Prologhe

‘Die oren heeſt te hoerne, hi hore wat die gheest Gods sprect den kerken (dat is alle der heyligher Kerstenheit)’: ‘Die verwint (sprect de gheest ons Heren), hi en sal niet ghequest¹ werden vander ander² doot³.’ Dat is, die verwint sijn eyghen vleysch, die werelt ende den viant, die en sal niet ghequest werden vander ewigher doot. Soe wat mensche die meer inwert neycht tote den insprekene Gods, dan uutwert tote den woerden der menschen; en̄ dien meer lust te hoirne dat woert Gods omme leven dan omme weten; en̄ dien dat woert Gods is ene inleydende spise⁴ daer hem God in smaect boven alle dinc, en̄ die, met ghelove en̄ met trouwen, eenvoldich biden inwendighen woerde blijft: dat is die ghene die oren heeft te hoerne, want hi is hebbelic alle waerheit te verstane die hem God vertoenen wilt, en̄ hi is die ghene die alle sonden verwint, dat is die ierste doot. Ende hi en wert niet ghequest vander ewigher pinen, dat is die ander doot, die altoes den sonden volcht. Mer die menichfuldich is, ende met der heyligher Scrifturen altoes uutwaert gheet in een behaghen sijns selfs en̄ sijnre const, hi wilt altoes leeren⁵: ende die hem volghen, si en comen nemmermeer ter gherechter waerheit, noch hi mede; want hi keert sijn aenscijn vanden eenvoldighen lichte der waerheit dat in hem es⁶, en̄ hi keert hem in die menichfuldicheit der Scriſturen⁷. Ende hier omme blijft hi onverlicht van Gode, want hi en wilt den gheeste Gods noch niemene wiken, mer altoes der letteren volghen, ende al verstaen en̄ leren na sijn hoet⁸ en̄ na sijn goetdunken: ende hier omme is hi dicwile contrarie ganser leren⁹, en̄ goeden menschen, en̄ rechter heylicheit. Ende hier ave comt vele stridens en̄ crighens¹⁰, ende maect ghedeylde herten, ende is een groet hinder rechter caritaten: want wert hi wederstaen, hi wert toernich; ende laet men hem tsine¹¹, soe verweent hi hem¹². Ende hier omme sprect die Apostel: ‘Die weent¹³ staen, hi sie dat hi niet en valle¹⁴.’ Want selen wi staende bliven, ende behuet werden¹⁵ dat wi niet en vallen in groven sonden, soe moeten wi ons selven leren kennen ende ons selfs¹⁶ waernemen, ende eenvoldich inkeren in ons selven, ende inwonende bliven biden insprekene Gods. Daer selen wi horen ende leren rechte waerheit en̄ leven; en̄ dan sal onse leven concorderen¹⁷ met der heyligher Scriſturen ende met allen heylighen. En̄ overmits minne der doecht en̄ rechte oetmoedicheit, soe selen wy begheren berespt en̄ gheleert te sine vander Scrift, ende van allen menschen; en̄ ons sal altoes lusten te hoirne en̄ te siene ganse lere en̄ heylicheit van levene. Ende dese dinghen¹⁸ toenen enen goeden mensche; want alle dese dinghe sijn herde verdrietelic te hoirne ende te wetene alle den ghenen¹⁹ die hem selven te male niet en laten, ende alre eyghenheit haers selfs willichlike niet en vertien in jeghenwoirdighen dinghen ende in toecomenden dinghen, in eenre stervender oefeninghen haerre naturen, haers vleyschs ende haers bloets, haerre sinne²⁰ en̄ haerre vernuftigher werke²¹, na alder wijs dat si van Gode en̄ van sinen heylighen vrienden vermaent, gheleert en̄ ghedreven werden.