62. Renuit consolari anima mea

Renuit consolari anima mea,

memor fui Dei mei et delectatus sum,
Qui est aeterna mea vita et summa gloria,
pax, virtus, sapientia,
veritas, pulchra aequitas,

caritas,

et omnis boni plena satietas.

Glorientur insensati, ut voluerint, his

[sensibilibus,

spharisaei suis signis et caerimonialibus,
hypocritae et scribae suis vanis honoribus,
mihi autem pauper Iesus

placet prae his omnibus.

Qui est.

Vere magna vanitas, nimia insania
vane affici ad caduca haec visibilia,
cum excellens veri gaudii copia
sit in Dei mei dulcissima memoria.
Qui est (versus).

150 si sola Dei mei memoria
in sui absentia
cuncta superat mundi delectabilia,
gaudiorum quanta abundantia
erit mihi in eius fruibili praesentia.
Qui est (versus).
Gaudebo tripudians laetitia inenarrabili
et inebriabor dulcedine mirabili,
cum conformis apparuero vultui
Creatoris mei desiderabili.
Qui est.