Epistola XC. Amselmi ad Nepotfm

Anselmo nepoli suo commendat bonos monies. ac sfudiositatem, et. Lama lingue peipetuum usum. De so101e Sua, ejus mate, muntiat admissam illam Maiciniac: a monialibus, sed cum eam 1eposéeaet, sibi negatam.

AwsELMUs archiepiscopus, dilecto nepoti suo AxsrLuo, salutem €t benedictionem.

Soliicitudinem et Lristibam quam tu-habes de tua matre, ego quoque tolero. Unde a domino abbate Cluniacensi petii ut eam in monasterio ancillarum Dei in Marcinneio susciperet; quod ipse hbenter ua gratia annui( propter nostrum amorem; el ipse ancille Der ^oluerunt. Litteris igitur et nuntio nostro petu ab abbate Cluniaceusi et monachis ejus ut sororem nostram ad hoe mihi concedeient, quanto humihus et studiosius potui. Sed ipsi nullaienus assensum prebere voluerunt; imo commoti sunt adversum me, et magnum sibi mie fecisse dcdecus exisiimaverunt. Ego autem nondum desistam eonari, ut hoc aliqua ratione possim quod incopi perficere. Quod si non potero, non debemus tamen ego el tu frustra tiislitiam inconsolabilem assumere, sed Dei dispositioni nos et illam patienter committere. Spero enim in Deo quia non pahetur eam quibushbet incommodiatibus iia tentari, ut non possit sustinere, sed per multas tribulationes quas ab infantia passa est et (si Deus ita disposuerit) usque infinem patietur, deducet eam, et intiare faciet in requiem suam. Ego vero, in quantum potero, omnibus modis quandiu-vivam illi subveWire non cessabo. Quod autem pertinet ad te, mando, el preeipio tibi ut nullatenus sis oliosus, sed'in hoc propter quod in Anglia te reliqui in dies statuas proficere. Virtutem grammatices stude cognoscerc; dictare quotidie assuesce, maxime in prosa; et ne multum ames diffcile dictare, sed plane et rationabilter. Semper, nis: eum necessitas te cogit, Latine loquere. Super omnia bonis moribus et gravitati intende. Loquacitatem fuge ; plus enim proficit homo tacendo, et audiendo et quid de ahorum dictus et vita possit proficere conside rando, quam scientiam suam verbositate, nulla necessitate cogente, ostendendo. Saluta magistrum tuum es nostia parte amicabiliter; cui (si Deus mihi opportunitatem dederit) et pio te et pro aliis fratribus quos docet, et pro suis moribus bonis vere desidero prodesse. Interim tamen posvi super dominum priorem et multum rogavi illum quatenus

fer.

displiceat, Valc.