Epistola XV. Hugonis Abbatis Cluniacensis ad Anselmum

Duleissimo ac venerabih, merito amando venerandoque Patri domino AwsrLwo, sanct Cantuariensis Ecclesiae summo pontifici, frater Huco abbas Cluniacensis, eum suo pusillo grege, quod praeparavit Deus diligentibus se in veritate.

Quoniam, vir sanctissime, difficile est optata nos ad invicem satiari presentia, vel mutua et frequenti collatione corda nostra delectari, bonum arbitramur, si saliem litte1ali visitatione animos nostros pro tempore pascamus. Quis enim tam gloriosum tamque spiritualem habens in Christo amicum, qualem vos divina nobis concessit gratia, non omnimodis oplet saluberruma illius recordatione recrear) et relevari sancta renuntiauone. Prius quidem quam faciem vestram videremus, ille suavissimus odor . bona fame, aures nostras reverberans, jam dulcedine sua nostrum interiorem hominem impinguabat. Ai postquam vestiam hilarem praesentiam cernere Deo volente meruimus, non est facile dictu qualiter lotus vobis adhaesimus, vestroque cordi quasi partem nosiri univimus. Verum non haec nostra sunt, sed ilius qui spirat ubi vult (Joan. ri, 8). Ipsi gratias agimus , ipsum exoramus ut quos ita Junait in hac vita, non permittat separari 1n ecelesti gloria. Perpendimus saus vos multas et graves postquam a nobis discessistis pertulisse anxietates. Et s1 voluntas esset summi dispositoris, scimus vos desiderasse multo magis cum Maria sedere ad pedes Domini (Luc. x,59) ejusque vultum contemplari, quam laboiare minisirando eum Maitha (ib:d., 40). Veiumtamen quia potestas hominis non est in manu ipsius, date manum voluntati illius, cui est cura de vobis, quique luce clarius novit quid sit vobis salubrius. In eo totam spem vestram 1eponite, ab ipso virluiem et perseverantiam quari(e quantum fieri potest,

91i

t patiens ad omnia, Adsit vobis ille qui nulli unquam À

defuít 1n 1pso speranti. Sed cur nos imperiti aquam in maie deferimus, dum sanclitatem vestram quas! docere presumimus ? Non' docemus, sed procoidialem amieum nostrum consolari volumus; hoc tantum secure addentes, quia domus Cluniacensis ancilla vestra in Vita et morie vestra non deerit servituti. Fjhium atttem nostrum domnum Gofiidum sat1isLam ad partes illas, sicut 8h ipso meliusaudieus, desuhantes vesti commendare paternitati necesse non aibitiantür, quoniam 'eum I39 magms sepius referre solet quantze chayitatis consihum auxiliumque ein pizieritó anno contulistis. Nec solum ipse, sed €t omnes fiattes nostri per vesiram trayseuntes pizsentiam, pluiimàm i vestrae sanctitatis pizedicant ehairifateim | Super quibus, quantas praevalemüs gratias persolentes humiliter petimus ut per hunc ad 1105 1enieamtem vestrum esse, vestiumque velle, nobis insinuare dignenini , ut gaudere possimus eum gaudente €t cum dolente, quod onmipotens Deus avertat a wobis, ut filu condoleamus. Giatia Dei et pav vobiscum, pater gloriose. Memento nostri 1n sanctis orationibus vestis. |