Caput 4: De transitu ejus felici, es

ost hac igitur cum ile solaris radius ad occasum ten- ' P deret mortis, illaque rutilans gloriae nostrae corona f inclinaret ad casum, ut eam Dominus sibi magis aptitaret, i usum loquele per viginti duas hebdomadas miro quodam i modo sibi abstulit, ita ut‘ nec nutibus indigentias suas noli- i ficare valeret, exceptis duabus dictionibus, scilicet: Spiritus Spiritus i meus, quibus omnia necessaria sua miraculose expetebat. (4 Unde multoties contigit quod eam non intelligentes contra : voluntatem ejus facerent; quod tamen ipsa benignissime et 4 patientissime supportabat. Nam vere Deus habitabat in ea iz etcum ea, qui omnia qua per eam fiebant, suo dulcissimo i Spirita sibi placitissime dirigebat. Sed cum hoc verbum, i Spiritus meus, tam continue iteraret, hac soror ejus vice 1] quadam eam interrogabat : « Et quis est Spiritus tuus ? aut 4 de quo Angelorum orline ? » Cui illa statim expedita lingua a ita respondit : « Seraph eft spiritus meus ?. »

Post amissionem autem loquel fere per me:isem, quodam f mane ita male valuit, quod putabatur agonizare. Et dum

oid

1, Cf, Legatus, V. 1. id personis DominusJesus formam et decorem, secundum quod dicit Bernardus, indutus, quasi ad amplexum expandens brachia, et blandiendo eam respiciens, et contra faciem infirma quocumque vertebatur se statuens, acsi resolutionem ipsius vehementi desiderio expectaret. a ee eee ees