4. [Die vierde Becoringhe]

Hier na volcht die vierde becoringhe, die noch alder meest is tonsiene; want die daer in vallen, si verdolen soe verre van Gode en̄ van allen doechden, dat si cume emmermeer weder keren moghen. Ende dat sijn alle die ghene die, sonder oeſeninghe van doechden, met enen onghebeelden verstane haer weselic sijn in hem bevinden, en̄ besitten in bloter ledicheit haers gheests en̄ haerre naturen¹; want si² vallen in ene ydele blynde ledicheit haers wesens, en̄ werden onachtsam alre goeder werken van buten ende van binnen: want si versmaden al inwendich were, dat is willen, weten, minnen, begheren, en̄ al werkelic toevoeghen te Gode³. Maer hadden si ye in alle haren leefdage⁴ ene ure Gode ghemint en̄ ghewarigher doecht gesmaect⁵, si en mochten te desen⁶ onghelove niet comen. Want inghele en̄ heylighen, en̄ Christus selve, die selen ewelic werken, minnen ende begheren, danken en̄ loven, willen ende weten; en̄ sonder dese werke en mochten si niet salich sijn⁷. En̄ God selve, en wrachte hi niet, hi en ware noch God, noch salich. Ende hier omme sijn dese ellendighe menschen zwaerlike bedroghen; want si ontslapen ende ontsinken hem selven in weseliker naturliker rasten⁸: ende alse si dese raste in hem bevinden, sonder minnen ende sonder oeſeninghen van doechden, soe willen sise besitten ende daer bi bliven. Ende hier ute comt grote onghelove, ende verkeerde valsche vriheit van gheeste⁹. Ende alle die hier toecomen, dat sijn eenvoldighe menschen, ofte jonghe menschen¹⁰, die ongheoefent sijn in doechden, ofte die ghene die onghestorven sijn haers selfs, al hebben si hem langhe gheoefent in groter penitencien, sonder rechte meininghe ende minne te Gode. Deser liede wise dat is een stille neder sitten des lichamen, sonder werc, met ledigher onghebeelder sinlicheit¹¹ in ghekeert in hem selven¹². Ende omme dat si sonder oefeninghe sijn, en̄ sonder minlic aencleven ane Gode, soe en doerliden si hem selven niet¹³, maer si rasten in haers selfs wesen: en̄ alsoe is haer wesen hare afgod, want hem dunct dat si hebben en̄ sijn één wesen¹⁴ met Gode¹⁵. En̄ dat is ommoghelijc; ende hier omme sijn si alre zwaerlijest bedroghen, alse ic dicwile geseecht hebbe.