Articulus 81
DE RIDICULA ET CALUMNIOSA ELYMÆ MAGI CONTRA OMNIPOTENTIAM DEI OBJECTIONE.
ET quidem ait Elymas magus. Ad quem in Actibus Vas ait electionis: O plene omni dolo et omni fallacia, fili diaboli, inimice omnis justitiæ, non desinis subvertere vias Domini rectas. Si omnipotens est Deus, quomodo dicitur aliquid non posse? A quo, nostro theologo maledicitur, id est, magus ille beatissimo Paulo « nostro theologo » contradixit ac maledixit, divino Paulo, dicenti non posse Deum se ipsum negare. Hoc quippe ad Timotheum scripsit Apostolus:1 Si (inquiens) negaverimus Deum, ille fidelis permanet, negare se ipsum non potest.
Addens autem hoc, valde expavesco, id est, huic stultæ et infirmissimæ objectioni magi illius ista objiciens, vereor multum. Numquid et insipientiæ debeo? id est, tam insipienti instantiæ respondere non teneor. Rideo puerorum ludentium ædificia super arenam, id est, structuras infantulorum in arena ædificantium derideo, et infirmum solvere tentans, id est, tam debile argumentum dissolvere nitens, et veluti quadam incomprehensibili visione, id est profundissima et difficillima speculatione, considerare festinus de hoc, id est de hujus objectionis solutione, theologicam virtutem, id est vim ac intellectum Scripturæ. Loquitur autem ironice, quum argumentum istud nullius sit apparentiæ, et solvatur facillime.
Suimet enim negatio, id est negare se esse id quod est, casus veritatis est, id est recessus et lapsus a veritate, præsertim in Deo, qui est essentialiter ipsum esse ac veritas. Veritas autem ens est, et veritatis casus, ab exsistente lapsus, id est, a veritate deficere et abire, est exsistentem relinquere. Si ergo veritas ens est, negatio autem veritatis est casus ab exsistente;2 ex ente cadere Deus non potest, et non esse non est, id est, Deus a se ipso non potest deficere, sicut « et non esse non est ». Tanquam si quis dixerit: non posse non potest, et nescire (secundum privationem) nescit, id est, non novit ignorare privative: quoniam tale nescire non est nescire.
Quod quidem sophos, id est magus ille sapientem se reputans, non intelligens, imitatur certantium imperitos luctatores, id est pugiles inexpertos, qui sæpe infirmos esse contracertantes opinando, id est, qui putando quod alii contra se præliaturi, sint imbecilles, secundum quod ipsis videtur, et ad omnes eos viriliter umbratim pugnantes, id est, contra illos imaginarie fortiter dimicantes, et aera vanis, id est phantasticis, ictibus fiducialiter, id est audacter, percutientes in sua imaginatione, æstimant contraluctantium suorum dominari, id est, putant se dominari luctantium contra se, et se ipsos prædicant,3 id est, laudant se ipsos quasi victores, nescientes illorum virtutes, id est, quum adhuc ignorent robur adversariorum suorum.
Nos autem theologum, secundum quod possibile, considerantes, id est, nos attendentes verba Pauli pro viribus nostris, plusquam potentem Deum laudamus ut omnipotentem, ut beatum, ut solum potentem ex se ipso, et dominantem in potentia sua sæculi, id est, principantem toti mundo propria potestate, juxta illud Psalmi : Qui dominatur in virtute sua in æternum.4 Ut secundum nullum exsistentium cadentem, id est, tanquam non corruentem sub aliquo exsistente ; magis autem et superantem omnia exsistentia per virtutem superessentialem, et omnibus exsistentibus posse esse, et esse, secundum magnitudinem superantis virtutis, copiosa effusione donantem : id est, laudamus Deum potius ut fortiorem et superiorem entibus universis sua superessentiali omnipotentia, atque « donantem exsistentibus omnibus posse » essendi, « et » ipsum « esse, effusione copiosa » et liberali, juxta illud Jacobi : Qui dat omnibus affluenter.5
Footnotes
Chapter 90 of 143