Articulus 58
DE SIGNIFICATIONE COMMUNIONIS IN MONACHUM CONSECRATI.
IN fine vero omnium, id est circa finem actuum qui fiunt in consecratione monachorum, sacerdos in divinam communionem vocat consummatum, id est, ad communicandum suscipit consecratum in monachum;1 significans sacre quomodo perfectus, id est taliter consecratus, si vere in monadicam pervenit, id est ad monachalem professionem (unde alia translatio habet, Si ad monachicum et singulare institutum veraciter venit), et in coordinatam anagogen, id est in superductivam elevationem et contemplationem rite dispositam, non contemplator solummodo erit secundum se sacrorum, id est, non tantum erit inspector sacramentorum Ecclesiæ, præsertim Eucharistiæ, quæ in se sanctitatem et gratiam continent, neque juxta medium ordinem in communionem veniet sacratissimorum symbolorum, id est, non tantum admittetur ad sacram communionem, ut plebs laicalis sæcularis fidelis;23 sed cum divina a se participatorum sacrorum scientia, altero modo super sacram plebem in assumptionem veniet divinæ communionis, id est, cum spirituali intelligentia et limpida quadam contemplatione mysteriorum, accedet et communicabit cum sapore et fructu multiplici, multo eminentius quam plebs communis, quamvis devota, utputa habens fidem cum rationibus credendorum et intelligentia animi depurati.
Propter quod et sacerdotalibus ordinibus, id est consecratis in sacerdotes, in sacre communicativis suis sanctificationibus, id est in eorum ordinationibus, in quibus communicant, in fine sanctissimarum suarum oblationum, quia et ipsimet Deo spiritualiter offeruntur, et ipsi per episcopum offerunt Deo, sanctissimæ Eucharistiæ communio traditur, sic ut præhabitum est, a consummante, id est ordinante, eos summo sacerdote.
Non solum quia divinorum mysteriorum assumptio, id est acceptio sacramenti Eucharistiæ, uniuscujusque hierarchicæ participationis est consummatio, id est complementum atque perfectio aliarum consecrationum et hierarchicarum participationum communiter, quamvis non prorsus, ut supra expositum est; sed quia et ipsam communionem et divinissimam donationem, proportionaliter eis secundum singulas, sacræ omnes ordinationes participant: id est, etiam ideo, quoniam « ordinationes omnes sacræ », id est constituti in quacumque sacra ordinatione seu ordine sacro, « participant », id est, communicando suscipiunt, « communionem ipsam, et », pro id est, « donationem divinissimam », id est rem datam, in qua idem est dator et donum, « proportionaliter eis secundum singulas », non sic quin unusquisque illorum integrum et perfectum suscipiat Sacramentum, sed quod unusquisque secundum mensuram suæ præparationis et meriti, sumat cum effectu fructuositatis majoris aut minoris: quumque unusquisque tanto debeat (secundum congruentiam) esse majoris virtuositatis, quanto altioris est ordinis; hinc majores dicuntur divinius communicare, quamvis frequenter contingat oppositum.
A Recipiunt ergo universi et singuli communicantes « proportionaliter eis », id est secundum mensuram suæ dispositionis et dignitatis. Ideo sequitur: ad propriam earum positionis anagogen et consummationem, id est ad profectum suum et erectionem ac consummationem in Deum, ad quem sacramentum istud vocatur viaticum. Ideo teste Apostolo: Quicumque manducaverit panem hunc, vel biberit calicem Domini indigne, reus erit corporis et sanguinis Domini.4 Unde alia littera habet: Ut per sacramentum hoc subvehantur et perficiantur in Deum.
B
Footnotes
Chapter 66 of 98