II. Hoe hem die mensche oefenen moet, sal hi dat ewighe licht onfaen ende God scouwen

Sal nu die gheest Gode met Gode¹ bescouwen, sonder middel, in desen godliken lichte, daer toe behoren van node den menschen ·iij· dinghen.

Dat ierste is dat hi moet wel sijn gheordent van buten in allen doegheden, ende van binnen onghehindert, en̄ alsoe ledich alre uutwendigher werke, rechte ofte hi niet en wrachte: want es hi van binnen onledich met enighen werke der doeghet, soe is hi verbeelt; alsoe langhe alse dat in hem duert, soe en mach hi niet scouwen.

Ten anderen male, hi moet van binnen Gode ane hanghen met toeghevoegheder meyninghen en̄ minnen, rechte alse een ontsteken gloyende vier, dat nimmermeer ghebluscht en mach werden. In dier tijt dat hi sijns selfs alsoe ghevoelt, soe mach hi scouwen.

Ten derden male, hi moet hem selven verloren hebben in ene onwise, ende in ene duysternisse daer alle scouwende menschen ghebrukelike in verdoelt sijn² en̄ hem selven nemmermeer creatuerliker wijs in connen vinden. Inden afgront deser duysternissen, daer die minnende gheest sijns selfs in ghestorven is, daer beghint die openbaringhe Gods en̄ dat ewighe leven. Want in dier duysternissen schijnt en̄ werdet gheboren een onbegripelic licht, dat is die Sone Gods, daermen in scouwet ewich leven. En̄ in desen lichte wert men siende; en̄ dit godlike licht wert ghegeven inden eenvoldighen siene des gheests, daer die gheest die claer- heit, die God selve is, onfeet boven alle gaven en̄ boven creatuerlijc were, in die ledighe ydelheit des gheests, daer hi, overmits ghebrukelike minne, hem selve in verloren heeft, en̄ onfeet die claerheit Gods sonder middel; en hi wert die claerheit selve, sonder onderlaet, die hi onfeet. Siet, dese verborghene claerheit, daer men al in scouwet dies men begheert, na wise des gheests ledicheit, dese claerheit es alsoe groet, dat die minnende scouwere in sinen gronde, daer hi in rast, niet en siet noch en ghevoelt dan een onbegripelic licht; en̄ nader eenvoldigher bloetheit die alle dinc beveet, soe vint hi hem en̄ ghevoelt dat selve licht daer hi met siet en̄ niet anders. En̄ hier met hebdi dat ierste poent hoemen siende wert in godliken lichte. Salich sijn die oghen die aldus siende sijn, want si besitten dat ewighe leven.

Footnotes

1. Sur. per Deum. ↩

2. Sur. ubi omnes contemplatores fruendo aberrarunt. ↩