In festo
SS. PHILIPPI ET JACOBI APOSTOLORUM
ENARRATIO IN LECTIONEM LOCO EPISTOLÆ
STABUNT JUSTI IN MAGNA CONSTANTIA, ETC. Sap. v, 1-5.
LECTIO ista in horum festivitate Apostolorum rationabiliter legitur, quia in ea docetur quid in judicii die intererit inter bonos et malos, inter electos et reprobos. Itaque Sapiens asserit :
Stabunt justi in magna constantia, id est fortitudine et securitate in die judicii generalis, adversus eos qui se angustiaverunt, id est, terrores, minas, oppressiones et mortem eis intulerunt; et qui abstulerunt labores eorum, id est, possessiones eorum violenter diripuerunt. Vel, « qui abstulerunt labores eorum », id est, opera eorum virtuosa laboriose peracta, dixerunt esse inania aut non veraciter bona. Videntes judicem Christum, et justos cum eo judicaturos, turbabuntur timore horribili, id est, vehementissimus timor eos concutiet, penetrabit, confundet. Et mirabuntur in subitatione insperatœ salutis, id est in accelerata eventione felicitatis justorum, quam futuram esse non crediderunt, nec speraverunt, dicentes intra se per cogitationem, pœnitentiam agentes, id est, de suis peccatis dolentes pœnitentia infructuosa et sera, quia non veniet ex caritate et zelo justitiæ, nec erunt in statu merendi ac demerendi, sed orietur pœnitentia illa ex servili timore, et ex afflictione quam patientur; et prœ angustia spiritus, id est ex pœnali oppressione et perterritione cordis sui, gementes quod ad tantam devenerunt miseriam :
Hi sunt quos aliquando, scilicet in sæculo isto et vita præsenti, habuimus in derisum, juxta illud Job :1 Deridetur justi simplicitas. Sic in die Pentecostes prædicantibus Apostolis, infideles Judæi irridendo dixerunt, Quia musto pleni sunt isti.2 Et in similitudinem improperii, id est in exemplum vituperationis, ita quod improperantes alicui dicebant : Sis ut ille; aut, Eveniat tibi ut illi. Unde sanctus Job ait : Posuit me in proverbium vulgi.3 Et Judæi obstinati dixerunt cæco a nativitate quem Christus fecit videntem :4 Tu discipulus illius sis, scilicet Christi. Quod animo maledicendi locuti sunt. Nos insensati, id est salutari sapientia destituti, vitam illorum œstimabamus insaniam, id est fatuitatem : quia præsentia atque carnalia despexerunt, in quibus perversi suam constituunt felicitatem. Unde in Evangelio legitur, quemadmodum Christo contra avaritiam prædicante, Pharisæi, qui avari erant, irridebant eum, dicentes :56 Insanit ; quid eum auditis? Impii namque et carnales habent rationem vitiis et erroribus obtenebratam: idcirco judicant stulte. Et finem illorum, puta justorum, æstimabamus esse sine honore, id est absque retributione gloriosa a Deo. Quocontra ait Psalmista:7 Pretiosa in conspectu Domini mors Sanctorum ejus. Quomodo ergo com- putati sunt inter filios Dei, id est angelos sanctos (de quibus ad Job loquitur Dominus, Ubi eras, quum me laudarent astra matutina, et jubilarent omnes filii Dei), et inter Sanctos sors (id est pars seu felix merces) illorum est?8 Ac si dicant: Miramur de isto, quod tam inopinate accidit ita, videlicet nobis tam male, et illis tam bene.
Footnotes
Chapter 35 of 278