Caput III. De primorum parentum transgressione

1. De culpa vero primorum parentum haec tenenda sunt, quod mulier, consentiens tentationi diabolicae, appetiit scientiam. et. excellentiam ad. modum Dei, appetiit nihilominus experiri suavitatem (igni vetiti, et tandem incidit in transgresstonem praecepti, — Nee hoe contenta, offerendo fructum ligni vetiti, induxit virum, qui, nolens delicias suas contristare, milierem non corripuit, scd potius consensum praebuit male suadenti, et oblatum pomum gustando factus est trangressor divini mandati.

2. Ratio autem ad intelligentiam praedictorum haec est: quia, cum a primo principio, ut supra dictum fuit, datus esset homini duplex sensus et ap- (1? Epist. |. loan. 2, 46. — De praecedentibus cfr. Gen. : 9, b. sqq., et de variis speciebus tentationum vide 1l. Sent. d. 21. a. 9. et dub. 3. peutus respectu duplicis bri et respectu. duplicis boni, uL secundum libertatem arbitrii homo posset ad utrumque converti; mulier, audita suggestione serpentis exteriori, non recurrit ad librum interiorem, qui legibilem se praebet recto iudicio rationis, sed sensum suum circa erteriorem librum tenuít et circa ertersus bonum negoliari coepit. Et quia sensus eius nou accessit ad verum infallibile, appetitus eius converti coepit ad bonum commutabile. Appetit ergo quod diabolus promisit, et ideo consensit, ut faceret quod suggessit. Appetendo igitur excellentem sczenttazn. erecta est in. superbiam ; et erecta in superbiam, hoc ipso illeeta est ad guíam; ac per hoc tertio prostrata est per inobedientiam. Primum fuit in mente, secundum in sensualitate, terium in operatione. — EA sicut. tentatio, ab inferiori incipiens, pervenit usque ad summum, quia ab auditu per appetitum venit ad consensum; sic e converso, deordinat:o, a superiori incipiens, pervenit usque ad imum e fecit unum peccatum consummatum, quod in humana natura omnis peccati initium est et origo malorum.

3. Nam mulier illecta illexit virum, qui similiter ad Abrum exteriorem conversus et ad bonum commu- (abile, nimis appretiando mulieris consortium et suae societatis solatium, nec mulierem voluit corripere uec proprias delicias coniristare. Et quoniam debuit eam corripere et non corripuit, idcirco imputatur ei peccatum mulieris. Quia vero noluit suas delicias contrtstare a se repellendo mulierem; incepit nimium se ipsum diligere, ac per hoc recedeus a divina amicitia incidit in gulam et tnobedientiam.

4. Fuit ergo traungressio praecepti utrique communis, licet ex alia et alia causa, quia non vir, sed mulier. seducla. fist (A); in utroque tamen, scilicet viro et muliere, fuit deordinatio a summo usque in imum, quía primo in mente sive in ratione, deinde in sensualitate et. postremo in opere. ideo enim uterque prostratus fuit per $nobedientiam et. illectus per gu/am, quia uterque ereetus. fuit in superbiam, mulier quidem appetendo et ambiendo quod nondum acceperat, vir nimis amando et appretiando quod iam habebat; unde mulier manducando credidit. sublimari. Adam vero, existimans se aliquid magnum et Deo carum, minus graviter puniri. Nondum enim expertus fuerat rigorem divinae severitatis. — Et sic uterque, dum inordinate se erexit supra se, cecidit miserabiliter infra se 3 statu innocentiae et gratiae ad statum culpae et miseriae.