum fudisti: te humíliter deprecámur; ut in die iudícii, ad déxteram tuam audíre mereámur: Veníte benedícti:

Ó Vós, que viveis e reinais com Deus Pai em unidade do Espírito Santo, Deus, por todos os séculos dos séculos.

Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amém.

Amen.

Conclusão

Senhor, ouvi a minha oração.

Dómine, exáudi oratiónem meam.

E que o meu clamor chegue até Vós.

Et clamor meus ad te véniat.

Bendigamos o Senhor.

Benedicámus Dómino.

Graças a Deus.

Deo grátias.

E que as almas dos fiéis, pela misericórdia de Deus, descansem em paz.

Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.

Amém.

Amen.

Textos do projeto Divinum Officium.