Skip to the text

Caput 6: De hora felicissimi transitus ejus

exicissima itaque instante hora, qua ille coelestis sponsus, F altissimi Patris imperialis Filius, dilectam suam, post longa desideria egredientem de mundi carcere, ad pausandum secum in thalamum amoris suscipere disponebat, felix illa centupliciterque beata anima in illud unice preexcellentis- 1 simum sacrarium, scilicet Cor JesuChristi praedulcissimum, In Cor 4 sibi tam fideliter ac jucunde patefactum cum jubilo inesti- — anima mabili suavitatis evolavit. Ibi quid viderit, quid audierit, quid baa saat 4 senserit, quidve beatitudinis affectu intraxerit ex superabun- i dantia pietatis, quae speciali privilegio tali tantoque meruit 4 uti vehiculo, quis mortalium zstimare posit ? Quam melli- tuis etiam floridi sponsi se deducentis in dulcissimis intimis f i suis blanditatibus, quamque leto tripudio concomitantium coronatisque gaudiis suscipientium, ac insimuluniversorum festivis laudibus glorificatio tam beatissime sit perfecta, cum H nihil inde balbutire queat humana fragilitas, decet proinde Deo auctori omnium decantare cum gratiarum actione car- i men jubilationis in commune cum coeli civibus. i

Cum ergo perfulgidusille sol, qui tam late sparserat radios oe suos in terra nostra, subductus esset, et respectu divinitatis : illa exigua guttula abyssur’ suam unde profluxerat repetiis~ i set, fili in tenebris derelict, per viam spei ad materne beatitudinis gloriam oculos fidei levantes, lacrymas jam tunc veraciter fanduntex corde, atque intermixtis coelestibus gaudiis de maternw glori« congratulatione cum ipsis moeroribus de propria desolatione, aliis vocibus laudes dederunt in cor

nae daverunt ! cum Responsorio, Surge Virgo. In quo dum cantaretur gua@ pausas sub umbra dilecti, audita est respondere dicens: « Nequaquam mihi sufficeret sub umbra, sed in Corde dilecti duleissime et securissime imo quietis- Sime pauso. » ? :

Post hac dumdie quodam hae Christi virgo orationi insisteret, vidit animam jam dicte sororis suae defuncte in preerutilanti gloria, et beatum Benedictum, patrem Ordinis, pracedentem, et manu baculum tenentem, et {elicem filize suse, ejusdem scilicet Abbatisse, animam amicabiliter et venerabiliter brachio circumplexantem, et ducere ante thronum venerande Trinitatis, et alta voce cum melodia pulcherrima in Jaudem et honorem ipsius animae decantare Responsorium : Quae est ista quae processit sicut sol, etc. Et cum pervenisset ante solium, Dominus blande acclinatus ad eam, dixit: « Bene venias, pulcherrima filia mea, » Illa vero pro congregatione Dominum fideliter exorabat olim sibi commissa. Tunc ista quae hac vidit dixit ad am: « Quid, soror charissima, vis filiabus tuis mandare? » Et illa: « Die eis ut amantissimum dilectum cordis et anima mew totis visceribus incessanter diligant, ejusque amori, imoet memoriz, nihilomnino preponant, » Tunc ista: «Commenda nos, inquit, omnes Deo, quia video te bene valere. » Ad quod illa : « Ego commendo filias meas in illam suavissimam requiem, in qua securissime vivo; scilicet, dulcissimum Cor amantissimi Jesu Christi. »

Chapter 232 of 257