Caput IV. De primorum parentum punitione

1. De poena autem primis parentibus inflicta hoc tenendum est, quod vir et mulier statim post culpam senserunt poenam rebellionis et erubescentiae in carne; et ideo ad cooperiendum verenda fecerunt sibi perizomala. — Post autem divino iudicio vir incurrit quia hoc inerat eis non ex matura, sed ex propria culpa; ideo erubescebant et cooperiebant se.

2. Rursus, quia vir, spreto summo delectabili, quaesivit in carne delectari; ideo iusto Dei iudicio inflictus est ei labor et defectus famis et sitis.

3. Postremo, quia propter bonum carnis separari elegit à bono mentis, ideo iusto Dei iudicio anima invita separatur a carne per mortem et tincineralionem ; ac per hoc, sicut Deus dederat homini secundum ordinem naturae corpus subiectum animae, propagabile sine libidine, vegetabile sine defectione, immutabile sine morte interveniente; sic homine peccante, secundum ordinem iustitiae factum est, ut subtraheret cuncta praedicta et infligeret opposita; ut sic culpa non remaneret impunita et inordinata, quod nequaquam pati debet divina providentia.

4. Et quoniam a muliere peccatum sumsit exordium; ideo poena ipsius geminatur. Quia enim superbiéns fuit In mente, Incurrit subiectionem ; «quin. vidit et appetiit lignum ad vescendum suave, incurrit do/orem ; postremo, quia fregit iugum obedientiae, Incurrit vinculum et pondus multtpitcis aerumnae.

Et sic patet, quanto ordine divinae providentiae inflictae sunt multiplices poenae viro et duplicatae in muliere, ut sic « dedecus peccati non esset sine decore iustitiae.