Epistola LVIII. Guillelmi ad Anselmum

Domino, eLomnium amicorum suorura exceellenLssimp AxsELMO , unus ex servis suis, et ulinam minimus servorum Dei, GuintrLMus, optat salulis g uidium,

Nonest nostrum de meritis sanctorum virorum extollere, nec laudes eorum alterere, sed Deus qui gloriatur in sanctis suis et cui omne cor patet, novit quanta sit devotio humilitatis nostre. in Deum, quantae animi affectione diligo bonum vestrum. Nec immerito. Nen est enim mihi incognitum si quid foret in me vel minimum, quam nimio zelo amplecteremini bonam meum. Sed quoniam de meritorum meorum qualitate diffido, immundi etenim hominis immunda est oratio, genibus ac pedibus vesiis quasi advolutus, quam obnoxius possum vos deprecor,si unquam de me gaudere volueritis, orate auenbus pro fiatie meo Gaufrido. Scio enim per Dei miseiicordiom illum adepturum reiissionem peccatorum quandoque, si ex toto pro eo ad Dominum clamaveiitis. Nec id dico sine causa ; sed interim sufficiat vobis quod praemissum est, donec conveniamus in unum. Plura etenim de hoc et de aliis que vellem dicere vobis, supersedeo, quia omnia tempora sua habent; sed quoniam videtis 1n naufragio frawris me miserabiliter naufragantem, orationum vestrarum tabula sustinete periclitantem, ut qui- diu culpis nostris exigentibus naufragium sustinuimus, quandoque vestris precibus portum salutis ingredi lenere mereamur.