Metrum 2

Heu, quam præcipiti mersa profundo Mens hebet, et propria luce relicta, Tendit in externas ire tenebras, Terrenis quoties flatibus acta (al. aucta), Crescit in immensum noxia cura ! Hic quondam cœlo liber aperto, Suetus in æthereos ire meatus, Cernebat rosei lumina solis, Visebat gelidæ sidera lunæ ; Et quæcumque vagos stella recursus Exercet, varios flexa per orbes, Comprensam numeris victor habebat. Quin etiam causas unde sonora Flamina sollicitent æquora ponti, Quis volvat stabilem spiritus orbem, Vel cur hesperias sidus in undas Casurum, rutilo surgat ab ortu, Quid veris placidas temperet horas, Ut terram roseis floribus ornet, Quis dedit ut pleno fertilis anno Autumnus gravidis influat uvis, Rimari solitus, atque latentis Naturæ varias reddere causas. Nunc jacet effeto lumine mentis, Et pressus gravibus colla catenis, Declivemque gerens pondere vultum, Cogitur (heu !) stolidam cernere terram.