Epistola LXXXVIII. Anselvi ad Valeranaum

Habgls. eadem paite y, col. 551 EPISTOLA CXXX VII '7, ANSELMI AD TUBOLDUM BECCENSEM MONACHUM. Quod mundo vale dizeit, vehementer gaudet.*

ANsELuUS, servus Eeclesie Cantuariensis, fratri et amico charissimo Tunotpo "" (51), Dei gratia monacho Beccensi, salutem et boni proposiu peiserverantiam usque in finem,

Benedictus Deus in donis suis et sanctus in omnibus operibus suis, qui cor vestrum convertit a wanilale ad veritatem. Vanitatem enim sequuntur omnes qui altitudines et honores atque divitias hujus sseculi concupiscunt "5, quia nullatenus possuntsatiare mentem, sicut promittunt ; sed quanto plus abundant, tanto magis animam esurientem faciunt, nec ad ullum bonum finem perducunt. Veritatem autem tenent, qui terrena et transitoria tolo corde contemnunt, el ad veram humilitatem «oto conatu ascendunt. Namque nequaquam videntur Spiritualibus oculis, qui se humiliant, descendere; sed ad montem altissimum, de quo ad regnum ciorum ascendjtur, conscendere, In viam paradisi vos direxit divina clementia, imo in quemdam paradisum hujus vite vos introduxit, cum vosin claustralem conversationem mona«chici propositi intro-

LIB. Itl, EPIST. CXXXVIIT. A duxit, Caveat igitur vestra pruaentia ne cor vestrum

reiro respiciat. Retio autem mionachus respicit cum eh sepe recolit que deseruit. Quod cum szepe f»cit, refrigescit in eo amor colestis, et. revivisc t amor mundi, et fastidiura t:ediumque propositi sui. S'cut igitur coipus vestrum est segregalum a sSzcularium conversatione , sic vestrum cor sit. separatum a mundana cogitatione, eL sit serhper occupatum aliqua utili et spiituali: meditatione, Spiritus sanctus semper faciat vos gau.lere et gratias agere Deo de bono incepto. Amer.