Articulus 50
DE SALUTATIONIS RECENS ORDINATI SIGNIFICATIONE.
SEQUITUR de significatione salutationis. Ipsa autem ad finem sanctificæ consummationis salutatio, sacram intelligentiam habet, hoc est, « salutatio » ordinati cum osculo caritativo in fine celebrationis, designat quid sacrum, ut subditur. Omnes enim quicumque adsunt, sanctificis exsistentes ordinibus, id est universi adstantes, in sanctis ordinibus exsistentes, sed et ipse perficiens summus sacerdos, id est episcopus ordinans, salutat perfectum, id est ordinatum in sacerdotem.
Quum enim sanctificativis habitudinibus et virtutibus, id est sacris scientiis, donis virtutibusque infusis, et divina vocatione, id est inspiratione, et sanctificatione, id est sincera depuratione, ad sanctificam perfectionem, id est sacram ordinationem et consecrationem, in qua datur gratia et augetur, advenit animus sacer, id est mens devota seu spiritus virtuosus, videlicet homo ordinandus, intelligendo totum per partem; amabilis est coordinatis, id est ceteris secum ordinatis (similitudo enim est causa una amoris, et unumquodque tantum habet de amabilitate quantum de bonitate, quum bonum sit appetitus objectum), et sacratissimis ordinibus, id est constitutis in illis, in deiformissimam ductus pulchritudinem, id est ad decorem internum valde deiformem, increatæ pulchritudinis sublimiter imitativum per excellentias actuum optimorum: amabilis (inquam) est amantibus æquiformibus animis, id est cordibus in virtutibus sibi æqualibus, vel saltem conformibus. Etenim simile applaudit simili sibi. Propter quod in Ecclesiastico dicitur: Omne animal diligit simile sibi, sic et omnis homo proximum sibi; omnis caro ad similem sibi conjungetur, et omnis homo simili sibi sociabitur.1 Denique conformitas gratiæ ac virtutum venustorumque morum, multis efficacior est ad excitationem mutuæ dilectionis, quam conformitas in natura et naturalibus. Similiter amor spiritualis potentior est naturali ac sociali atque carnali. Hinc inter veraciter virtuosos, spirituales, perfectos, est sincerissima, fortissima ac permansiva dilectio. Idcirco dixit Hieronymus: Illa est sola vera et spiritualis dilectio, ac glutino caritatis Christi sociata, quam non commodum proprium aut carnalis affectio, sed virtutum parilitas ac societas studii Scripturarum conciliant, gignunt, et nutriunt.2
Et ab eis sacre adjutus, id est, animus virtuosus et caritativus, a talibus amatoribus sibi conformibus, in necessariis et honestis obsequiis pie sublevatus est per opera misericordiæ spiritualia et corporalia, sicut hortatur Apostolus:3 Per caritatem servite invicem. Tales quidem implent præcepta legis naturalis, quod sibi fieri volunt rationabili voluntate, aliis prompte exhibentes, et quod sibi fieri rationabiliter nolunt, nemini facientes.45 Et certe, ut Salomon dixit, frater qui ita juvatur a fratre, quasi civitas munita.6
Inde ad se invicem sanctifica salutatio sacrificatur æquiformium animorum, id est, hac de causa salutatio ista sanctitatem imprecans et procurans animorum in virtutibus similium, « sacrificatur », id est, ad Dei honorem mutuo offertur, sacram societatem declarans, id est, ostendens quod ita se salutantes, ad invicem habeant spiritualem et puram communicationem et sodalitatem, et inter se invicem amabi-7 lem lætitiam, id est spiritualem jucunditatem. Gaudium namque oritur ex apprehensione bonitatis convenientis, et ex unione potentiæ cum objecto convenienti. Tales autem apprehendunt se sub ratione præcipui boni, et unusquisque cognoscit se amari ab alio. Ideo scriptum est: Ecce quam bonum et quam jucundum, habitare fratres in unum.8 Quorum est cor unum et anima una, sicut admonet Paulus:9 Id ipsum dicatis omnes, et non sint in vobis schismata.10 Tanquam integre salvantem, hoc est, « lætitiam salvantem », id est, conservantem ac nutrientem, formationem*, id est affectionem, seu* impressionem, vel informationem, sanctificativam: spiritualis namque exhilaratio mutua suaviter allicit, caritatem fovet, et bene agentes conservat in opere; deiformissimam pulchritudinem, id est speciositatem vitæ contemplativæ, quæ sanctam et mutuam dilectionem, quietem et tranquillitatem interiorem, ac spiritualem oblectationem, præcipue exigit et assidue solet habere conjunctas. Ecce quanta est dignitas, quanta formositas animæ sanctæ. O quales fuerunt in primitiva Ecclesia, constituti in ordinibus sacris; et, proh dolor! quales jam sumus.
Footnotes
Chapter 57 of 98