V. Van enen ewighen ute gane dat wi hebben in die gheboirt des Soens

Hier onsprinct en̄ beghint een ewich ute gaen en̄ een ewich were sonder beghin, want hier is een beghin sonder beghin¹; want nadien dat die almachtighe Vader, inden gronde sire vruchtbaerheit, hem selven volcomelike begrepen hevet, soe is die Sone, dat ewighe Woert des Vaders, ute ghegaen, een ander persoen inder godheit. En̄ overmits die ewighe gheboert, sijn alle creaturen ute ghegaen ewelike, eer si ghescapen waren inder tijt; soe heefse God ane ghesien² ende bekent in hem selven met onderscede in levenden redenen³ en̄ in ener anderheit sijns selfs; doch niet een ander in alder wijs⁴, want al dat in God is, dat is God. Dit ewighe ute gaen, ende dit ewighe leven dat wi in Gode ewelike hebben en̄ sijn sonder ons selven, dat is ene oirsake ons ghescapens wesens inder tijt. En̄ onse geschapen wesen hanghet in dat ewighe wesen, en̄ het es één met hem na weseliken sine⁵. En̄ dit ewighe wesen en̄ leven, dat wi hebben en̄ sijn inder ewigher wijsheid Gods, dat is Gode ghelijc; want het hevet een ewich in bliven, sonder ondersceet, in dat godlike wesen. En̄ het hevet een ewich uutvlieten, overmits die gheboert des Soens, in ere anderheit met onderscede na ewigher redenen. En̄ overmits dese ·ij· poente eest Gode alsoe ghelijc, dat hi hem sonder onderlaet bekint ende herbeelt in deser ghelijcheit, na wesene en̄ na personen. Want al is hier ondersceet en̄ anderheit na redenen, dit ghelijc es nochtan één met den selven beelde der heyligher Drivoldicheit, dat die wijsheit Gods es, daer God hem selven in bescouwet ende alle dinc in enen ewighen Nu, sonder vore en̄ na. Met enen eenvoldighen siene, soe siet hi hem selve ane, als alle dine. En̄ dit is Gods beelde ende Gods ghelikenisse, en̄ onse beelde en̄ onse ghelikenisse; want hier in herbeeldet hem God en̄ alle dine. In desen godliken beelde hebben alle creaturen een ewich leven, sonder hem selven, alse in haren ewighen exemplare; en̄ toe desen ewighen beelde, en̄ toe desen ghelikenisse hevet ons ghemaect die heylighe Drivoldicheit. En̄ hier omme wilt God dat wi ons selfs utegaen in desen godliken lichte, en̄ dit beelde, dat ons eyghen leven es, overnatuerlike hervolghen, en̄ mit hem besitten werkelic en̄ ghebrukelic in ewigher salicheit.

Want wi vinden wel dat die scoet⁶ dies Vaders es onse eyghene gront en̄ onse oirspronc, daer wi ons levens en̄ ons wesens in beghinnen. En̄ ute onsen eyghenen gronde, dat is uten Vader en̄ ute alle dien dat in hem levet, soe schijnt ene ewighe claerheit, dat es die gheboert des Soens. En̄ in deser claerheit, dat is inden Sone, soe es die Vader hem selven openbaer, en̄ al dat in hem levet; want al dat is en̄ al dat hi hevet, dat ghevet hi den Sone, sonder allene die eyghenschap der vaderlicheit: dat blijft hi selve. En̄ hier omme al dat levet inden Vader, onvertoent in enicheit, dat levet inden Sone ute ghevloten inder openbaerheit: ende altoes blijft die eenvoldighe gront ons ewichs beelds in deimsterheden en̄ sonder wise. Maer die onghemetene claerheit die hier ute scijnt, die openbaert ende bringhet voirt die verborghenheit Gods in wisen. En̄ alle die menschen, die boven hare ghescapenheit verhaven sijn in een scouwenden levene, die sijn één met deser godliker claerheit. En̄ si sijn die claerheit selve, en̄ si sien, en̄ ghevoelen en̄ vinden hem selven, overmids dit godlike licht, dat si sijn die selve eenvoldighe gront na wise haerre onghescapenheit⁷, daer die claerheit sonder mate ute scijnt in godliker wisen, en̄, nader simpelheit des wesens, eenvoldich binnen blivet ewelike sonder wise. En̄ hier omme selen die ynnighe scouwende menschen ute gaen na wise des scouwens, boven redene en̄ boven ondersceet, ende boven hare ghescapen wesen mit ewighen instaerne. Overmits dat ingheboerne licht soe werden sy ghetransformeert en̄ één met dien selven lichte daer si met sien, ende dat si sien. En̄ alsoe hervolghen de scouwende menschen hare ewighe beelde daer si toe ghemaect sijn, en̄ bescouwen Gode en̄ alle dinc, sonder ondersceet, in enen eenvoldighen siene in godliker claerheit. En̄ dit is dat edelste en̄ dat orberlijcste scouwen, daermen toe comen mach in desen levene; want in desen scouwene blivet de mensche alre best sijns selfs gheweldich en̄ vri, en̄ mach toe nemen in hoecheden van levene, in elken minliken inkere, boven al datmen verstaen mach; want hi blivet vri ende sijns selfs gheweldich in ynnicheden en̄ in dogheden. En̄ dat staren inden godliken lichte houdet hem boven alle ynnicheit, en̄ boven alle doghede, en̄ boven al verdienen; want het is die crone en̄ die loen daer wi na haken, en̄ dien wi nu hebben en̄ besitten in selker wijs, want scouwende leven dat is een hemelsch leven. Maer waren wi verledicht ute deser ellenden⁸, soe souden wi sijn hebbeliker na onser gheschapenheit, die claerheit te onfane, en̄ soe mochte ons die glorie Gods bat en̄ edeliker na alre wijs doerschinen. Dit is die wise boven alle wisen hoemen ute gheet in een godlic scouwen en̄ in een ewich staren, en̄ hoemen ghetransformeert en̄ overformet werdet in godliker claerheit. Dit uutgaen des scouwenden menschen es oec minlic; want overmits ghebrukelike minne, lidet hi sine ghescapenheit⁹, en̄ vindet en̄ ghesmaect die rijcheit ende weelde, die God selve is, en̄ die hi vloyen doet sonder onderlaet, in die verborghenheit des gheests, daer hi steet ghelijc der edelheit Gods.