Epistola XCVII. Amselmi ad Jilrnostum

Domino et fratii charissimo HrnNosro frater AxSELWUS, Salutem corporis, quanta expediat, et anim:e, quanta sufficiat.

Infirmitatis tuze nimis, ingravatam molestiam, mi dilecte pariter et dilector, prius quorumdam narratione, deinde litterarum tuarum lectione cognovi. Qua de re ut taceam quantam assumpserim in aniniam meam compassionem, testis est mihi conscientia quia libenter ipsam totam transumerem in corpus

meum passionem. Sed cum certum sit quia flagellat

Deus omnem fium quem recipit (Hebr. x1, 6), mmo quodam modo eadem me charitas, et quia flagellis atuereris, impellit ad eompassionem, et quia ad hzereditatem erudiris, insitat ad congratulationem. Pensandum enim nobis est, clarissime, quantam secum ferant doloies illi consolationem, qui dum exterius nostra delicta purgant, quibus externi cruciatus intenduntur, ad filiorum Dei nos transferunt sortem, quibus superni regni gaudia promittuntur, ut dum exterior homo nosler, quem quotidie necesse esL corrumpi, flagellorum pondere pressus gemendo

suspirat, interior homo noster, quem de die in diem p

oportet renovari, peccatorum gravamine relevatus exsultando respiret. Quod nimirum tunc perveniet, si interior homo in exterioris afflictione, non per impatientiam resullaverit, sed per gratiarum actionem ezdentismanui consenserit, Cum enim semper placeamus omnipotenti Deo quoties ejus dispositionibus in nullo dissonamus, tum maxime placamus misericordem Dominum, si vapulantes verberanti sponte consonamus, Cum enim omnis ira nonnisi in adversantem se exerat, si se reus offenso per concordem de sesenlentiam consociet, necesse est ut irascentis motus deferseat, quoniam jam adversarium non invenit, quem feriat. Quapropter, charissime eum scriptum sit quia oportet nos per multas 311bu-

ParTnor. CLIX.,

devolius successit, quanto ipsum imperium a sancta devotione processit. Quam devotionem opto et o10 ut omnipotens Deus sic in nobis conservet ei nuiriat ut mentem vestian in terris suo dulcissimo aflectu, et in celis suo beato aspectu reficiat. ExXiguum et vile munus quod vobis mittit nostra pauper parvitas rogo ne despitiaL vestia dives nohiliias. $1 enin non est auro gemmisque erustatum, est certe totum charitativa fidelitate faetum et fideli charitate donatum. Post flores psalmorum additz sunt orationes septem, quarum prima non tantam oratio quantum meditatio dicenda est, qua se peccatonis anima breviter diseutiat, discutiendo despiciat, despieiendo humiliet, humliando terrore ultimi judicii concutit,

C concussa in gemitus et lacrymas erumpat. ln ora-

tionibus vero sancti Stephani et sancte Mariam Magdalene, quedam sunt qus si 1n(imo corde dicantur, cum vacat, plus tendunt ad accendendum amorem.In omnibus vero septem hortor vos ego servus et amicus animae vestrz ut attendere dignemini, etiamsi vos id melius faciatis, qua humilitate et quo affectu limoris et amoris offerendum &t saciificium orationis., Valete, et nune et in zeternum in Deo valete, et libellum missum ai1ham | nostre fidelitatis seeundum Deum et nostrarum orationum, qualescunque sint, habere. In fine epistole profero quod per totam epistolam persuadere deside10. One quod amitti necesse est, etiam cum habetis, sublimi mente contemnile; ad id solum quod zteinum beate habeii potest, quandiu non habetis humili mente contendite. Quod persuadere «olo, ut Spiritus sanctus persuadeat oro, in quo tertio : Valete.