Sermo 3
QUAM SIT GAUDENDUM IN ADVERSITATE; ET DE VITA ET PRÆCONIIS S. LAURENTII.
BEATI qui persecutionem patiuntur propter justitiam, quoniam ipsorum est regnum cœlorum. Matth. v, 10.
Hæc est doctrina admirabilis ac cœlestis, quam Filius Dei unigenitus, Dominus noster Jesus Christus, attulit in hunc mundum: beatitudinem in tribulationibus adversitatibusque consistere, et Dei electos ac Sanctos in vita hac persecutionibus exerceri, atque per varias tribulationes, injuriationes, oppressiones ad æternam pervenire salutem;1 ideoque in adversis esse gaudendum, nec ultionem esse quærendam, imo inimicos et persecutores esse propter Deum spiritualiter diligendos. Unde et rursus Christus apertius loquitur: Beati estis, quum maledixerint vobis homines, et persecuti vos fuerint, et dixerint omne malum adversum vos, mentientes, propter me;2 gaudete et exsultate, quoniam merces vestra copiosa est in cœlo. Hanc doctrinam ignoraverunt gentiles, qui in hac vita non aliud quam prosperitatem quærebant et appretiabantur, illosque arbitrabantur felices qui terrena felicitate pollebant, deliciis, divitiis atque honoribus affluentes. Hinc dixerunt Romani: Nemo felicior Octaviano. Et præfectus Romæ, quum S. Anastasiam ad deorum suorum sacrificia hortaretur, ipsaque diceret, Adoro Dei Filium propter nos crucifixum, dixit illi: Et cur non adoras Jovem, qui nunquam alicui injuriæ subjacuit? Sed nos Christiani ab increata et æterna Dei sapientia informati sumus, et confitemur, quod terrenis prosperitatibus abundantes, frequenter sunt reprobi, et tanto plus Deo odibiles, quanto in temporalibus abundantiores, quia de talibus Deus loquitur per Prophetam: Dimisi eos secundum desideria cordis eorum;3 ibunt in adinventionibus suis. Job quoque ait: Impii vivunt, sublevati sunt, confortatique divitiis; semen eorum permanet coram eis, et non est virga Dei super eos; ducunt in bonis dies suos, et in puncto ad inferna descendunt.4 Tales quippe non castigantur a Deo in præsenti, flagello paternæ dilectionis: ideo condemnantur ac puniuntur igne perpetuo divini rigoris. Deus nam-
Job xxiv, 12. que inultum abire non patitur ullum peccatum.
Itaque, propter hanc Christi doctrinam sancti martyres acerbissimas et exquisitissimas pœnas cum admirabili patientia, imo cum gaudio pertulerunt, scientes quod non sunt condignæ passiones temporis hujus ad futuram gloriam.5 Inter hos nobilissimus martyr, sanctus, ferventissimus magnanimusque Laurentius non parum præfulget: quem ultra præconia in præcedenti sermone tacta, Deus sublimis et benedictus adhuc multis excellentiis decoravit.
Prima est, virtus miraculorum, qua præpotens exstitit. Nam modicum antequam incarcerabatur, veniens nocte in domum cujusdam Christiani, quemdam cæcum ibi repertum, edito crucis signo, fecit videntem. Et feminam viduam a longo ac gravi capitis dolore per impositionem suæ manus eripuit. Quumque ab Hippolyto fuisset incarceratus, dixit Lucillo viro gentili, qui plorando amiserat visum: Si in Christum credideris, visum tibi recuperabo. Quo credente, baptizavit eum B. Laurentius, et visum vir ille recepit. Quo cognito, multi cæci ad sanctum venientes Laurentium, omnes ab ipso redierunt illuminati. Quumque in martyrio positus exorasset, Domine Jesu Christe, accipe spiritum meum; audiente Decio Cæsare ac aliis, vox venit de cœlis, Laurentio dicens: Adhuc multa tibi debentur certamina. Porro de miraculis ejus quibus post mortem suam a Deo est honoratus, aliqua tacta sunt supra, in sermone circa epistolam.6
Secunda excellentia est, fructus quem fecit in passione sua, et paulo postea. Quum enim Hippolytus conspexisset qualiter S. Laurentius cæcos illuminavit, dixit ad eum: Ostende mihi thesauros Ecclesiæ. Cui Laurentius: O Hippolyte, si credis in Dominum Jesum Christum, et thesauros tibi ostendo, et vitam æternam promitto. Respondit Hippolytus: Si verbis tuis efficaciam dederis, faciam quod hortaris. Eadem hora gloriosus martyr convertit Hippolytum ac suam familiam magnam, baptizavitque omnes illos. Quumque Decius cognovisset quod S. Hippolytus sepelisset B. Laurentium, jussit eum coram se præsentari. Et quum fixus maneret in fide, fecit impiissimus Decius os ejus lapidibus percuti, corpusque ejus fustibus cædi atque pectinibus ferreis laniari. Deinde tradidit eum Valeriano præfecto. Qui audiens familiam Hippolyti christianam effectam, fecit eam sibi adduci, et S. Concordiam B. Hippolyti nutricem, fecit plumbatis usque ad mortem cædi, ceteros decollari. Porro Hippolytum fecit equis indomitis alligari, atque ab equis illis per cardos ac tribulos trahi quousque spiritum tradidit. Sicque beatus et illustris Hippolytus factus est martyr vere præclarus.
