Skip to the text

Sectio 9, art. 2: DE DIVISIONE SACRIFICII

Ha?c divisio proponi potest secundum quatuor causas, sic magis apparebit valor definitionis sacrificii in communi et quare debeat fieri terminis voluntarie indeterminatis, sicut non debet poni in definitione vita? id quod est proprium vitas sensitivse et non invenitur in vegetativa.

  1. Hatlone ageniis Insfituentls habetur: a) sacrificium legis naturw sine positiva determinatione Dei, ut sacrificium Abel, Melchisedech ; b) sacrificia Veteris Legis seu legis mosaica? quae erant figura sacrificii Crucis; c) sacrificium Novas Legis, quod offertur modo cruento in Cruce, modo incruento ante mortem Christi, in Ccena, et in Missa post mortem Christi.

  2. Quoad Hnem, sacrificium dividitur sec. quatuor fines ejus, scil. : a) sacrificium adorationis, in V. T. prsesertim holocaustum quo exprimebatur elevatio totius mentis ad Deum et unio cum Deo, sic convenit perfectis; b) sacrificium impetrationis postulat gratias necessarias ad salutem; e) sacrificium propitiationis, seu expiationis vel reparationis, offertur ad remissionem culpa? et pcena?; d) sacrificium gratiarum actionis, ut hostia pacifica in V. T. est signum gratitudinis pro Dei beneficiis.

S. Thomas notat IH\ q. 22, a. 2, quod sacrificium Crucis, ut perfectissimum omnium et ab aliis figuratum, ordinatur ad hos quatuor fines, et pariter Missa, prout est idem sacrificium quoad substantiam ac sacrificium Crucis.

Hebc divisio quatuor finium sacrificii est maximi momenti in ordine spirituali et ideo B. P. Eymard sajpe, durante hora sancta, considerabat per modum meditationis hos quatuor fines.

  1. Ex paite torma? saciificii seu ACTIONIS SACRIFICn in V. T. distinguebantur ut explicat S. Thomas I-H, q. 102, a. 3: oblatio pro peccato cujus una pars comburebatur, alia dabatur in usum sacerdotum; hostia pacifica ad conservationem anima?, dividebatur in tres partes, una incendebatur in honorem Dei, secunda dabatur sacerdotibus, tertia fidelibus; holocaustum, ad elevationem mentis ad Deum, tota victima comburebatur.

Item ex parte forma? sacrificium dividitur in cruentum scil., cum immolatione reali seu physica victima?, et incruentum scil., sme reali effusione sanguinis, ut sacrificium Melchisedech, Ccena et Missa.

DB kaciupicio Miss*.

Notandum est etiam quod sacrificium cruentum potest esse active cruentum, ut occisio et oblatio agni paschalis, aut solum est passive cruentum ut sacrificium Crucis, in quo Christus sese obtulit morte intercedente, sed occisio ejus fuit magnum saerilegium, non quidem renovandum in Missa. Cfr. S. Thomas III, q. 48, a. 3, ad 3»«°: « Passio Christi ex parte occidentium ipsum fuit maleficium, sed ex parte ipsius ex caritate patientis fuit sacrificium. Unde hoc sacrificium ipse Christus obtulisse dicitur, non autem illi qui eum occiderunt ». Cf. m\ q. 22, a. 2, ad 1 : « Christus non se occidit, sed seipsum voluntarie morti exposuit ».

*) Quoad mateiiam oblalam sacrificia proprie dicta in V. T. dividebantur prout offerebantur animalia, aut fructus terrse, frumentuna, panis, sal, thus ardens, aut libamina, scil. vinum aut oleum. Cf. S. Th. l-II, q. 102, a. 3, ad 13m, 14".

Animadversio. Definitio logica sacrificii est quid logice univocum; sed si consideratur causalitas seu valor realis sacrificiorum, tunc causalitas omnium sacrificiorum V. T. et etiam valor Ccense ac Missa dependet ex valore sacrificii Crucis, quod in hoc ordine causalitatis est, ut aiunt Scholastici, primum analogatum, a quo omnia sacrificia alia dependent.

Ita pariter quamvis definitio virtutis moralis sit quid logice univocum, tamen quoad causalitatem omnes virtutes morales dependent a suprema earum, qua» est prudentia, auriga virtutum. Ita generaliter Thomistse et specialiter Joannes a S. Thoma ubi de virtutibus moralibus. Sic sufficienter constat de diversis finibus sacrificii etiam in omnibus religionibus K

Coioll.- Altissimum omnium sacrificiorum est igitur sacrificium crucis, cuius omnia sacrificia antecedentia erant figura et cujus Missa est commemoratio, velut continuatio modo sacramentali et applicatio usque ad finem mundi.

l Cf. J. Grimal, Le Sacerdoce et le sacrifice de N. S. Jtsus Christ, 4» ed. 1926, I. P. ch. I, * Universatitt du sacrificen:

« Dans toute 1'antiquite paienne ou juive, au eentre de la vie religieuse apparait le sacrifice. Pacte supreme du culte, consistant dans 1'offrande et la destruction d'une victime en 1'honneur de la divinite». — Ch. II: tVldte de la substitutiont: « Le trait le plus saillant du sacriflce antique parait etre la substitution d'une victlme. offerte et immolee au nom de l'homme, soit parfois pour racheter savie, soit du moins pour exprimer ses sentiments d'adoratlon et dexpiation ». — Ch. III, L'idte d'alliance: « L'effet prlncipal du sacrlflce antique paralt avoir ete de creer ou d'entretenir une sorte d'alliance, par la quelle la divinite s'unissalt. par une espece de lien de famille aux membres de la societ^ religieuse et les admettait en partlcipation a ses biens». — Ch. IV, La communton: « Elle terminait ordinairement le sacriflce antique; en mangeant 1'hostie. qui lui est substituee, l homme sldentifle, s'offre et s'immole davantage avec eile; en mangeant 1'hostie devenue chose divine et sacree, l'homme, assls comme un ami a la table de Dieu, se sanctiflce et se divinise en quelque sorte».

DE MOMKNTO OBLATIONIS INTURNiK

Communiter tenetur sacrificium Crucis etiam independenter a Cocna esse perfeetissimum sacrificium, in quo, quamvis dissentiat P. de la Taille, est non solum cruenta immolatio, sed etiam oblatio clare expressa sensibiliter in actibus externis Christi patientis et in ultimis verbis ejus, speciatim in his: « Pater, in manus tuas commendo spiritum meum (Luc. XXIQ, 46) et « Consummatum est » (Jo. XLX, 30), cf. m, q. 48, a. 3. Finis ejus est reconciliatio nostra cum Deo ut quadam spirituali societate inhasreamus illi in aaternum K

Chapter 59 of 84