Enarratio in evangelium
MISIT JESUS DUODECIM DISCIPULOS SUOS, PRÆCIPIENS EIS ET DICENS, ETC. Matth. X, 5-8.
HODIERNO in evangelio legitur, qualiter Christus ante passionem suam misit duodecim Apostolos ad prædicandum in Judæa, dans eis virtutem faciendi magna et præclara miracula. Unde evangelium istud in solennitate Thomæ apostoli legitur, qui post Christi passionem, usque ad fines mundi missus est prædicare, atque innumerabilibus præclarissimisque miraculis coruscavit longe lateque. Itaque Matthæus ait:
Misit Jesus duodecim discipulos suos, id est Apostolos, qui inter discipulos Christi fuerant principales. Misit autem eos ad prædicandum combinatos, id est duos simul, ut dicit Marcus.1 Præcipiens eis, et dicens: In viam gentium ne abieritis, hoc est, non eatis ad prædicandum gentilibus; et in civitates Samaritanorum ne intraveritis ad prædicandum eis, similiter nec in villas nec in castella eorum. Porro Samaritani erant natione gentiles, nati ex his quos rex Assyriorum adduxit, habitareque fecit in terra decem tribuum Israel, quum cepisset et transtulisset tribus easdem, prout libro quarto Regum plenius edocetur.2 Receperuntque Samaritani quinque libros Moysis, non Prophetas. Sed potius ite ad oves quæ perierunt domus Israel. Ordo verborum est: Ite ad oves domus Israel quæ perierunt, id est ad homines Israeliticæ plebis, qui oves Dei fuerunt aut esse debuerunt, juxta illud Psalmistæ: Nos autem populus ejus et oves pascuæ ejus.3 Hi « perierunt », id est, damnationi fuerunt obnoxii per proprias culpas, et spiritualiter mortui erant peccando. In primo quoque parente per originale peccatum perierant.
Itaque, sicut Christus de se ipso asseruit, Non sum missus nisi ad oves quæ perierunt4 domus Israel, quoniam ante passionem suam in propria persona prædicare missus non fuit nisi Judæis, tanquam peculiari et fideli populo Dei, cui adventus Christi specialiter fuit per Prophetas promissus; sic Christus ante passionem suam discipulos suos non misit nisi ad prædicandum Judæis, ut vel credendo et obediendo salvarentur, vel non credendo inexcusabiles redderentur. Honorandi quippe erant Judæi, quia ex semine Patriarcharum descenderunt, et legem habuerunt a Deo per Moysen datam, atque ex eis Christus ac ejus Apostoli nati sunt. Porro post suam resurrectionem Christus præcepit Apostolis:5 Euntes in mundum universum, prædicate Evangelium omni creaturæ. Nec tamen Apostoli hoc præceptum sunt exsecuti, nisi postquam prædicaverunt Judæis per plures annos, et pro majori parte fuerunt indurati: tunc namque justa facta est transmigratio Apostolorum ad gentiles. Hinc Paulus et Barnabas dixerunt Judæis:6 Vobis oportebat primum loqui verbum Dei, sed quoniam repulistis illud, ecce convertimur ad gentes.
Euntes autem prædicate Judæis, dicentes: Quia appropinquavit regnum cœlorum, hoc est beatitudo et gloria regni cœlestis. Nam Christus sua passione pro totius mundi satisfaciendo peccatis, aperuit januam regni cœlestis, id est, impedimentum intrandi illud delevit, et meritum introeundi communicavit hominibus. Obediendo etenim Patri usque ad mortem, et crucis7 patibulum sustinendo, promeruit, quantum in ipso est et sufficienter, cunctis hominibus cœlestis regni ingressum, suumque meritum communicavit hominibus.
Sed quia doctrina Christi et Apostolorum supernaturalis fuit, et de secretis cœlestibus, idcirco Salvator dedit Apostolis virtutem et gratiam faciendi miracula, quæ sunt apta proportionataque media, utpote supernaturalia argumenta, ad probandum veritatem fidei christianæ et evangelicæ sinceritatem doctrinæ. Hinc ait: Infirmos curate, mortuos suscitate, leprosos mundate, dæmones ejicite, hoc est, vestris orationibus impetrate hominibus beneficia ista, ita quod supernaturaliter, efficienter, principaliter, præstentur a Deo, instrumentaliter vero et dispositive a vobis. Verumtamen Apostoli ante Christi passionem non leguntur aliquem mortuum suscitasse;8 sed Marcus asserit, quod dæmonia plurima ejecerunt, et ægros aliquos curaverunt. Gratis accepistis, id est, absque pretio et merito vestro accepistis a me dona gratiæ gratis datæ, videlicet virtutem faciendi miracula, et etiam dona gratiæ gratum facientis; gratis date, hoc est, pure propter Deum, non temporalis lucri aut favoris intuitu, aliis communicate beneficia ista, et sacramenta Ecclesiæ, informationem, ac cetera spiritualia bona: pro quibus nihil sumendum est per modum pretii et initi pacti, ne spiritualibus temporalia comparentur, quia hoc simoniacum esset; quamvis aliquid accipi possit tanquam stipendium vitæ. Hinc princeps Apostolorum in prima sua hortatur Canonica:9 Unusquisque sicut accepit gratiam, in alterutrum illam administrantes, sicut boni dispensatores multiformis gratiæ Dei. Hinc quoque idem beatissimus Archiapostolus, ut legitur in Actibus, dixit Simoni mago, volenti emere potestatem dandi Spiritum Sanctum :10 Pecunia tua tecum sit in perditionem, quoniam donum Dei existimasti pecunia possideri.
Footnotes
Chapter 31 of 161