Tertia excellentia S. Laurentii est, quod Deus justus judex mortem ipsius tam cito, tam terribiliter, tam evidenter est ultus. Et per hoc fidem christianam non mediocriter sublimavit. Quum enim post passionem S. Hippolyti, Decius et Valerianus in aureo curru ad amphitheatrum veherentur, ut Christianos atroci trucidarent, subito a dæmonibus obsessi sunt ambo, clamavitque Decius: O Laurenti, igneis catenis ligatum me trahis. Valerianus quoque ululans exclamavit: O Hippolyte, catenis igneis me trahis ligatum. Eademque hora profanus ac impius Valerianus infeliciter exspiravit. Decius vero domum relatus, per tres dies a dæmonio vexabatur, clamare non cessans: Adjuro te, Laurenti, cessa modicum a tormentis. In quibus verbis miser miserrime exspiravit. Quibus visis, Tryphonia Decii uxor, eorumque filia Cyrilla ac alii multi fidem amplexati sunt Christi. Audientes quoque alii milites quadraginta septem, uxorem Cæsaris cum filia sua ad Christi fidem esse conversam, venerunt cum suis uxoribus, et sacrum Baptisma a B. Dionysio Papa adepti sunt.
Ecce quam vere in beatissimo martyre isto S. Laurentio impletum est quod in exordio evangelii hodierni asserit Christus: Nisi granum frumenti cadens in terram, mortuum fuerit, ipsum solum manet;7 si autem mortuum fuerit, multum fructum affert. Sic gloriosus et imperterritus miles martyrque Christi Laurentius, in suo martyrio et postmodum copiosissimum attulit fructum, tam multos convertendo ad Dominum, imo et perducendo ad martyrii gloriosum triumphum. Nempe, ut S. Leo Papa testatur: Non minuitur persecutionibus Ecclesia, sed augetur; et grana quæ singula cadunt, multiplicata resurgunt. Imo quanto impiissimi persecutores atrocius in Christianos desævierunt, pluresque occiderunt, tanto plus crevit populus christianus: quoniam Christus martyres suos tantis mirificavit prodigiis, et fidem suam pro qua patiebantur, tam multis ac magnis confirmavit miraculis, quod innumerabiles infideles visis tot signis convertebantur ad Deum. Nam et quum dignissimus martyr Laurentius scorpionibus cædebatur, miles nomine Romanus, dixit Laurentio: Video coram te juvenem pulcherrimum stantem et membra tua cum linteo extergentem; adjuro te per Deum tuum, non me relinquas. Tunc Decius Valeriano: Puto, inquit, quod jam per magicam artem delusi simus.
Quum itaque tot virtutum exempla, tot fidei testes, tot incitamenta caritatis divinæ jam habeamus, correspondeat in nobis altitudini veritatique fidei christianæ sublimitas atque sinceritas vitæ, ut totis ad Deum præcordiis stemus conversi, et temporalia cuncta parvi pendentes, toto affectu studeamus Deo placere, in virtutibus crescere, ad cœlestem beatitudinem pervenire.
Footnotes
Chapter 134 of 278