VI. Van enen Godliken ontmoete dat gheoefent wert in de verborghenheit ons gheests

Alse die ynnighe scouwende mensche aldus vervolghet hevet sijn ewich beelde, en̄ in deser luterheit, overmits den Sone, beseten hevet den scoet des Vaders¹: soe is hi verclaert met godliker waerheit; en̄ hi onfeet die ewighe gheboert alle uren nuwe, ende hi gheet ute na wise des lichts in een godlic scouwen. En̄ hier ontspringhet dat ·iiij· poent en̄ dat leste, dat es een minlije ontmoet, daer onse hoechste salicheit boven al² in gheleghen is.

Ghi selt weten dat die hemelsche Vader, alse een levende gront, met al dien dat in hem levet, werkelic es ghekeert in sinen Sone, alse in sijns selfs ewighe wijsheit. En̄ die selve wijsheit, en̄ al dat in hare levet, es werkelic wederboeghet inden Vader, dat es inden selven gronde, daer si ute comt. En̄ in desen ontmoete ontspringhet die derde persoen tusschen den Vader en̄ den Sone, dat es die heylighe Gheest, hare beyder minne, die een met hem beyden is inder selver naturen. Ende si beveet en̄ doregheet, werkelijc ende gebrukelic, den Vader en̄ den Sone, en̄ al dat in hem beyden levet, met alsoe groter rijcheit en̄ vrouden, dat hier af alle creaturen ewelike swighen moeten; want dat onbegripelike wonder dat in deser minnen leghet, dat onthoeghet ewelike allen creaturen in verstane. Maer daermen dit wonder versteet en̄ ghesmaect sonder verwonderen, daer is die gheest boven hem selven en̄ één met den gheeste Gods, en̄ smaect en̄ siet, sonder mate alse God, die rijcheit die hi selve es in enicheit des levenden grondes, daer hi hem besit na wise sire ongeschapenheit³.

Nu wert dit verweende ontmoet in ons na die wise Gods, sonder onderlaet, werkelic vernuwet⁴; want die Vader ghevet hem inden Sone, en̄ die Sone in den Vader, in een ewich welbehaghen en̄ in een minlijc behelsen: en̄ dit vernuwet alle uren in bande van minnen. Want alsoe ghelikerwijs alse die Vader sonder onderlaet alle dinc nuwe anesiet in die gheboert sijns Soens, alsoe werden alle dinc nuwe ghemint vanden Vader en̄ vanden Sone inden uutvlote des heylichs Gheests. En̄ dit is dat werkelike ontmoet des Vaders ende des Soens, daer wy minlic in behelst sijn overmits den heylighen Gheest in ewigher minnen.

Nu es dit werkelike ontmoet en̄ dit minlike omhelsen in sinen gronde ghebrukelic ende sonder wise; want die afgrondighe onwise Gods die is soe duyster en̄ soe wiseloes, dat si in hare beveet alle godlike wisen, en̄ were, en̄ de eyghenschap der persone inden riken omvanghe der weseliker enicheit; en̄ maect een godlic ghebruken indien abys der onghenaemtheit⁵.

En̄ hier is een ghebrukelic overliden, en̄ een vervlietende inslach in die weselike bloetheit⁶, daer alle godlike namen, en̄ alle wisen, en̄ alle levende redenen die in dien spieghel godliker waerheit ghebeeldet sijn, vallen in die eenvoldighe onghenaemtheit in onwisen en̄ sonder redene⁷. Want in desen grondelosen wiele der simpelheit werden alle dine bevaen in ghebrukeliker salicheit; en die gront blivet selve al onbegrepen, het en si met weselicker enicheit⁸. Hier voren moeten die persone wiken, en̄ al dat in Gode levet; want hier en is anders niet dan een ewich rasten in enen ghebrukeliken omvanghe minliker ontvlotenheit; en̄ dit is in dat wiselose wesen, dat alle ynnighe gheeste boven alle dinc hebben vercoren. Dit is die donkere stille⁹, daer alle minnende in sijn verloren. Maer mochte wi ons aldus in dogheden ghereden, wi souden ons schiere vanden live onteleden; ende souden vlieten in die wilde zeebaren: nemmermeer en mochte ons creature verhalen¹⁰.

Dat wi ghebrukelike besitten moeten die wesenlike enicheit, en̄ eenheit claerlike bescouwen in Drieheit, dat gheve ons die godlike minne, die en ghenen bedeleere en onseit¹¹. Amen.

Hier gaet uut dat boec der gheesteleker brulocht.

Footnotes

1. Sur. Atqui ubi intimus contemplator ea, qua dictum est ratione, aeternam suam assecutus est imaginem, et in hac puritate ac synceritate, per filium, Dei patris sinum, obtinuit ac possedit. ↩

2. praecipuè, zegt Surius. ↩

3. Sur. Ubi igitur mira haec sine admiratione et intelliguntur et gustantur, ibi spiritus supra seipsum sublevatus, unum cum Dei spiritu effectus est, et in vitalis fundi unitate, ubi seipsum secundum esse suum increatum, possidet divitias illas, quae Deus ipse est, sine meusura divino quodam modo gustat et adspeetat. ↩

4. Sur. Caeterùm deliciosa isthaec divinaque obviatio, absque intermissione activè in nobis renovatur. ↩

5. Sur. innominabili abysso. ↩

6. Sur. Hic verò fruitivus quidam excessus agitur, et defluens in essentialem nuditatem immersio. ↩

7. Sur. in simplicem illam ac innominabilem decidunt divinitatis essentiam, modi omnis ac rationis expertem. ↩

8. Sur. sed abyssus ipsa nunquam compraehenditur, nisi ab essentiali unitate. ↩

9. L. ghestille. ↩

10. Sur. Et nos quidem si ita, ut dictum est, virtutibus excolendis nos praeparare studeremus, ipso propemòdum corpore exuti, in vastissimum divinitatis pelagus navigaremus, à nulla unquàm assequendi vel impediendi creatura. ↩

11. Sur. Praestet nobis divina charitas, quae nullius unquàm quanvis mendici preces frustrata est. ↩