I. Hoe men komt in een Godscouwende leven overmits drie punten

Die ynnighe minnere Gods, die Gode besit in ghebrukeliker rasten, en̄ hem selven in toevoeghender werkeliker minnen, en̄ al sijn leven in dogheden met gherechticheden, overmits dese ·iij· poente en̄ die verborghene openbaringhe Gods, soe comt die ynnighe mensce in een godscouwende leven: ja die minnere, die ynnich en̄ gherecht es, dien God ute sire vriheit verkiesen en̄ verheffen wilt tot enen overweseliken scouwene in godliken lichte, en̄ na die wise Gods. Dit scouwen set ons in puerheit en̄ in luterheit boven al onse verstaen, want het is ene sonderlinghe chierheit en̄ ene hemelsche crone, en̄ daer toe een ewich loen alre doghede en̄ alles levens. En̄ hier toe en mach niemen comen overmits const ofte subtylheit, noch met gheenre oefeninghen; maer dien God in sinen gheeste verenighen wilt, en̄ met hem selven verclaren¹, hi mach Gode bescouwen en̄ nieman meer. Die verborghene godlike nature, die is ewich werkelike scouwende en̄ minnende na wise der persone, en̄ altoes ghebrukende in enen ommevanghe der personen in enicheit des wesens². In desen ommevanghe inder weseliker enicheit Gods, sijn alle ynnighe gheeste één met Gode in minliker ontvlotenheid; en̄ dat selve één, dat dat wesen selve es in hem selven, na wise der ewigher salicheit³. En̄ in deser hogher enicheyt godliker naturen, soe is die hemelsche Vader een oirspronc en̄ een beghin alles werkes dat ghewracht werdet in hemel en̄ in erde. Ende hi sprect in die onsonkene verborghenheit des gheests: ‘Siet, die brudegom comt; gaet uut hem yeghen.’

Dese woerde wille wi nu ontbinden en̄ verclaren van enen overweseliken scouwene, dat een gront es alre heylicheit en̄ alle dies levens dat men leven mach⁴. Tote desen godliken scouwene connen lettel menschen comen overmits die onhebbelicheit haers selfs, en̄ die verborghenheit dies lichs daermen in scouwet. En̄ hier omme en sal desen sin nieman eighenlike te gronde verstaen, overmits enighe leringhe ofte subtyl ghemerc sijns selves; want alle waerde ende al datmen, creatuerliker wijs, leren ende verstaen mach, dat is vremde ende verre beneden der waerheit die ic meyne. Mer die verenicht is met Gode, en̄ verclaert in deser waerheid, hi mach die waerheit met hair selven verstaen. Want Gode begripen ende verstaen boven alle ghelikenissen, alsoe alse hi is in hem selven, dat is God sijn met Gode, sonder middel ofte enighe anderheit die hinder ofte middel maken mach⁵. En̄ hier omme begheric van yeghenwelken mensche, die des niet en versteet noch en ghevoelt in die ghebrukelike enicheit sijns gheests, dat hijs onghearghert blive en̄ laet sijn dat es: want dat ic spreken wille dat es waer, en̄ Christus die ewighe waerheit hevet selve ghesproken in sire leren op menighe stat, waert also dat wijt wel openbaren en̄ voertbringhen consten. En̄ hier omme, die dit verstaen sal, hi moet sijns selfs ghestorven sijn en̄ in Gode leven; en̄ keren sijn aenscijn toten ewighen lichte inden gronde sijns gheests, daer hare die verborghene waerheit sonder middel openbaert. Want die hemelsche Vader wilt dat wi siende sijn, want hy is een vader des lichts: ende hier omme sprect hi ewelike, sonder middel ende sonder onderlaet in die verborghenheit ons gheests, een enich grondeloes waert en̄ niet meer⁶. Ende in desen woerde sprect hi hem selven en̄ alle dinc⁷. En̄ dit woert en ludet anders niet dan Siet. En̄ dit is die uutganc en̄ die gheboirte des soens des ewichs lichts, daermen alle salicheit in bekent en̄ siet.