Skip to the text

IV. Hoe onsegheest wert gheëyscht ute te gane in scouwen ende in ghebruken

Nu sprect die gheest Gods in die verborghene ontvlotenheit ons gheests: ‘Gaet ute’, in een ewich scouwen en̄ ghebruken, na die wise Gods1. Alle die rijcheit, die in Gode natuerlic is, die besitten wi minlike in Gode2, en̄ God in ons, overmits die onghemetene minne die de heylighe Gheest is; want in diere minnen smaect men al, dies men begheren mach. En̄ hier omme, overmits dese minne, sijn wi ons selfs ghestorven en̄ ute ghegaen in minliker ontvlotenheid, in onwisen en̄ in deimsterheden. Daer is die gheest in enen omvanghe der heyligher Drivoldicheit, ewelike inblivende indie overweselike enicheit, in rasten en̄ in ghebrukelicheden. En̄ in die selve enicheit, na wise der vruchtbaerheit, soe is die Vader inden Sone en̄ die Sone inden Vader, en̄ alle creaturen in hem beyden. En̄ dit is boven persoenlijc ondersceet; want hier versteetmen met redenen vaderlicheit en̄ soenlicheit in levender vruchtbaerheit der naturen.

Footnotes

  1. Sur. Exite, videlicet in perpetuam contemplationem et fruitionem modo quodam divino. ↩

  2. Sur. nos amanter in ipso possidemus. ↩

Chapter 109 of 111