Sectio 10, art. 1: PJgNITBNTIA EST VIRTUS

Ex praedictis textibus constat, ut dicit S. Thomas, q. 85, a. 1, quod pamitentia est virtus vel actus ejus, non est passio, importat enim in suo actu dolorem voluntatis de peccato commisso et rectam electionem emendationis. Est igitur habitus electivus secundum rectam rationem. Ut omnis virtus, cognoscitur ex suis actibus.

De actibus hujicsce virtutis. Inductive constat quod sunt plures actus psenitentise, nam secundum Evangelium, homo vere psenitens propria peccata commissa detestatur, retractat, ad ea per satisfactionem expianda paratus est, et insuper qua;libet peccata in futurum devitare proponit. Jam ex hoc apparet quod sunt tres prascipui actus psenitentise, scil. 1° contrttio cordis; prius cor erat plus minusve obduratum in mala intentione, nunc frangitur hac mala intentio qua; avertebat a Deo, cor attritum et contritum venit ad detestationem peccati et sese convertit ad Deum (metanoia est conversio ejus qui prius erat aversus); 2° se- i Matth. m 2 « Pasnitentiam agite: appiopinquavit enim regnum cselorum ». Prenltentia, metanoia, est conversio cordls, quod prius erat aversus a Deo.

DH VIRTUTK P/KNITKNTI.K cundus actus est firmum propositum pro futuro, et 3° tertius actus est satisfactio pro prajterito.

Ut autem hi actus sint salutares, pamitentia debet respicere peccatum in ordine ad Deum et ex supernaturali gratia ac motivo illud retractare. Alioquin pamitentia esset solum quid ethice bonum sicut in ordine humano aliquis pamitet de malo quod dixit de suo amico. Ut pamitentia sit salutaris debet esse apta ad reconciliandam animam cum Deo auctore gratia; et salutis, sic debet esse ex motivo supernaturali.