Epistola XCVII. Ad Willelmum Abbatem Bdccensem

Vota nuncupata ante monasticam. piofessionem. in pialati manent disposuionc, Awskruus Beccensis, modo mn ister Eeclesie C inAuariensis, dile.to dilecto suo reverendo. abliui WiLLELwo (56) Beccensi, salutem,

YARLE LECTIONES. -

£*& Cim eodem ms collata

JOANNIS PICARDI NOTJE. (56) Reverendo. abbati Willelmo, etc. llle ipse C annia excitatos lMeniicus, Nothi filius et rex,

AVillelmus, Becei tertius arehimandrita, de cujus electione scaibitur epist. 8, supra, ad quem 1ecensnimus ejusdem Willelmi natales, pueritiam et nionuchismum, et quidem ex Beccensi ms., quod etiamnum suppeditabit in materiam brevs et aperto narrationis de. ejus interitu, ut eujus saneta feliciaque primordia illic exposuimus, hic feliciorem, etsi Beecensibus lugubrem, dicamus ejusdem finem. Auno vicesimo sui. muneris, mense Septembui, decidit ia zegrotationeni, quie lente semles artus consumens viLdem ejus mortem prorogavit ad inseqnenus anni mensem Martium. Tum enim. gravior solito ei potentior eum lecto fortius quam Prometheum Caucaso alligavit. Inter haee. Bicardus abbas Pratellensis cenobii (quod. Rogerius Bellomontanus Huníridi filus eonstituit in fundo. suo, sie. enim scrupulose Guillelm. Gemmet. lb. vri, Histor. Ducum Norman., cap. 22, observavit) convisit. Willel-

advolarat ^ex Angli; isque paschalem eirciter solemn'tatem venit Beccum, ub: Beecenses nounulli ei supphearunt ut im morituri locum sufliceretur quispiam Beccensis. Id nt Willelmi auribus insonuit, C€aviL ne suam exoraret sedem. Henricus. autem, coguita Willelmi 3nvaletudine , perhumane 1nvisH , eumque alloquens humi resulebat pro hominis ob servantia, Willelmus contra, fuimio sui coenobii prospiciens statui, Supplcavit. Henrico. ut. nion is chum medie zetatis el integrioris vite. proponeret ecco, « Quem » inquit? Willelinus contra: « Eccleciastic:e sanctiones umnversis interdicunt prepositis electione successoris, » Dixerat haec, et d,centis dexteram or) oeuhsque.re& admovit, Quamobrem fiaties psalmos legere poenitentiales , sanciorumque litanjam, inter qua animam exhalavit.. Mos. pra more cadaver sacris indutum. vestibus in basilicam delatum, eoram maxima collocatum est ara, quo ei

mum, ac mox Beccenses fiatres. Tunc vero et p monachi et laici comvucaneique lugubres faeluri

obsecrationibus, et ecclesiasticu chrisn;ate roboratus est Willelmus, Boso autem, prior Beecensis (jim enim Daldricus, ad quem sunt epistol, 7 et 8, supia, e viyis excesserat), monuit. Willelmum ut moribundus filus ecelestem quamdam legaret benedietionem. Erecta igitur manu illis beue precatus dixit: « Auiate claustralem vitam, quia reparatio est ordinis nostri; et non qu:iratis habere obedientias in seculo, quoniam in ei multi perdunt animas suas, et quantocius abbatem eligite, quia non est bonum tale opus differie. » Haec. fatus, obnixe rogavit eos suo nomine fundere vota. Erat enim pro more, ul si quempraumn virum nosset integerrima vitàe, communionem precationum ejusdem cupidus ambiret. Sub hzee propter repentinos tumultus al quot in 'North-

preces ventlabant. Sed et 163, quem supremo lialitantem xiserat omni carentem spuitu dignatus esi suprema visitatione. Pizeter ilum, novem abbates, clericorum. monachorumque 1uibà innumera, el inter hos przeeipuus venit Joan. Lexoviensium ponufex, qui et suprema defuncto persolvit obsequia : mendicorum quoque nou defuit multitudo, m quorum graliam defunctique opem biduo tam lJargs fuerunt eleemosinz distijbute, ut nullus inanis redierit, Interea. Willelmi. cadaver inhumatum in exedia capitulari, ad dexteram Herluini fundatoiis. Willelmus autem anno iatis xxv, Becci monachum professus est, qnindecim annis privatus ibidem vixit, Liiginta et dünidio pioefuit, sicque. 1X3 malus annos

S. &N3ELVME CANTUAR. ARCHIDP. OPP. PARS Hf. — EDP.STOLAE.

De voto monachi de quo nostrum vultis audiie À scopi ex arl qua antecessorum consuetudine professi

consilium, qui antequam a1 rostrum oidinem yeniret, vovit se nunquam amplius vinum bibiturum, hoc mihi videtur esse faciendum quod fit a. majori"pus nostri ordinis, et maxime apud Cluniacum, vjdelicet ut hujusmodi vota, quae» fiunt sne promissione fidei ei saeramento, in voto monachri «crinis, in Quo homo quidquid ad se peitinet et seipsum tot m Deo offert, judigentur esse completa, et sit in dispo: sitione praelati vel ea servare. rationabiliter. vel int * laà16. Vos autem huic monacho, de quo loquimu:, potestis, si placet, ad tempus concedcte ut quod inxoepit faciat. Quod si quando intellexeritis non cxpeuie, precipite illi ut faeiat fidenter quod faeiuut cominunitei [ratres. EPISTOLACLVW 5-5, AN ELMI AD THOMAM ARCHIEPISCOPUM EDORACENSTM.

JU niversis archiepisco) i munis interdicit ante piomissam sibi fidelitatem pio more veter.

ÁwsELXUS, servus keclesios Cantuariens s, Tuow.z archiepiscopo.

Tibi, Thoma, in conspectu (57) omnipotentis Dei, ego Anselmus archiepiscopus Cantuariensis, totius A22 Britannie primas, loquor loquens ex parte »psius Dei ; sacerdotale officium, quod meo jussu in paroecia 9? mea per suffiaganeum meum suscepisti, ibi interdico. atque. precipio ne de te aliqua cura pastorali ullo modo pizesumas intromittere, donec a rebellione, quam contra Ecclesiam Cantuaiiensem incopisti, discedas, et ei subjecttonem quam antecessores tui, Thomas videlicet et Gerardus archiepi-

sunL, jrofitear's Quod si in his quie coepisti magis persever,re quam ab iis desistere delegeiis, omnibus ep.scopis lotius Britonaiae 95 sub. perpetuo. anathemie interdico ne tibi ullus eorum manus ad promotionem pontificatus imponat; vel si ab externis promotus fueris, ne pio episcopo vel im aliqua Chiis iana communione te suscipiant 5**. "Tibi quoque, Thoma, sub eodem anathemate ex parte Dei interdico ut nunquam benedictionem episeopatus Eboracensis suscipias, nisi prius professionem , quam antecessores tui Thomas et Girardus Ecclesiae Cantuariensi fecerunt, facias. Si aulem episcopatum Eboracensem ew Loto dimiseris, concedo ut officio sacerdotali, quod jam suscepisti 9^, utaris.